Η απεργία των υγειονομικών στις 22 Φλεβάρη έχει στο κέντρο της την σύγκρουση με την απόπειρα της κυβέρνησης Μητσοτάκη να προχωρήσει την ιδιωτικοποίηση του ΕΣΥ. Όλα τα αιτήματά της –μαζικές προσλήψεις προσωπικού, μονιμοποίηση όλων των συμβασιούχων χωρίς όρους και προϋποθέσεις, αύξηση της χρηματοδότησης της Δημόσιας Υγείας για υποδομές και εξοπλισμό, αυξήσεις στους μισθούς, ένταξη στα ΒΑΕ, καμιά συνεργασία με εργολάβους και ιδιώτες– κοντράρουν αυτή τη βασική κυβερνητική επιλογή.

Η επίθεση μπορεί να ανατραπεί. Οι αγώνες των υγειονομικών έχουν αυτή τη δύναμη. Το έχουν αποδείξει ξανά και ξανά τα τελευταία χρόνια. Η αντίστασή τους έχει κρατήσει τα νοσοκομεία δημόσια και όρθια και αυτή είναι που μπορεί να τα σώσει οριστικά από τα δόντια της κυβέρνησης και των κλινικαρχών.

Αν υπάρχει ένας λόγος που οι συμβασιούχοι όλων των σχέσεων εργασίας παραμένουν μέχρι σήμερα στο ΕΣΥ, κερδίζοντας απανωτές παρατάσεις παρά τις συνεχείς απειλές ότι θα πεταχτούν στο δρόμο, αυτός είναι η σθεναρή απάντηση των εργαζόμενων. Τόσο με τις κεντρικές απεργίες όσο και με τις τοπικές κινητοποιήσεις στα νοσοκομεία, δεν άφησαν σε καμιά στιγμή το Υπουργείο Υγείας να κάνει πράξη τα σχέδιά του για απολύσεις και εργολαβίες.

Αντίστοιχα, αν υπάρχει ένας λόγος που οι ΣΔΙΤ και όλες οι απόπειρες να αρπάξουν οι ιδιώτες ολόκληρα κομμάτια από τα δημόσια νοσοκομεία έχουν αποτύχει, αυτός είναι η άμεση αντίδραση των υγειονομικών. Τόσο με τις αποκαλύψεις για την ανοιχτή πριμοδότηση των κλινικαρχών, ιδιαίτερα την περίοδο της πανδημίας, που έφτανε μέχρι την προσπάθεια παραχώρησης γιατρών του ΕΣΥ για τα χειρουργεία τους, όσο και με τις αναρίθμητες συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας ενάντια σε όλες τις φιέστες που ήθελαν να ξεπλύνουν τις αρπακτικές διαθέσεις των ιδιωτών πίσω από «δωρεές».

Το ίδιο ισχύει με τα διακηρυγμένα σχέδια για κλείσιμο περιφερειακών νοσοκομείων γιατί δήθεν «είναι πολλά» και «δεν χρειάζονται περισσότερα από ένα σε ακτίνα 20-30 χιλιομέτρων», όπως έλεγε ο ίδιος ο Μητσοτάκης παρουσιάζοντας το «νέο ΕΣΥ» που οραματιζόταν. 

Αν υπάρχει ένας λόγος που έμειναν σε επίπεδο συνεντεύξεων και δηλώσεων, αυτός ήταν οι συνεχείς απεργιακές διαδηλώσεις που πλημμύριζαν τους δρόμους σε όλη τη χώρα. Όπως πολύ σωστά επισημαίνει στην ανακοίνωσή της για την απεργία στις 22 Φλεβάρη η ΠΟΕΔΗΝ, μιλώντας για τα σχέδια συρρίκνωσης – συγχώνευσης – κατάργησης νοσοκομείων της περιφέρειας, «Εάν δεν ήταν οι αντιδράσεις των Σωματείων, των κατοίκων και της ΠΟΕΔΗΝ πολλά εξ’ αυτών θα είχαν μετατραπεί σε Κέντρα Υγείας Αστικού Τύπου».

Την ίδια τύχη είχε η επίθεση που εξαπέλυσε η κυβέρνηση στον μαχητικό συνδικαλισμό και τα αγωνιστικά σωματεία των νοσοκομείων. Με διώξεις συνδικαλιστών και εργαζόμενων, που κορυφώθηκε με την απόπειρα απόλυσης του Κώστα Καταραχιά από τον Άγιο Σάββα. Οι απεργίες συμπαράστασης και το τεράστιο κύμα αλληλεγγύης που ξεσήκωσε εκείνος ο αγώνας, είχε σαν αποτέλεσμα άλλη μια κυβερνητική προσπάθεια, που ήθελε να στείλει μήνυμα αυταρχισμού και τρομοκρατίας σε κάθε αγωνιστή/ρια, να ανατραπεί.

Η πρόσφατη επιστροφή στη δουλειά των 7.000 υγειονομικών που η κυβέρνηση έβγαλε σε αναστολή εργασίας για δύο σχεδόν χρόνια στοχοποιώντας τους για το εμβόλιο, είναι μια ακόμα νίκη του υγειονομικού κινήματος. Κι έγινε γιατί η αγωνιστική στάση των ίδιων βρήκε την στήριξη της πλειοψηφίας των σωματείων και των εργαζόμενων, που αρνήθηκαν το κυβερνητικό αφήγημα και στάθηκαν έμπρακτα στο πλευρό τους απαιτώντας σε κάθε απεργία και κινητοποίηση την άρση των αναστολών.

