50 νεκροί. Αθώα θύματα του φασιστικού και ρατσιστικού μίσους που όπλισε τα χέρια του Αυστραλού μακελάρη στο Κράισττσερτς της Νέας Ζηλανδίας. Ανάμεσά τους παιδιά, ο τρίχρονος Μουσάντ Ιμπραχίμ και ο τετράχρονος Αμπντουλάχι Ντίρι, κι άλλα παιδιά του γυμνασίου και του λυκείου. Ο διευθυντής του σχολείου Κασμίρ, που βρίσκεται κοντά στο τζαμί αλ-Νούρ όπου ο φασίστας ξεκίνησε την επίθεσή του, λέει πως εφτά άνθρωποι που σχετίζονται με το σχολείο βρίσκονται ανάμεσα στους νεκρούς ή τους τραυματίες. Τρεις ήταν μαθητές. Μεταξύ τους ο 14χρονος Σαγιάντ Μίλνε και ο 16χρονος Χάμζα Μουστάφα. Ο Χάμζα και ο πατέρας του που έπεσε επίσης νεκρός έφτασαν στη Νέα Ζηλανδία πρόσφατα, πρόσφυγες από τον εμφύλιο πόλεμο της Συρίας.
Οι ομοιότητες με τα υπόλοιπα ρατσιστικά εγκλήματα των τελευταίων χρόνων είναι τόσο πολλές ώστε πλέον δεν λειτουργούν τα παραμύθια περί “μεμονωμένων περιστατικών”. Οι 69 νεκροί στη Νορβηγία το 2011, οι έξι νεκροί Σιχ στο Ουϊσκόνσιν το 2012, οι εννιά νεκροί σε αφροαμερικανική εκκλησία το 2015, οι έξι νεκροί σε ισλαμικό κέντρο στο Κεμπέκ και οι 17 νεκροί σε σχολείο της Φλόριντα πριν από δυο χρόνια, οι 11 νεκροί στη συναγωγή του Πίτσμπεργκ τον περασμένο Οκτώβρη, μαζί πλέον με τους 50 νεκρούς του Κράισττσερτς είναι θύματα του ρατσιστικού παροξυσμού που σπέρνουν όχι μόνο οι φασίστες, αλλά και οι “επίσημες” πολιτικές δυνάμεις που τους στηρίζουν, οι πολιτικές των κλειστών συνόρων, των νόμιμων πνιγμών στη Μεσόγειο.
Ο δολοφόνος της Νέας Ζηλανδίας στο “μανιφέστο” που δημοσίευσε είχε ένα κουβάρι από όλα τα ρατσιστικά ψέματα που κυκλοφορούν και στηρίζονται από την ευρωπαϊκή, αμερικάνικη και αυστραλιανή δεξιά. Χρησιμοποιούσε τον όρο “εισβολείς”, τον ίδιο που προτιμά να χρησιμοποιεί ο Τραμπ και η ακροδεξιά αυλή του για να αναφερθεί στους μετανάστες και τους πρόσφυγες. Και σε πρώτο πλάνο είχε την ισλαμοφοβία την αιχμή του δόρατος του σύγχρονου ρατσισμού. Όταν ο Τραμπ κλείνει τα σύνορα επιλεκτικά στον κόσμο που έρχεται από μουσουλμανικές χώρες, όταν οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις βάζουν ποσοστώσεις ανάλογα με το θρήσκευμα στους πρόσφυγες που μπορούν να “απορροφήσουν”, όταν στη Γαλλία το Ισλάμ μετατρέπεται σε εσωτερικό εχθρό και η μαντίλα σε απόδειξη “μη ενσωμάτωσης”, κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί πως ο μόνος παράγοντας πίσω από τα οπλισμένα χέρια του Αυστραλού φασίστα ήταν το σαλεμένο του μυαλό.
Διεθνείς συνδέσεις
Δεν μπορεί να αρνηθεί κανείς τις συνδέσεις. Ο Τραμπ έφτασε να κάνει τουϊτ για να διαψεύσει ότι… ο ίδιος βρίσκεται πίσω από τις επιθέσεις. Στο φασιστικό ρεπερτόριο του δολοφόνου βρήκαν χώρο αντιτουρκικές κραυγές, γραμμένες με ελληνικούς χαρακτήρες, δανεισμένες από την προπαγάνδα των χρυσαυγιτών, δοξολογίες για τους μακελάρηδες των μουσουλμάνων της Βοσνίας στους πολέμους της δεκαετίας του ‘90, αλλά και θαυμασμός για τον Μπρέιβικ, τον δολοφόνο της Νορβηγίας. Η “διεθνής” της φασιστικής ακροδεξιάς δηλαδή σε όλες της τις παραλλαγές και τη γεωγραφική της έκταση.
Πέρα όμως από τις ΗΠΑ και την ΕΕ, πολύ πιο κοντά στη Νέα Ζηλανδία βρίσκεται ένα άλλο κέντρο εξαγωγής ρατσισμου, η πολιτική σκηνή της Αυστραλίας από όπου προερχόταν και ο δολοφόνος. Το πολιτικό σύστημα της Αυστραλίας έχει ακολουθήσει τη δική του πορεία προς την (επανα)νομιμοποίηση του ρατσισμού τα τελευταία χρόνια, ψάχνοντας τρόπο να βγει από τη δίνη των αλλεπάλληλων κρίσεων που περνάνε οι κυβερνήσεις του και τα μεγάλα κόμματα. Είναι η χώρα για την οποία “κλείνω τα σύνορα” έχει σημάνει να στέλνει τους μετανάστες και τους πρόσφυγες στο νησί Μάνους και το Ναουρού, τέσσερις χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τις ακτές της.
Οι Φιλελεύθεροι της Αυστραλίας αξιοποίησαν την καλλιέργεια της ισλαμοφοβίας διεθνώς για να δικαιολογήσουν ακόμη πιο σκληρές και ένοπλες πολιτικές κατά των μεταναστών. Ήταν υποτίθεται ο φόβος της “ισλαμικής τρομοκρατίας” που επέβαλε πως τα αυστραλιανά πολεμικά πλοία πρέπει να κυνηγάνε βάρκες με πρόσφυγες. Δέθηκαν στο άρμα του “πολέμου κατά της τρομοκρατίας” από την εποχή του Μπους και του πολέμου κατά του Αφγανιστάν. Και τα τελευταία 15 χρόνια ενώ βρίσκονται σε μια περιφερειακή σύγκρουση με την Κίνα για το ποιος θα είναι το αφεντικό στη “γειτονιά τους”, ο ρατσισμός και οι αντιμεταναστευτικές οχυρώσεις μετατρέπονται σε όπλο για πιέσεις και εκβιασμούς προς άλλες κυβερνήσεις της περιοχής για το με ποιον θα πάνε και ποιον θα αφήσουν. Αυτοί που ανησυχούσαν για την “ισλαμική τρομοκρατία” είναι οι πολιτικοί πατεράδες της βίας που σκοτώνει μαζικά αθώους.