Η αποφυλάκιση του Τζαβέντ Ασλάμ είναι, χωρίς αμφιβολία, μια επιτυχία για το κίνημα που παλεύει ενάντια στην καταπάτηση των δημοκρατικών δικαιωμάτων από τον Καραμανλή και τον Πολύδωρα. Οταν έκλεισαν τον Τζαβέντ στον Κορυδαλλό, λίγοι ήταν αυτοί που πίστευαν ότι μπορεί να βγει και μάλιστα τόσο σύντομα. Η επιτυχία παίρνει ακόμα μεγαλύτερες διαστάσεις αν αναλογιστούμε ότι δίπλα στην κυβέρνηση του Καραμανλή σ’ αυτή την υπόθεση στέκονται οι δυνάμεις του «διεθνούς παρακράτους» του Μπους και του Μπλερ. Κι όμως αναγκάστηκαν να κάνουν πίσω.
Αυτή η εξέλιξη φανερώνει ένα μήνυμα για τους συσχετισμούς δύναμης ανάμεσα στο κίνημα και τους εχθρούς του. Είναι εφικτό να πετυχαίνουμε νίκες, αλλά αυτό χρειάζεται δυο βασικές προϋποθέσεις.
Η πρώτη είναι η ενότητα. Μια ματιά στον κατάλογο των υπογραφών που ξεσήκωσαν τη διεθνή κατακραυγή κατά της φυλάκισης του Τζαβέντ φανερώνει αμέσως πόσο πλατύ είναι το φάσμα που μπορεί να συσπειρωθεί σήμερα. Από τους φιλειρηνιστές μέσα στις ΗΠΑ μέχρι τους μαχητές της Χεζμπολάχ στο Λίβανο, από τα συνδικάτα στην Ελλάδα μέχρι τη διεθνή διανόηση στα Πανεπιστήμια και στα εναλλακτικά βραβεία Νόμπελ, από τη Νέα Αριστερά της Βρετανίας μέχρι όλες τις τάσεις της παραδοσιακής αριστεράς εδώ. Οι σεχταρισμοί που χρέωναν όλη αυτή την κινητοποίηση απλά και μόνο στο ΣΕΚ αποδείχθηκαν πολύ ανόητοι.
Το δεύτερο στοιχείο είναι η αποφασιστικότητα. Αν καθόμασταν να μελετάμε αφηρημένα (και λαθεμένα, όπως φάνηκε) τους «συσχετισμούς δύναμης», τότε δεν θα είχαμε πετύχει τίποτα. Θα ψάχναμε προκαταβολικά τον «πιο επωφελή συμβιβασμό» αντί να ξεσηκώνουμε ενεργητικά όλες τις δυνάμεις του κινήματος και τη δυναμική τους. Χρειάστηκε να έχουμε εμπιστοσύνη στην οργή της Πακιστανικής Κοινότητας, στη βαρύτητα του παγκόσμιου αντιπολεμικού κινήματος, στην αμεσότητα των αντιδράσεων των ακτιβιστών που παλεύουν στη βάση των συνδικάτων, των φοιτητικών συνελεύσεων, παντού.
Αυτά είναι κρατούμενα για όλους τους αγώνες που έχουμε μπροστά μας. Τα χτυπήματα της Νέας Δημοκρατίας (και της τάξης που εκπροσωπεί εδώ και διεθνώς) θα βάζουν συνεχώς σε δοκιμασία και την ενότητα και την αποφασιστικότητα των δυνάμεων που αντιστέκονται.
Η αξία μιας γνήσιας ριζοσπαστικής Αριστεράς βρίσκεται ακριβώς στην ικανότητά της να υπερασπίζει και να προωθεί αυτές τις βασικές ανάγκες του κινήματος. Εκεί κρίνονται στην πράξη οι διακηρύξεις όλων. Εμπρός να ανταποκριθούμε πιο τολμηρά, με ακόμα μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στον κόσμο που αγωνίζεται και στις δυνατότητες που ανοίγει.