Εργατικό κίνημα

Κυκλοφόρησε το χρονικό των αγώνων της τελευταίας εξαετίας «Η εργατική αντίσταση στα Μνημόνια», μια εκδοτική συνεργασία του Μαρξιστικού Βιβλιοπωλείου και του Συντονισμού ενάντια στα Μνημόνια. 

 

Συγγραφείς του βιβλίου είναι η Λένα Βερδέ και ο Στέλιος Μιχαηλίδης, δημοσιογράφοι της Εργατικής Αλληλεγγύης. Στο βιβλίο συμπεριλαμβάνονται κείμενα της Λ. Βερδέ από το αντίστοιχο χρονικό που είχε κυκλοφορήσει το Φλεβάρη του 2012. 

 

Οι δύο δημοσιογράφοι που έχουν άμεση άποψη για τα γεγονότα της τελευταίας εξαετίας είτε μέσα από το ρεπορτάζ είτε επειδή συμμετείχαν ως διαδηλωτές στις μεγάλες εργατικές μάχες, μεταφέρουν σε περίπου 120 σελίδες πως φτάσαμε από τους αγώνες ενάντια στο πρώτο Μνημόνιο στις σημερινές μάχες απέναντι στο ασφαλιστικό-σφαγείο. 

 

Το βιβλίο είναι ιδιαίτερα ευκολοδιάβαστο. Σημαντικό ρόλο για αυτό παίζει το χρονολόγιο που «τρέχει» δίπλα στο κυρίως κείμενο και βοηθά στην υπενθύμιση όλων των μαχών που ξέσπασαν. 

 

H αφήγηση ξεκινάει από τους τελευταίους μήνες του 2009, τις πρώτες μάχες με την κυβέρνηση Παπανδρέου και το λησμονημένο πια Πρόγραμμα Σταθερότητας. Από την απεργία του Δεκέμβρη του 2009 που έμεινε γνωστή ως «Πανεργατική από τα κάτω» μέχρι τις πρώτες Γενικές Απεργίες. 

 

Πριν ο Παπανδρέου ανακοινώσει από το Καστελόριζο την ένταξη στο μηχανισμό στήριξης ΔΝΤ-ΕΕ, είχαν προηγηθεί μεγάλες μάχες που έστρωσαν το δρόμο για το μεγάλο απεργιακό ποτάμι της 5ης Μάης του 2010. Το χρονικό θυμίζει ότι πολλοί απεργοί επιχείρησαν να κάνουν πράξη το σύνθημα «είμαστε χιλιάδες, είμαστε πολλοί, σήμερα θα μπούμε μέσα στη Βουλή» αφού έφτασαν στα σκαλιά του κοινοβουλίου. 

 

Τα πρώτα δύο χρόνια των Μνημονίων δεν υπήρξαν «κενά» ανάμεσα στις πανεργατικές απεργίες. Ένα από τα μεγάλα προχωρήματα του κινήματος ήταν ότι «τα μεγάλα ποτάμια των πανεργατικών άρχισαν γρήγορα να μετατρέπονται σε πολλούς και άγριους χείμαρρους αντίστασης», ενώ «οι απεργίες τροφοδοτούσαν την πολιτική κρίση που επισημοποιήθηκε με αριθμούς στις τοπικές εκλογές του Νοέμβρη» του 2010 όπου ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ έχασαν 2 εκατομμύρια ψήφους.

 

Από τις αρχές του 2011 μέχρι την ψήφιση του μεσοπρόθεσμου στα τέλη Ιούνη, δεν υπήρξε χώρος ή κλάδος που να μην βγήκε σε απεργιακή κινητοποίηση. Οι καταλήψεις στις πλατείες που ξέσπασαν τέλη Μάη πρόσθεσαν νέες δυνάμεις στο κίνημα. Η κυβέρνηση Παπανδρέου μπορεί να χτύπησε με άγρια καταστολή τις Πανεργατικές ή να άδειασε το Σύνταγμα με τη βία, αλλά δεν κατάφερε να κρατηθεί παρά 24 μήνες στη θέση της. 

 

Το κεφάλαιο του βιβλίου «Ένα κίνημα που γκρεμίζει κυβερνήσεις» θυμίζει αναλυτικά τις κινητοποιήσεις που έφτασαν στην έκρηξη της 28ης Οκτώβρη, όπου στις παρελάσεις τα κυβερνητικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ κυνηγιούνται από τον κόσμο και η κυβέρνηση καταρρέει.  

