Οπως αναφέρουν Τα Νέα (4/7): “Θερμό αναμένεται να είναι το υπόλοιπο του καλοκαιριού για τις αστικές συγκοινωνίες της Αθήνας, για τις οποίες η κυβέρνηση προωθεί μοντέλο ΟΣΕ με ψαλίδισμα αποδοχών και επιδομάτων, καθώς και απολύσεις του πλεονάζοντος προσωπικού που δεν θα καλύπτεται από τις μετατάξεις”.
Σύμφωνα με το δημοσίευμα, όπως το παρουσίασε το in.gr, η κυβέρνηση ετοιμάζεται να προχωρήσει στο δεύτερο -μετά τις μετατάξεις- βήμα του “νόμου Ρέππα” για τις αστικές συγκοινωνίες που ψηφίστηκε τον περασμένο Φλεβάρη, στην κατάρτιση νέων συλλογικών συμβάσεων εργασίας και κανονισμών προσωπικού. “Μέσα στο ερχόμενο δεκαήμερο, οι διοικήσεις των νεοσύστατων εταιρειών ΟΣΥ (για λεωφορεία, τρόλεϊ) και ΣΤΑΣΥ (για Μετρό, ηλεκτρικό σιδηρόδρομο και τραμ) αναμένεται να ζητήσουν επισήμως από τα σωματεία των εργαζομένων την έναρξη των διαπραγματεύσεων για την υπογραφή νέων συλλογικών συμβάσεων και κανονισμών εργασίας. Στόχος των διοικήσεων είναι στις νέες συμβάσεις να διατηρηθούν μόνο τα οικογενειακά επιδόματα (γάμου και παιδιών), τα χρονοεπιδόματα (ωριμάσεις) και τα επιδόματα θέσης και ανθυγιεινής εργασίας”, συνεχίζει η εφημερίδα.
Στην ουσία, όπως και στην περίπτωση του ΟΣΕ, ο νόμος Ρέππα καταργεί τις υπάρχουσες ΣΣΕ και κανονισμούς προσωπικού στα ΜΜΜ μιλώντας για διαπραγματεύσεις από μηδενική βάση. Ενώ σε μια ανοιχτή προσπάθεια να τσακίσει τα συνδικάτα και τις αντιδράσεις των εργαζόμενων, ορίζει πως αν οι δύο πλευρές δεν καταλήξουν σε συμφωνία μέσα σε ένα περίπου μήνα από την έναρξη των συζητήσεων, οι νέες συμβάσεις θα μπορούν να επιβληθούν με νομοθετική ρύθμιση της κυβέρνησης!
Η επίθεση δε σταματά στις ΣΣΕ και τους κανονισμούς προσωπικού. Οπως συνεχίζει το δημοσίευμα των Νέων, “Την ίδια στιγμή, ο νέος υπουργός Μεταφορών Γιάννης Ραγκούσης αφήνει πλέον ανοιχτό «παράθυρο» για απολύσεις και εφαρμογή του μέτρου της «μισθωτής εφεδρείας» στις συγκοινωνιακές ΔΕΚΟ, εφόσον από την εφαρμογή των οργανογραμμάτων των δύο νέων εταιρειών προκύψει πλεονάζον προσωπικό που δεν θα καλύπτεται από τις μετατάξεις. Ειδικά για το ενδεχόμενο των απολύσεων στις αστικές συγκοινωνίες, ο κ. Ραγκούσης σημείωσε την περασμένη Παρασκευή πως «το Μεσοπρόθεσμο και ο εφαρμοστικός νόμος ψηφίστηκαν και επομένως ισχύει ό,τι ακριβώς ψηφίστηκε»”.
Οταν ο Ραγκούσης -και ο κάθε Ραγκούσης αυτής της κυβέρνησης- δηλώνει με ύφος δέκα καρδιναλίων ότι “ισχύει ό,τι ακριβώς ψηφίστηκε”, είναι ζήτημα αν μπορεί να πείσει και τον εαυτό του ότι θα καταφέρει να επιβάλει τα μέτρα. Η επίδειξη πυγμής είναι στα λόγια και εκεί θα μείνει. Αντίθετα, η πρόβλεψη ότι έρχεται ένα θερμό για τις συγκοινωνίες καλοκαίρι με “σκληρές διαπραγματεύσεις”, πατάει πάνω σε πραγματικά “στοιχεία”.
Ετοιμότητα
Η συμμετοχή των εργαζόμενων στα ΜΜΜ στην 48ωρη Πανεργατική Απεργία στις 28 και 29 Ιούνη -με εξαίρεση τους εργαζόμενους του ΜΕΤΡΟ που πήραν την απόφαση να παραμείνει το Μέσο ανοιχτό για να εξυπηρετήσει τους απεργούς- έδειξε ότι ο κλάδος εξακολουθεί να βρίσκεται σε ετοιμότητα.
Το γεγονός ότι λίγες μέρες νωρίτερα ο πρόεδρος του Σωματείου Εργαζομένων στο ΜΕΤΡΟ (ΣΕΛΜΑ) Α. Σταματόπουλος είχε επαναλάβει την πρότασή του για κοινή απεργία διαρκείας σε όλα τα Μέσα μέχρι την ανατροπή των μέτρων, έπαιξε ρόλο για να νεκρώσουν οι συγκοινωνίες στην Πανεργατική και τα συνδικάτα τους -ακόμα και οι ηγεσίες που το προηγούμενο διάστημα έβαλαν φρένο στους αγώνες συναινώντας στην κυβερνητική πολιτική- να μιλούν τώρα για νέες απεργιακές κινητοποιήσεις αν προχωρήσουν οι επιθέσεις της κυβέρνησης.
Η ανακοίνωση του ΣΕΛΜΑ για την άγρια καταστολή της αστυνομίας στην Πανεργατική είναι κι αυτή έκφραση της οργής των εργαζόμενων που μπορεί να γίνει απεργιακή δράση. “Τα ΜΑΤ και η αστυνομία σαν σύγχρονα ΕΣ-ΕΣ μετέτρεψαν το σταθμό του Συντάγματος σε θάλαμο αερίων, τη στιγμή που στο ιατρείο περιθάλπονταν εκατοντάδες τραυματίες. Ακόμη και ένστολοι συνάδελφοί μας δέχθηκαν την άγρια επίθεση των ΜΑΤ σε ώρα εργασίας”, αναφέρει χαρακτηριστικά.
Ανοίγει έτσι ξανά η προοπτική τα ΜΜΜ να μπουν μπροστά στον αγώνα ενάντια στα μνημόνια με απεργιακές κινητοποιήσεις διαρκείας. Οι διαπραγματεύσεις θα είναι πράγματι “σκληρές” αν γίνουν, όχι στα τραπέζια των διοικήσεων αλλά στις γενικές συνελεύσεις, στα αμαξοστάσια και τα απεργιακά συλλαλητήρια. Η βάση των εργαζόμενων μπορεί να το εξασφαλίσει.
Διαβάστε επίσης