Γεράσιμος: Η απληρωσιά δεν ξεκίνησε τώρα. Εδώ και ενάμιση περίπου χρόνο σέρνεται αυτή η κατάσταση. Στις αρχές του 2016, είχαμε καθυστέρηση στην καταβολή των δεδουλευμένων που έφτανε τους 4 μήνες. Στο τέλος της ίδιας χρονιάς είμαστε 6 μήνες απλήρωτοι και πάμε για τους 7. Αρκετοί εργαζόμενοι έχουν προχωρήσει σε ασφαλιστικά μέτρα και επίσχεση εργασίας. Η όλη κατάσταση μας έχει οδηγήσει σε αδιέξοδο. Βρισκόμαστε σε καθεστώς ομηρίας. Όλο αυτό το διάστημα είχαμε υποσχέσεις. Η τελευταία έλεγε ότι μέχρι τον Μάρτη του 2017 θα έχει ομαλοποιηθεί η κατάσταση. Λέγανε διάφορα, για νέους επενδυτές, για Μπόμπολα, Σαββίδη κλπ. Αλλά είμαστε πάλι αντιμέτωποι με το κανόνι. 

Τώρα με το καθεστώς στο οποίο μπαίνει ο ΔΟΛ δεν διασφαλίζονται οι θέσεις εργασίας και είναι πολύ πιθανό ο επόμενος – αν υπάρξει – ιδιοκτήτης, να μειώσει τους μισθούς και μετά με μειωμένους μισθούς να προχωρήσει σε απολύσεις για να γλιτώσει κι αποζημιώσεις κλπ. Οι εργαζόμενοι λοιπόν δεν έχουν να κερδίσουν από το καθεστώς ειδικής διαχείρισης που μπαίνει ο ΔΟΛ. Η περιουσία του ΔΟΛ ούτως ή άλλως δεν είναι τα ντουβάρια, αλλά η δική μας εργασία. Των τεχνικών, των διοικητικών, των τυπογράφων, των δημοσιογράφων. 

Ηλίας: Στη διαδικασία της ειδικής διαχείρισης οι εργαζόμενοι μένουν τελευταίοι, να παίρνουν ό,τι μείνει αφού αποπληρωθούν οι υπόλοιποι. Η αποπληρωμή των μέχρι τώρα δεδουλευμένων δεν συζητιέται καν και στο τέλος η τράπεζα αποφασίζει ποιά θα είναι η επόμενη ημέρα, με πόσους εργαζόμενους, ποιοί θα μείνουν και ποιοί όχι, με ποιούς όρους και με ποιά δικαιώματα. Είναι σίγουρο ότι η επιλογή θα είναι μείωση του προσωπικού, κουρέματα μισθών κλπ.

Γιάννα: Στα ασφαλιστικά μέτρα που έγιναν σήμερα προβλέπεται να μείνει το μαγαζί σε λειτουργία, να παγώσουν όλα τα ένδικα μέσα – πιθανά κι αυτά στα οποία έχουν προσφύγει οι εργαζόμενοι για να πάρουν τα δεδουλευμένα τους -  και να αποδεσμευτεί ένας λογαριασμός για να εκταμιευτούν κάποια χρήματα και να μπορέσουν να βγουν τα λειτουργικά έξοδα (σ.σ. απορρίφθηκε τελικά από το δικαστήριο το πρωί της Τρίτης 7/2). Κι αν μείνουν τίποτα ψίχουλα να πάρουν κάτι οι εργαζόμενοι. Τι λέει δηλαδή η διοίκηση; Μείνετε τουλάχιστον για άλλους δέκα μήνες όμηροι είτε απλήρωτοι, είτε με ψίχουλα. Και ταυτόχρονα τροφοδοτούν τον κανιβαλισμό για το ποιός θα μείνει την επόμενη μέρα. Το λένε καθαρά ότι κι επενδυτής να βρεθεί ο ΔΟΛ δεν θα είναι ίδιος. Θα είναι συρρικνωμένος με λιγότερους εργαζόμενους.

Τί έκανε όλα αυτά τα χρόνια η εργοδοσία για να φτάσει σήμερα ο ΔΟΛ σε αυτή την κατάσταση;

Ηλίας: Κακοδιαχείριση, δάνεια με αέρα με την ανοχή τότε της κυβέρνησης Σαμαρά, προσωπικός πλουτισμός, παχυλοί μισθοί σε στελέχη και ψίχουλα στους απλούς εργαζόμενους. Η μισθοδοσία των στελεχών αντιστοιχούσε στα 2/5 της συνολικής μισθοδοσιας. Όταν γνωστός μεγαλοδημοσιογράφος έφυγε για να γίνει υπουργός πήρε κοντά μισό εκατομμύριο ευρώ. Και φυσικά εξαπολύοντας όλο αυτό το διάστημα μια τεράστια επίθεση, πραγματικό πογκρόμ απολύσεων, των αριστερών κι αγωνιστών εργαζομένων.