 

Ταυτόχρονα, επισημαίνει το σημαντικό ρόλο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και του ΣΕΚ να προβάλλουν ως κεντρικό σύνθημα τη μη πληρωμή του χρέους και το σημαντικό ρόλο τους για να οργανωθεί το εργατικό κομμάτι που προτείνει κλιμάκωση με το «μπλοκ του Μουσείου» σε κάθε Πανεργατική. 

 

Στο κεφάλαιο «Από τον Παπαδήμο στο Σαμαρά» το χρονικό θυμίζει ότι η άρχουσα τάξη δεν κατάφερε να αξιοποιήσει ούτε τη λύση με ένα τεχνοκράτη στη θέση του πρωθυπουργού. Από τον Οκτώβρη του 2011 μέχρι την ιστορική διαδήλωση που γκρέμισε το Παπαδήμο στις 12 Φλεβάρη του 2012, ξεσπούν μεγάλες μάχες στον ιδιωτικό τομέα. Γίνονται τα πρώτα βήματα εργατικού ελέγχου. Όπως αναφέρει το βιβλίο «Το σύνθημα ‘’Χωρίς εσένα γρανάζι δεν γυρνά’’ απλώθηκε από τους Χαλυβουργούς σε όλα τα κομμάτια»: από την κατάληψη στο Άλτερ μέχρι μικρά εργοστάσια σαν του Λουκίσα. 

 

Αυτοί οι αγώνες οδήγησαν στο «διπλό εκλογικό σεισμό» του 2012 όπου «η άρχουσα τάξη έχασε το κόμμα που την ξελάσπωνε, κάθε φορά που οι επιθέσεις της στόμωναν μπροστά στην εργατική αντίσταση» (ΠΑΣΟΚ), ενώ «τα επόμενα τρία χρόνια το κόμμα της καρδιάς της, η ΝΔ, θα γνώριζε αντίστοιχη κρίση και εξευτελισμούς». 

 

Το χρονικό σε αυτό το σημείο με το κεφάλαιο «Από την κάλπη στις απεργίες» θυμίζει τι αυτοπεποίθηση έδωσε στην εργατική τάξη η άνοδος της αριστεράς στις εκλογές. 

 

Η κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ αντιμετώπισε από την πρώτη στιγμή άγριες απεργίες: από τους εργαζόμενους της Αγροτικής μέχρι τους εργαζόμενους του ΜΕΤΡΟ και τους ναυτεργάτες που ξεκίνησαν απεργιακά το 2013 και οδηγήθηκαν στην επιστράτευση. Οι δεξιοφυλλάδες μπορεί να πανηγύριζαν ότι η «ΑΝΤΑΡΣΥΑ κατεστάλη», αλλά η πραγματική ζωή τους έδωσε την απάντηση. 

 

Η μάχη της ΕΡΤ ήταν σταθμός σε αυτή την πορεία. Με το δίκιο του το χρονικό έχει ένα ολόκληρο κεφάλαιο αφιερωμένο σε αυτόν τον αγώνα από τις 11 Ιούνη του 2013 που έπεσε το «μαύρο» μέχρι δυο χρόνια μετά που οι εργαζόμενοι ανάγκασαν την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ πλέον να τους δώσει πίσω τη δουλειά τους. Το χρονικό θυμίζει πως αποφασίστηκε η κατάληψη του Ραδιομεγάρου, πως οργανώθηκε η καμπάνια συμπαράστασης, πως η ΕΡΤ έγινε «η φωνή του κάθε αγωνιστή», πως συνεχίστηκε η μάχη μετά την επέμβαση των ΜΑΤ. 

 

Η κατάληψη και η λειτουργία της ΕΡΤ υπό εργατικό έλεγχο έδωσε το σύνθημα: «να γίνει παντού της ΕΡΤ», έδωσε πνοή στο εργατικό κίνημα. Το χρονικό στο κεφάλαιο «Από την ΕΡΤ στην πτώση των Σαμαροβενιζέλων» θυμίζει τις μεγάλες μάχες ενάντια στο πολυνομοσχέδιο των απολύσεων, τις μάχες ενάντια στο κλείσιμο των νοσοκομείων, τις συγκλονιστικές προσπάθειες των καθηγητών να βγάλουν απεργία διαρκείας κόντρα σε θεούς και δαίμονες, τις πενθήμερες απεργίες των διοικητικών στα Πανεπιστήμια, τις καθαρίστριες που έγιναν σύμβολο ανυποχώρητου αγώνα. 

 

Περιγράφει πως το 2014 έγινε η χρονιά της ανατροπής που έφερε και συγκλονιστικές πολιτικές εξελίξεις με τις δημοτικές εκλογές και τις Ευρωεκλογές, οι οποίες επιβεβαίωσαν τη μαζική στροφή προς τα αριστερά. 

