Χιλιάδες πρόσφυγες από το στρατόπεδο συγκέντρωσης της Μόριας διαδήλωσαν τη Δευτέρα 3/2 ενάντια στην προσπάθεια εφαρμογής του νέου νόμου για το Άσυλο που έχει σαν αποτέλεσμα να παγώσουν όλα τα παλιά αιτήματα ασύλου. Κυρίαρχο σύνθημα της διαδήλωσης ήταν «Αζαντί» (ελευθερία).

Ο Αμπντούλ Αζίζ, πρόσφυγας από το Σουδάν που βρέθηκε στη διαδήλωση, περιέγραψε στην Εργατική Αλληλεγγύη: «Έγινε μια μαζική ειρηνική πορεία στην οποία συμμετείχαν και γυναίκες, παιδιά και ηλικιωμένοι. Οι διαδηλωτές/τριες προσπάθησαν να μπουν στη Μυτιλήνη, όπου η αστυνομία τους σταμάτησε και επιχείρησε να τους απωθήσει με δακρυγόνα. Επιτέθηκαν ακόμα και στα παιδιά. Δεν μπόρεσαν όμως να κάμψουν τον κόσμο, ένα κομμάτι του οποίου κατάφερε να μπει στην πόλη και να διαδηλώσει. Η πορεία ήταν καλά οργανωμένη κι αυτό δεν επέτρεψε στην αστυνομία να πετύχει την προβοκάτσια που ήθελε».

Ο Υπουργός Μετανάστευσης Ν. Μηταράκης έχει το θράσος να ζητά από τις αρχές να διερευνήσουν αν τα επεισόδια ήταν «προϊόν υποκίνησης», ενώ κορυφώνει την πρόκληση δηλώνοντας ότι «οι παραβατικές συμπεριφορές δεν συνάδουν με τη διαδικασία παροχής ασύλου». Η χυδαιότητα δεν έχει όρια. Άνθρωποι που βρίσκονται εδώ και μήνες εγκλωβισμένοι κατά δεκάδες χιλιάδες στα χωράφια της Μόριας, που αγωνίζονται καθημερινά ακόμη και για τα πιο απλά πράγματα, όπως το να πάνε τουαλέτα ή να πάρουν μια μερίδα φαϊ, κατηγορούνται για «παραβατικές συμπεριφορές» και για συμμετοχή σε «υποκινούμενα επεισόδια» από τον υπουργό, τη στιγμή που η αστυνομία ρίχνει δακρυγόνα σε οικογένειες. Η απειλή του υπουργού για απορρίψεις ασύλου με τη δικαιολογία της «μη συμμόρφωσης» είναι απόρροια του νέου νόμου, αλλά και το λάδι στη φωτιά για κάθε λογής δεξιούς στα νησιά που πατάνε σε όλη αυτή την τραγωδία για να σπείρουν ακόμη περισσότερο μίσος.

Η εφαρμογή του νέου απάνθρωπου νόμου ξεχείλισε το ποτήρι. Λίγες μόλις ημέρες πριν, οι γυναίκες της Μόριας διαδήλωσαν με σύνθημα «Η Μόρια είναι κόλαση για τις γυναίκες». Οι πρόσφυγες δεν έχουν παραιτηθεί από τον αγώνα τους για μια καλύτερη ζωή. Η Αριστερά στα νησιά και όλο το αντιρατσιστικό/αντιφασιστικό κίνημα πρέπει να σταθεί στο πλευρό τους και να στηρίξει το αίτημα για ελευθερία, δίνοντας τη μάχη για τις συγκεκριμένες αιχμές που αυτό σημαίνει: άσυλο και στέγη σε όλους/όλες, ανοιχτές πόλεις, σχολεία, νοσοκομεία. Αλλά και να σταθεί αδιαπραγμάτευτα ενάντια στον διαβόητο «πλωτό φράχτη» που ετοιμάζει η κυβέρνηση στα ανοιχτά της Λέσβου, γιατί δεν σημαίνει τίποτα άλλο από περισσότερες ζωές χαμένες.