Μετά από εφτά ημέρες απεργίας των λιμενεργατών της Cosco και λίγες ώρες πριν ξεκινήσει η 48ωρη απεργία τους (5 και 6/11), η εταιρεία με γραπτή επιστολή δεσμεύτηκε ότι αποδέχεται την αύξηση των εργατικών ομάδων (πόστες) από 4 σε 5, την κατάργηση των κόντρα βαρδιών και τη σύσταση Επιτροπής Υγιεινής και Ασφάλειας με τη συμμετοχή του σωματείου για την εφαρμογή και τήρηση των μέτρων προστασίας των εργαζομένων στους χώρους δουλειάς. Η νίκη τους είναι πολύ μεγάλη για να την κρύψει η κυβέρνηση και τα παπαγαλάκια της. Ακόμα και τα ΜΜΕ ξαφνικά διαπίστωσαν νίκη ενός αγώνα που τόσες μέρες απέκρυπταν.
Οι λιμενεργάτες τα κατάφεραν έχοντας απέναντί τους έναν πολυεθνικό κολοσσό όπως είναι η Cosco, τεράστια οικονομικά συμφέροντα που πλήττονταν με τους τόνους των εμπορευματοκιβωτίων να μένουν στάσιμα στο λιμάνι και μια κυβέρνηση που το μόνο της αποκούμπι ήταν τα δικαστήρια που κάθε μέρα έβγαζαν παράνομη την απεργία. Η νίκη τους είναι μια κατάκτηση για όλους τους εργάτες και τις εργάτριες. Μετά και τη νίκη στην efood, πληθαίνουν τα παραδείγματα που αποδεικνύουν ότι η εργατική τάξη είναι πιο δυνατή από την κυβέρνηση και τους εργοδότες, όταν απεργεί, συσπειρώνεται στα σωματεία και οργανώνει τη συμπαράσταση, ώστε κανένα κομμάτι της να μην απομονωθεί. Παραδείγματα που απαντούν και στις μεταμοντέρνες θεωρίες που θέλουν να είναι το κέντρο αντίστασης τα social media και μιλούν για ξεπερασμένα συνδικάτα και απεργίες.
Ο θάνατος του λιμενεργάτη Δημήτρη Δαγκλή από γερανογέφυρα στο λιμάνι ανέδειξε με τον πιο τραγικό τρόπο πόσο εγκληματικές είναι οι πολιτικές της εντατικοποίησης της εργασίας, την οποία η κυβέρνηση της ΝΔ ήθελε να ανεβάσει σε νέα ύψη με τους νόμους του Χατζηδάκη. Με τον αγώνα τους, οι λιμενεργάτες σμπαράλιασαν όλους αυτούς τους αντιδραστικούς νόμους και την ίδια την κυβέρνηση, αγνοώντας τις απεργοκτόνες διατάξεις και τις απαγορεύσεις. «Παρανόμησαν», αλλά αντί για περαιτέρω εντατικοποίηση, κέρδισαν καλύτερες συνθήκες εργασίας. Αντί για περιορισμό του συνδικαλισμού και διώξεις αγωνιστών, έκαναν εκλογές δια ζώσης και όχι ηλεκτρονικές, μαζικοποίησαν το σωματείο τους και ανάγκασαν την εταιρία να το αναγνωρίσει ως αντιπροσωπευτικό. Έδωσαν δυνατά και καθαρά το σύνθημα σε όλους, όπως και οι διανομείς της efood, “παρανομήστε και θα κερδίσετε”. Σύνθημα που βάζει την πίεση στις συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες να μην κάνουν πίσω με δικαιολογία τα εμπόδια που βάζει ο νόμος Χατζηδάκη.
