Εργατικό κίνημα

Μιλούν στην ΕΑ ο Θοδωρής Πανόπουλος, μέλος του σωματείου εργαζόμενων ΙΜΑΣ Α.Ε. και ο Αποστόλης Τάπος, Αντιπρόεδρος σωματείου εργαζομένων Ν. Λεβεντέρη Α.Ε.

 

 

Από πέρυσι τον Σεπτέμβρη συζητάμε για την καινούρια επιχειρησιακή σύμβαση, η οποία σύμφωνα με τις διαθέσεις της εταιρείας θέλει να είναι 3ετής. Αυτή τη φορά ζητάνε μειώσεις και να μπορούν να επιβάλουν εκ περιτροπής εργασία, κάτι που για εμάς αποτελεί κόκκινη γραμμή. Όπου αυτό έγινε, άνοιξε ουσιαστικά την κόλαση, άνοιξε την όρεξη των εργοδοτών να περάσουν κι άλλα μέτρα. Επίσης ζητάνε εργαζόμενους πολλών ταχυτήτων. Τώρα ζητάνε να μπορούν να κάνουν προσλήψεις με φθηνούς εργαζόμενους που ορίζεται από τον εκάστοτε υπουργό εργασίας και σε επίπεδο ατομικών συμβάσεων. 

 

Το σωματείο έχει κάνει προσφυγή στη “διαιτησία”. Αυτό εμάς δεν μας βρίσκει σύμφωνους γιατί ξέρουμε ότι είναι αστικός θεσμός και θα προσπαθήσει να κόψει το πεπόνι στη μέση και όπως πάντα προς το πλευρό των εργοδοτών. Όπως εμείς δεν θέλουμε να αφήσουμε τους αγώνες μας στα εκάστοτε δικαστήρια, έτσι και στην προκειμένη περίπτωση δεν θέλουμε το ίδιο πράγμα. Ή θα στηριχτούμε στη δικιά μας προσπάθεια και στις δυνάμεις μας ή θα χάσουμε. Το σωματείο βέβαια έχει προχωρήσει αυτή τη διαδικασία, έχουν γίνει 3 συναντήσεις μέχρι να εκδικαστεί η απόφαση αυτή. Σε συνάντηση με τους εργοδότες δεν έχει δοθεί λύση. Προτείνουν 72 μέρες εκ περιτροπής, στη συνέχεια το κατέβασαν στις 32 και το έχουν ήδη εφαρμόσει στο ΣΥΡΜΑ (μικρότερο εργοστάσιο της Continental). 

 

Σαν Εργατική Αυτονομία λέμε ότι για να μπορεί ο αγώνας να είναι πετυχημένος πρέπει να ενωθούμε από τα κάτω για να αντιμετωπίσουμε τις επιθέσεις των εργοδοτών που δεν χτυπάν ενιαία όλα τα εργοστάσια της περιοχής αλλά ένα ένα. Αυτό είναι απαραίτητο για να μην έχουμε την κατάληξη άλλων αγώνων της περιοχής, όπως της ΒΙΣ που έχασε για αυτό ακριβώς το λόγο, της έλλειψης συντονισμού. Άρα θέλει να χτίσουμε συντονισμό με τα άλλα εργοστάσια της περιοχής που αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα. Θα πρέπει να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας. Έχουν γίνει κάποια βήματα. Δυστυχώς όμως και η υπόλοιπη αριστερά βάζει φρένα σε αυτή την προσπάθεια που δεν ενώνει ενώ έχει τη δύναμη. Έγινε όμως συλλαλητήριο που οργανώθηκε από την εξωκοινοβουλευτική αριστερά που διαδήλωσαν αλληλέγγυοι και σωματεία από την περιοχή. Τα συνδικάτα που παλεύουμε και συντονιζόμαστε πρέπει να πάμε μαζί μέχρι να νικήσει και το τελευταίο εργοστάσιο στην περιοχή. Τα μάτια και άλλων εργαζόμενων από μεγάλα εργοστάσια στη περιοχή όπως της ΑΓΕΤ είναι στραμμένα στον αγώνα μας και πρέπει να δώσουμε αυτό το παράδειγμα. 

 

Η ΙΜΑΣ Α.Ε. είναι ένα εργοστάσιο που έγινε κατ’ απαίτηση της ΔΕΗ. Παράγουμε ταινιόδρομους για τη λειτουργία της. Ο κύριος όγκος της παραγωγής πηγαίνει εκεί. Πάγια θέση μας είναι ότι το εργοστάσιο πρέπει να ενταχθεί στην ΔΕΗ, να εθνικοποιηθεί δηλαδή και να περάσει στα χέρια των εργαζόμενων. Ένα δύσκολο εγχείρημα αλλά είναι η μόνη εναλλακτική που μπορεί να απαντήσει στις προκλήσεις των αφεντικών.

 

Στο εργοστάσιο βρισκόμαστε 4 χρόνια σε μονομερή επιβολή της εκ περιτροπής εργασίας από τη μεριά της εταιρείας. 

Σαν σωματείο έχουμε πάει στα υπουργεία αλλά προκοπή δεν βλέπουμε. Το 2016 μας ενημέρωσαν ότι από τους 29 εργαζόμενους θα φύγουν οι 14 με απολύσεις δίνοντας ελάχιστα χρήματα σαν αποζημίωση. Το σωματείο δεν έκανε πίσω. Η εταιρεία πήρε πίσω τις απολύσεις και αποφάσισε για ακόμα μια φορά να επιβάλει το εκ περιτροπής με εμάς να υπογράψουμε συναινετικά. Όλο αυτό το καιρό παλεύουμε, κάνουμε στάσεις εργασίας και απεργίες. Βλέπουμε ότι η εργοδοσία περιμένει πότε να χτυπήσει για να περάσει όλες τις απολύσεις και ότι με μικρές δράσεις το πρόβλημα δεν λύνεται. Πρέπει να κάνουν πίσω μια και καλή. Για να γίνει αυτό πρέπει να περάσει το εργοστάσιο στα χέρια μας για να μπορέσει να λειτουργήσει και να έχουμε τις δουλειές μας. Εμείς παράγουμε και όχι τα αφεντικά!

 

Στηρίζουμε τον αγώνα των εργαζόμενων στην ΙΜΑΣ Α.Ε.. Είχαμε κοινό συλλαλητήριο τις προηγούμενες μέρες και θέλουμε να κάνουμε κοινές δράσεις. Παλεύουμε να μην είναι η τελευταία παράσταση. Πρέπει να αφήσουμε τις μικρές διαφορές μέσα στο κίνημα και να ενωθούμε για να κάνουμε καλύτερη τη μοίρα για εμάς τους ίδιους.