“Οταν κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το περιοδικό ‘Σοσιαλισμός από τα Κάτω’ τον Ιούνη του 1992, κυβπρνηση και τότε ήταν η Νπα Δημοκρατία με πρωθυπουργό τον Κώστα Μητσοτάκη. Είχε κερδίσει τις εκλογπς, πριν δυο χρόνια καβαλώντας το κύμα του νεοφιλελεθερισμού που είχε απλωθεί σε όλη την Ευρώπη”.
Σήμερα “δισεκατομμύρια κόσμου πάνω στον πλανήτη θεωρούν την αγορά συνώνυμο της καταστροφής: του λιμού, του aids, της ανεργίας, της υπερθέρμανσης του πλανήτη, του πολέμου του Μπους και του Μπλερ”. Αυτή την τεράστια αλλαγή στις ιδέες καταγράφει και γιορτάζει το 60ο τεύχος του περιοδικού του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος “Σοσιαλισμός από τα Κάτω” που μόλις κυκλοφόρησε. Στις σελίδες του θα βρούμε τις προοπτικές που ανοίγουν σε όλα τα μέτωπα, σε μια περίοδο που “Οι κυρίαρχες ιδέες δεν περνάνε”.
Πρώτα απ’όλα γίνονται οι εκλογές στις ΗΠΑ και ο Μπους χάνει, ο Ράμσφελντ παραιτείται και η ηγεμονία των νεοσυντηρητικών μπαίνει σε κρίση. Το αντιπολεμικό κίνημα “διέψευσε όσους είχαν ξεγράψει την αμερικάνικη εργατική τάξη σαν αθεράπευτα συντηρητική, είτε εξαγορασμένη, είτε πολιτικά αφελή σε βαθμό ηλιθιότητας” υποστηρίζει στο άρθρο του “Οι εκλογές στις ΗΠΑ” ο Πάνος Γκαργκάνας.
Αναμφισβήτητα στη χώρα μας, ότι “οι κυρίαρχες ιδέες δεν περνάνε” φάνηκε στην απεργία διαρκείας των δασκάλων. Η Κατερίνα Θωίδου προχωρά σε μια αναλυτική αναδρομή των έξι απεργιακών εβδομάδων και αναδεικνύει όλα τα βήματα του αγώνα που στρίμωξε την κυβέρνηση και την έκανε να ξαναζήσει τον εφιάλτη του ‘91. “Ηταν μία από τις μεγαλύτερες στιγμές του εργατικού κινήματος στην Ελλάδα αλλά και σε όλη την Ευρώπη τα τελευταία χρόνια. Και ομολογουμένως ήταν η μόνη απεργία που κατάφερε παρά τις προσπάθειες της κυβέρνησης και των ΜΜΕ να μην απομονωθεί”.
Οταν ξεσπάνε τέτοιοι μεγαλειώδεις αγώνες, τότε η συζήτηση για την Αριστερά, τις απεργίες και την προοπτική του εργατικού κινήματος ανοίγει για τα καλά. Στο άρθρο της, η Μαρία Στύλλου σχολιάζει την ομοφωνία στην ηγεσία της ΔΟΕ να κλείσει η απεργία και υποστηρίζει ότι “Δεν είναι ώρα για μια αριστερά που περιορίζεται σε καταγγελίες και αρνείται να πάρει ενωτικές πρωτοβουλίες και να αξιοποιήσει τη δυναμική τους. Χρειαζόμαστε μια αριστερά που στηρίζει τους αγώνες και δουλεύει για τη νίκη τους...Η σημερινή δυναμική αφήνει όλα τα περιθώρια ώστε μια τέτοια αριστερά να είναι πειστική, να κερδίζει τον κόσμο στην προοπτική του γνήσιου σοσιαλισμού από τα κάτω”.
