Πέρασαν κιόλας πενήντα μέρες από τον άδικο χαμό του αγαπημένου μας αδερφού Μανώλη. Ο Μανώλης ήταν ένας άνθρωπος μοναδικός για μας. Μας λείπει πολύ, μας λείπει το χαμόγελό του, η ηρεμία του, η καλοσύνη του. Για μας στην οικογένειά του ήταν πάντα ο ισορροπιστής, αυτός που μας ήθελε πάντα ενωμένους, αγαπημένους και χαρούμενους.

Μέχρι τον θάνατό του λίγα πράγματα ξέραμε για τους αγώνες του. Ο σεμνός του χαρακτήρας δεν τον άφηνε να περηφανεύεται γι αυτούς. Αυτό μάλλον το άφησε παρακαταθήκη για μας. Ο Μανώλης αφιέρωσε κυριολεκτικά τη ζωή του στους αγώνες για σοσιαλισμό, δημοκρατία, ελευθερία, καλυτέρευση της λειτουργίας του συνδικαλιστικού κινήματος και του χώρου όπου εργαζόταν. Είχε να δώσει ακόμα πολλά περισσότερα με την αγωνιστικότητά του.

Αυτό όμως ενοχλούσε κάποιους, ίσως και να τους φόβιζε. Εμείς, οι άνθρωποί του, φοβόμαστε ότι ο θάνατός του ήταν προσχεδιασμένος. Γι αυτό το μόνο που θέλουμε τώρα είναι να φανεί η αλήθεια. Να φανεί ποιοί κρύβονται πίσω από τους Κονταξήδες και τους Μπουνιάδες.

Αισθανόμαστε την ανάγκη να ευχαριστήσουμε όλους όσους βρέθηκαν κοντά μας στο βαρύτατο πένθος μας και τίμησαν με ξεχωριστό τρόπο την μνήμη του Μανώλη. Ιδιαίτερα ευχαριστούμε την εφημερίδα Εργατική Αλληλεγγύη για την αγωνιστική και με μοναδικό τρόπο κάλυψη του όλου θέματος καθώς και για την παρουσία της στο νεκροταφείο την ημέρα της κηδείας του. Ευχαριστούμε, επιπλέον για την στήριξή του, τον Γιάννη Σηφακάκη, συναγωνιστή και συνεργάτη του Μανώλη στο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ και τα κινήματα.

Εκ μπρους της οικογενείας του, 
Η αδερφή του, Αμαλία Γουρνιεζάκη