Ποια είναι η προοπτική που προτείνει η Πρωτοβουλία;

Γιάννα: Η μόνη οδός που διασφαλίζει τις θέσεις εργασίας είναι αυτή που λέει ότι τη διαχείριση του ΔΟΛ την παίρνουν οι εργαζόμενοι και έχουν αυτοί τον έλεγχο για το τί παράγουν. Χρειάζεται η στήριξη της ΕΣΗΕΑ, στην έκδοση των εντύπων ως απεργιακού φύλλου πλέον. Το απεργιακό φύλλο θα έχει έσοδα από τα οποία μπορούν να πληρωθούν οι εργαζόμενοι αλλά το πιο σημαντικό είναι ότι παίρνουμε στα χέρια μας την ενημέρωση. Απεργιακό φύλλο σε μια μεταβατική περίοδο. Τη λέω μεταβατική αυτή την περίοδο γιατί σίγουρα θα προκύψουν όλα τα διλήματα. Πάμε σε αυτοδιαχείριση; Πάμε να γίνουμε μέτοχοι; Νομίζω ότι η σωστή απάντηση είναι ότι μέσα από το δικό τους αγώνα οι εργαζόμενοι δημιουργούν μια τέτοια πολιτική πίεση που απαιτούν από το κράτος να διασφαλίσει τη λειτουργία του οργανισμού, όλες τις θέσεις εργασίας και τα δικαιώματα. Και τον έλεγχό του να τον έχουν οι εργαζόμενοι και η επιτροπή που θα έχουν συγκροτήσει. Επιτροπή εκλεγμένη από τη συνέλευση κι αποτελούμενη από απλούς εργαζόμενους όλων των ειδικοτήτων. Τα χρωστούμενα δάνεια του Ψυχάρη, οι τράπεζες, ας τα πάρουν από την προσωπική του περιουσία. 

Γεράσιμος: Συμφωνώντας με τη Γιάννα να προσθέσω το εξής: Ας σκεφτούν οι εργαζόμενοι τί τους συμφέρει. Οικονομικά καταρχήν. Η λύση που προτείνεται από την Πρωτοβουλία είναι ουσιαστική γιατί έχει συγκεκριμένα βήματα. Και δείχνει στους εργαζόμενους ότι υπάρχει κι άλλος δρόμος. Δεν θέλουμε να γίνουμε επιχειρηματίες, ούτε αφεντικά, ούτε ΑΕ. Όπως είπα και πριν, η μόνη περιουσία του ΔΟΛ είναι οι εργαζόμενοι. Αν πάρουμε τον ΔΟΛ στα χέρια μας παίρνουμε τον έλεγχο της ίδιας της εργασίας μας. Άλλωστε, όλο αυτό το διάστημα χρηματοδοτούμε τον ΔΟΛ με την απλήρωτη εργασία μας. Να σταματήσουν λοιπόν να κάνουν κουμάντο αυτοί που είναι μέρος του προβλήματος.

Τι προσδοκάτε από τους υπόλοιπους συναδέλφους του κλάδου στη μάχη που δίνετε;

Ηλίας: Θέλουμε κινητοποίηση όλου του κλάδου. Απεργία διαρκείας στα ΜΜΕ κι όλοι οι συνάδελφοι σε κοινό μέτωπο. Όχι μόνο για συμπαράσταση αλλά και γιατί τα ίδια προβλήματα έχουμε όλοι. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο του ΔΟΛ. Ο ΔΟΛ είναι η κορυφή του παγόβουνου αλλά το ζήτημα είναι συνολικό στα ΜΜΕ. Στον Πήγασο, στο Μέγκα, στη Real που κι εκεί είναι απλήρωτοι, στην Καθημερινή που μαθαίνουμε ότι αρχίζουν να έχουν προβλήματα, στην Ίριδα που είμαστε συγκοινωνούντα δοχεία κλπ. Όπου να ‘ναι οι στρόφιγγες κλείνουν παντού. Τί θα κάνουμε; Θα πάμε όλοι μαζί σε καθεστώς ειδικής εκκαθάρισης; Όχι. Πάμε μαζί για απεργία και παράλληλες κινηματικές δράσεις. Έξω από τη Βουλή, έξω από το υπουργείο Εργασίας, έξω από το σπίτι του Ψυχάρη κλπ. Και για να συσπειρώσουμε όλους τους συναδέλφους αλλά και για να επικοινωνήσουμε το πρόβλημα με όλο τον κόσμο.

Γεράσιμος: Το απεργιακό Βήμα, τα απεργιακά Νέα, ή ο απεργιακός Βημα FM, αν μιλάμε ότι τα παίρνουν στον έλεγχό τους οι εργαζόμενοι, θέλουμε να είναι κοντά στον κόσμο. Ανοιχτά σε όλους τους εργαζόμενους που παλεύουν. 

Πως βλέπετε αντίστοιχες προηγούμενες εμπειρίες εργαζομένων σε ΜΜΕ που στον κίνδυνο του λουκέτου και των απολύσεων πήραν τα μέσα στα χέρια τους; 

Γιάννα: Η ΕΡΤ, ο Ελεύθερος Τύπος, η Απογευματινή, ο Αγγελιοφόρος, η Ελευθεροτυπία, το Άλτερ κλπ είναι πολύτιμες εμπειρίες. Αλλά εμείς πρέπει να δούμε μέχρι που φτάσανε αυτοί οι αγώνες και να πάμε ακόμα πιο μακριά. Ότι δηλαδή ξεκινάμε έναν αγώνα πατώντας σε αντίστοιχα παραδείγματα αλλά βάζουμε και την προοπτική. Ότι αν δεν μπορούν να λειτουργήσουν οι ιδιώτες τα μέσα διασφαλίζοντας όλες τις δουλειές και τα δικαιώματά μας, να το κάνει το κράτος με εργατικό έλεγχο. Κι από κει και πέρα ας ανοίξει η μάχη για το αν θα έχουμε έναν Ταγματάρχη, όπως στην ΕΡΤ, ή οι εργαζόμενοι θα συνεχίσουν να κάνουν κουμάντο. Αν μπορέσουμε να κερδίσουμε την πρώτη μάχη έχουμε την καλύτερη προοπτική να κερδίσουμε και τη δεύτερη.