Από τις απεργίες του Ασφαλιστικού το 2001 μέχρι τις φοιτητικές καταλήψεις του φετινού καλοκαιριού, οι νεοφιλελεύθερες “μεταρρυθμίσεις” έχουν γνωρίσει μεγάλες ήττες. Ποια μπορεί να είναι όμως η εναλλακτική λύση των κινημάτων που συγκρούονται με τη τρέλα της αγοράς; Ο Πάνος Γκαργκάνας στο άρθρο του “Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα” κάνει την πρόταση “του δημοκρατικού προγραμματισμού της οικονομίας μέσα από το συντονισμό των οργανώσεων εργατικού ελέγχου και αυτοδιαχείρισης”, αφού “οι εργαζόμενοι συλλογικά ξέρουν καλύτερα από τον καθένα τις πραγματικές ανάγκες του χώρου τους”. Είναι μια πρόγευση για τις αντίστοιχες ανοιχτές συζητήσεις που οργανώνει το ΣΕΚ σε όλες τις πόλεις.
Φέτος κλείνουν 50 χρόνια από την εθνικοποίηση της διώρυγας του Σουέζ και την εργατική επανάσταση στην Ουγγαρία που σημάδεψαν τη χρονιά του 1956. Ο Λέανδρος Μπόλαρης και ο Κώστας Πίττας περιγράφουν τα συγκλονιστικά αυτά γεγονότα, που το πρώτο σήμανε στρατιωτική ήττα του δυτικού ιμπεριαλισμού και το δεύτερο ιδεολογική ήττα του σταλινισμού. Εξηγούν γιατί “Αυτές οι εικόνες συνέβαλαν ώστε μέσα από την ιδεολογική κρίση να γεννηθεί μια ‘νέα αριστερά’ και μαζί με αυτήν η αναγέννηση του μαρξισμού ως μιας ζωντανής, δημιουργικής δύναμης”.
Ο βάρβαρος πόλεμος του Ισραήλ στο Λίβανο το καλοκαίρι έφερε στο προσκήνιο την θαμμένη συζήτηση για τη φύση του σιωνιστικού κράτους που προκλητικά “υποστηρίζει πως σε αντίποινα για την αιχμαλωσία ενός στρατιώτη μπορεί να ισοπεδώνει μια ολόκληρη χώρα”. Ο Νίκος Λούντος στο εξασέλιδο άρθρο του αναλύει ολόπλευρα τη φύση του κράτους του Ισραήλ και προβάλει τη θέση του ΣΕΚ ότι η ειρήνη στην περιοχή θα έρθει μόνο μετά τη διάλυσή του και την αντικατάστασή του “από ένα ενιαίο παλαιστινιακό κράτος, του οποίου όλοι οι πολίτες θα είναι ισότιμοι, ανεξάρτητα από θρησκεία και καταγωγή”.
Σε μια περίοδο που η Μέση Ανατολή φλέγεται, η νέα έκδοση της “Τριλογίας” του Στρατή Τσίρκα είναι πολύτιμη. Η Χρύσα Προκοπάκη που έκανε την επιμέλεια της έκδοσης, μιλά στο Θανάση Καμπαγιάννη για την αξία των τριών τόμων των Ακυβέρνητων Πολιτειών που διαδραματίζονται στη Μέση Αντολή. “Η Τριλογία έχει μια ανατριχιαστική επικαιρότητα. Το πάθος της ελευθερίας, ο αγώνας για κοινωνική δικαιοσύνη, αλλά και η ανάγκη περιφρούρησης του αγώνα, όχι μόνο από εχθρούς, αλλά και από συντρόφους, είναι αξίες και στάσεις ζωής που προβάλλονται χωρίς διδακτισμό”.
Το περιοδικό κλείνει με βιβλιοκριτικές, παρουσιάζοντας το βιβλίο του Αδόλφο Τσίλι “Η Μεξικάνικη Επανάσταση 1910-1920” και το βιβλίο των Ρέσνικ και Γουλφ “Ταξική θεωρία και Ιστορία-Καπιταλισμός και Σοσιαλισμός στην ΕΣΣΔ”.