Δεν μπορεί να μιλήσει κανείς για τον Βαγγέλη Χατζηνικολάου, τον επαναστάτη, τον καλλιτέχνη, τον ακτιβιστή των ΛΟΑΤΚΙ+ δικαιωμάτων, τον υπέροχο άνθρωπο χωρίς χαρμολύπη. Η λύπη για το χαμό του, για προφανείς λόγους. Η χαρά, από την άλλη, επειδή υπήρξε. Σε όλο του το μεγαλείο.
Ο Βαγγέλης έφυγε στις 10 Νοέμβρη του 2020 στα 53 του χρόνια, από καρκίνο. Έχοντας πολύ καθαρό στο μυαλό του πως αυτό το βάρβαρο σύστημα πρέπει να ανατραπεί, υπηρέτησε αυτό τον σκοπό σε όλη του τη ζωή, και το έκανε οργανωμένα μέσα από τον τοπικό πυρήνα του ΣΕΚ στο Βύρωνα, την «Ανατρεπτική Συσπείρωση Ηθοποιών», το δημοτικό σχήμα «Ανταρσία στις γειτονιές της Αθήνας», τους «Proud Seniors- ομάδα υποστήριξης ΛΟΑΤΚΙ ατόμων ηλικίας 50 και άνω».
Στην πρώτη Απεργιακή 8 Μάρτη, το 2019, έλεγε από την εξέδρα: «σήμερα είμαστε όλες γυναίκες, γιατί μία γυναίκα που φωνάζει είναι τρελή, δύο γυναίκες που φωνάζουν είναι επικίνδυνες, τρεις γυναίκες που φωνάζουν είναι επανάσταση»! Και ήταν αυτή του η αντίληψη, πως η εργατική τάξη έχει τη δύναμη να ενώνεται, να σπάει τους διαχωρισμούς που της επιβάλλουν, να νικάει, που τον κρατούσε να τρέχει όλη μέρα από το θέατρο (πρόβες, παραστάσεις, γραψίματα), στο ΔΣ των Proud Seniors, στην αφισοκόλληση και τις εξορμήσεις με την Εργατική Αλληλεγγύη και το Σοσιαλισμό από τα Κάτω.
Τη Δευτέρα 8 Νοέμβρη, με πρωτοβουλία των αγαπημένων του φίλων και συναδέλφων Δημήτρη Ντάσκα και Βασίλη Χαραλαμπόπουλου, συγκεντρωθήκαμε στο θέατρο Πόρτα δεκάδες φίλοι, σύντροφοι, η οικογένειά του, για να μοιραστούμε τις εμπειρίες μας. «Γεννήθηκε με την πολιτική μέσα του, ήταν περήφανος που είχε γενέθλια τη μέρα του Πολυτεχνείου αν και γεννήθηκε τη χρονιά της ανόδου της Χούντας!» είπε χαρακτηριστικά ο Δημήτρης. «Ο Βαγγέλης ήταν σαν δέντρο, που ρουφούσε το διοξείδιο του ‘άνθρωπα’ και το έκανε οξυγόνο», είπε ο Βασίλης.
Θα εμπνεόταν σίγουρα κάποια σκηνή από τους εργάτες της COSCO, θα ξεσήκωνε τους πάντες για να καταδικαστούν οι δολοφόνοι του Ζακ, συμπληρώνουμε εμείς! Θα ήταν περήφανος που ήταν συνομήλικος με το ΣΕΚ που φέτος συμπληρώνει τα 50 του χρόνια. «Μωρή, έτσι πουρό σαν κι εμένα είναι το κόμμα μας; Απ’τα πουρά θα ξεκινήσει η επανάσταση, να το δεις!» θα έλεγε. Είμαστε ευτυχισμένοι και περήφανοι που υπήρξε σύντροφός μας, παίρνουμε δύναμη από τη δική του για να συνεχίσουμε ακόμα πιο αποφασιστικά να παλεύουμε!