Αναγνώριση
Δεν είναι η πρώτη φορά που οι εργάτες της Cosco απεργούν και νικάνε. Στις 18 Ιούλη του 2014 κατέβηκαν για πρώτη φορά σε απεργία και χωρίς να έχουν καν σωματείο, κατάφεραν να επιβάλουν στην εταιρεία να κάνει δεκτά τα πιο σημαντικά από τα αιτήματά τους, όπως αναγνώριση του επαγγέλματός τους ως επικίνδυνου και ανθυγιεινού, αυξήσεις, υπογραφή ΣΣΕ, αναγνώριση των ατυχημάτων στο χώρο εργασίας ως εργατικά ατυχήματα και η αύξηση του αριθμού των εργαζόμενων σε κάθε γερανογέφυρα στα 5 άτομα από 3 που ήταν τότε.
Όπως έγραφε τότε η Κ. Θωίδου στην ΕΑ Νο1132: «Οι εργαζόμενοι δούλευαν κυριολεκτικά σε συνθήκες γαλέρας χωρίς συμβάσεις και κανονισμούς εργασίας, χωρίς υπερωρίες και Σαββατοκύριακα, χωρίς γιατρό ασφαλείας και όλα όσα προβλέπονται για την ανθυγιεινή εργασία της δουλειάς του εναερίτη που εργάζεται σε γερανογέφυρα και μάλιστα με βάρδιες 16 ωρών χωρίς διάλειμμα». Σε δηλώσεις ανέφεραν καθημερινά ατυχήματα, ενώ υπήρξε και ο θάνατος εργαζομένου από ανακοπή «γιατί δούλευε μόνος του και είχε πρεσαριστεί πάρα πολύ. Δεν φάνηκε όμως πουθενά ως εργατικό ατύχημα». Το σωματείο ΕΝΕΔΕΠ φτάχτηκε μετά από εκείνη την απεργία.
Όμως οι κατακτήσεις άρχισαν να παίρνονται πίσω και έτσι στις 30 Μάη του 2018, μέρα πανεργατικής απεργίας, το σωματείο ΕΝΕΔΕΠ ξεκίνησε απεργία με αποτέλεσμα να μείνει κλειστό το λιμάνι για τέσσερις μέρες και ανέστειλαν την απεργία τους μετά από υπόσχεση της εταιρίας να διαπραγματευτεί ΣΣΕ. Το κεντρικό επιχείρημα για την αναστολή ήταν ότι αν συνεχίσει η απεργία, τότε θα κινδυνέψει να διαλυθεί το σωματείο που με χίλιους κόπους έχει καταφέρει να φτιαχτεί κόντρα στις μεθοδεύσεις της εργοδοσίας, θα απολυθούν μαχητικοί συνδικαλιστές και πρωτοπόροι εργάτες και άρα χρειάζεται ένα βήμα πίσω για ανασύνταξη των δυνάμεων. Το ίδιο έγινε μετά την 24ωρη απεργία τον Σεπτέμβρη του 2018. Αποδείχθηκε για άλλη μια φορά ότι όταν σταματάει η απεργιακή πίεση, αυτοί που ανασυγκροτούνται είναι τα αφεντικά.
Είναι μια πολύτιμη εμπειρία γιατί μπροστά μας είναι η μάχη για μετατροπή όλων των συμβάσεων σε πλήρους απασχόλησης και για υπογραφή ΣΣΕ. Το σωματείο είναι πιο μαζικό και δυνατό από ποτέ, η εταιρία σε οπισθοχώρηση και η κυβέρνηση πάει από φιάσκο σε φιάσκο. Η 48ωρη απεργία των Ναυτεργατών της ΠΝΟ είναι ευκαιρία συντονισμού και κλιμάκωσης. Με σταματημένα τα πλοία και το λιμάνι μαζί, η απεργία θα είναι πιο δυνατή. Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, απέναντι στις ιδιωτικοποιήσεις που δεν φέρνουν ευημερία, αλλά τσάκισμα εργατικών και συνδικαλιστικών δικαιωμάτων, είναι ώρα να επαναφέρουμε και το αίτημα της κρατικοποίησης χωρίς αποζημίωση στα αρπακτικά της Cosco. Για δημόσιο λιμάνι κάτω από των έλεγχο των εργατών.