 

Η Πανεργατική Απεργία για τον προϋπολογισμό στις 27 Νοέμβρη ήταν η χαριστική βολή στην κυβέρνηση και το κίνημα γιόρταζε το Δεκέμβρη την κατάρρευση των Σαμαροβενιζέλων αφού δεν κατάφεραν να προχωρήσουν στην εκλογή Προέδρου. 

 

Όμως, το χρονικό δεν ξεχνάει να επισημάνει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ κλιμάκωνε τις κινήσεις «υπευθυνότητας» με την επίσκεψη Μηλιού και Σταθάκη στο Σίτι του Λονδίνου ή με τις δηλώσεις ότι «υπάρχει χώρος για συμφωνία και αμοιβαίο όφελος». 

 

Οι εκλογές του Γενάρη του 2015 έδωσαν τη νίκη στο ΣΥΡΙΖΑ με σαρωτικό τρόπο αφού ιδιαίτερα οι εργατογειτονιές περίμεναν την ευκαιρία να ξεφορτωθούν ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Αλλά, όπως αναφέρει και το χρονικό, «με το ξεκίνημα των διαπραγματεύσεων με τους δανειστές και παρά τα επικοινωνιακά παιχνίδια, φάνηκε ότι οι εργατικές κατακτήσεις θα κρίνονταν πάλι στο πεζοδρόμιο». 

 

Στο κεφάλαιο «Η Αριστερά στην κυβέρνηση, οι εργάτες στους δρόμους» περιγράφονται αναλυτικά οι μάχες που έχουμε δώσει όλο τον τελευταίο χρόνο μέχρι και τη μεγάλη Πανεργατική Απεργία στις 4 του Φλεβάρη ενάντια στη διάλυση του ασφαλιστικού. Από την μάχη ενάντια στο πρώτο πισωγύρισμα, την Συμφωνία της 20ης Φλεβάρη, τις πρώτες απεργίες με την «κυβέρνηση της αριστεράς», το μεγάλο ταξικό ΟΧΙ στο δημοψήφισμα και τις Πανεργατικές Απεργίες αμέσως μετά τη δεύτερη επικράτηση του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές του Σεπτέμβρη. 

 

Το χρονικό κλείνει με δύο κεφάλαια. Το ένα είναι αφιερωμένο «στο κίνημα ενάντια στο ρατσισμό και τους φασίστες». Θυμίζει την κορυφαία στιγμή της αντιφασιστικής έκρηξης μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα που οδήγησε τους χρυσαυγίτες στη φυλακή και στη δίκη τους που συνεχίζεται, ενώ επισημαίνει τον καθοριστικό ρόλο της ΚΕΕΡΦΑ τόσο στην οργάνωση του αντιρατσιστικού-αντιφασιστικού κινήματος, όσο και στη σύνδεσή του με τις εργατικές μάχες. 

 

Το άλλο κεφάλαιο είναι αφιερωμένο στο Συντονισμό Ενάντια στα Μνημόνια. Θυμίζει πως προέκυψε αυτή η πρωτοβουλία μία μέρα μετά την εισβολή των ΜΑΤ στο Ραδιομέγαρο της ΕΡΤ, επισημαίνει το ρόλο των αγωνιστών που συμμετέχουν στο Συντονισμό για την οργάνωση των αγώνων από τα κάτω και τη σημασία που έχει να δυναμώσει αυτό το δίκτυο που συνδέει τις οικονομικές και πολιτικές μάχες της τάξης μας για να είναι νικηφόρες. 

 

Κάθε εργαζόμενος και νεολαίος που συμμετείχε στους αγώνες της τελευταίας εξαετίας αξίζει να διαβάσει αυτό το βιβλίο. Θα αναγνωρίσει τον εαυτό του σε πολλές από τις σελίδες του αφού το χρονικό δεν αφήνει καμιά μάχη παραπονεμένη. Οι δυο συγγραφείς μας θυμίζουν τι συγκλονιστικούς αγώνες έχουμε δώσει καθημερινά την τελευταία εξαετία, τι προχωρήματα έχει κάνει το εργατικό κίνημα και ταυτόχρονα δίνουν την κατεύθυνση για το πώς μπορούμε να νικήσουμε, να τελειώνουμε με τα Μνημόνια και να ανοίξουμε το δρόμο για ριζικές αλλαγές σε όλη την κοινωνία.

 

Πανεργατική 5 Μάη 2010, πολιορκία της Βουλής