Ο πρωτοπόρος ρόλος των υγειονομικών απλώθηκε σε πολλά ακόμα μέτωπα. Οι μάχες τους ενάντια στο ρατσισμό και τους φασίστες διέλυαν την κυβερνητική προπαγάνδα ότι για τα προβλήματα του ΕΣΥ ευθύνονται οι πρόσφυγες και οι μετανάστες. Αντίστοιχα οι αγώνες τους ενάντια στο σεξισμό και η συμμετοχή τους κάθε χρόνο στην Απεργιακή 8 Μάρτη ανέτρεψε τις προσπάθειες της κυβέρνησης να περάσει μια σειρά επιθέσεις όπως το να κλείσει το Κέντρο Μαστού του Έλενα Βενιζέλου ή τη γυναικολογική κλινική του ΓΝΑ Γεννηματάς.

Οι δύο μέρες που προηγήθηκαν της απεργίας, στα πλαίσια του αγωνιστικού τριήμερου 20-22/2, έγιναν σε πολλά νοσοκομεία δράσεις, συνελεύσεις, συγκεντρώσεις και εξορμήσεις ενημέρωσης για την απεργία στις 22/2. Κοινή συγκέντρωση στην 1η ΥΠΕ πραγματοποίησαν τα Σωματεία Εργαζομένων των νοσοκομείων Άγιος Σάββας, Έλενα Βενιζέλου και Ελπίς για να διαμαρτυρηθούν για τα τεράστια προβλήματα και να καταδείξουν τις ευθύνες και της ΥΠΕ για την εφαρμογή των εγκληματικών επιλογών διάλυσης και ιδιωτικοποίησης των νοσοκομείων.

«Στα νοσοκομεία διώχνουν τους συμβασιούχους ορισμένου χρόνου για να φέρουν εργολάβους που στοιχίζουν πιο ακριβά. Στη φύλαξη η Διοίκηση υπέγραψε ήδη να φέρει εργολάβο, στην καθαριότητα έχει ξεκινήσει νέος διαγωνισμός για να φέρουν ιδιωτική εταιρία», μας είπε ο Βασίλης, εργαζόμενος ΣΟΧ από την υπηρεσία καθαριότητας στον Άγιο Σάββα. “Είναι μάχες που δίνουμε όλοι μαζί, ΣΟΧ από κάθε ειδικότητα και μόνιμοι από το υπόλοιπο προσωπικό. Χθες (20/2) κάναμε συγκέντρωση στο νοσοκομείο, σήμερα διαδηλώνουμε στην ΥΠΕ και αύριο κορυφώνουμε στην πανελλαδική απεργία».

Χωρίς ρεπό και άδειες

«Ζητούσαμε εδώ και χρόνια παθολόγο, και τώρα που ήρθε, φρόντισε η ΥΠΕ να την μετακινήσει στο Σισμανόγλειο», δήλωσε στην ΕΑ η Μαρία Ζησιμάτου, πρόεδρος Σωματείου Εργαζομένων του νοσ. Έλενα Βενιζέλου. «Το Έλενα είναι ένα μαιευτήριο που καταρρέει. Δεν μπορούμε πια να αποδώσουμε σε αυτές τις συνθήκες, χωρίς να παίρνουμε ρεπό και άδειες, και γι' αυτό αρρωσταίνουμε και βγαίνουμε με αναρρωτικές. Πρόβλημα στις υποδομές: από τις 16 θέσεις στη γυναικολογική κλινική, οι 10 είναι ακατάλληλες για νοσηλεία και κλειστές. Δεν έχουμε χειρουργούς. Αύριο όλοι θα είμαστε στην απεργία. Στηριζόμαστε στη δύναμη της βάσης για να νικήσουμε».

Η επίθεση στα δημόσια νοσοκομεία είναι πλέον ολομέτωπη. Το νομοσχέδιο για την Υγεία που ψηφίστηκε τον περασμένο Δεκέμβρη στη Βουλή μπαίνει σε εφαρμογή και φέρνει τα ιδιωτικά νοσηλευτήρια μέσα στο ΕΣΥ. Αυτό συμβαίνει πχ στο ΓΝΑ Γεννηματάς, όταν το Υπουργείο Υγείας, η 1η ΥΠΕ και η Διοίκηση αποφασίζουν να στέλνουν στο Ερρίκος Ντυνάν, το Μετροπόλιταν, το Ιατρικό κ.α ασθενείς που δεν βρίσκουν κρεβάτι μετά από κάθε εφημερία του νοσοκομείου.

Στόχος της «σύμπραξης» δεν είναι να βοηθήσουν το Γεννηματάς, οι κλινικές του οποίου και ειδικά οι παθολογικές καταρρέουν λόγω της υποστελέχωσης και της έλλειψης κλινών. Στόχος είναι να πριμοδοτήσουν τα ιδιωτικά νοσοκομεία, που για 50 μόλις κρεβάτια όλα μαζί θα λαμβάνουν παχυλές αποζημιώσεις, ενώ τα περιστατικά που θα δέχονται θα είναι, όπως καταγγέλουν οι εργαζόμενοι/ες, ελαφρά, πλήρως διεκπεραιωμένα και σε συγκεκριμένες ώρες.

Τις συμπράξεις συμπληρώνει η απόσπαση ολόκληρων τμημάτων από τα δημόσια νοσοκομεία και η αλλαγή του νομικού τους καθεστώτος για να μπορούν να λειτουργούν με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια. Αυτό συμβαίνει πχ στα Παίδων Αγία Σοφία και Αγλαϊα Κυριακού, με το σχέδιο νόμου που διαχωρίζει και μετατρέπει τα ογκολογικά τμήματά τους σε ΝΠΙΔ.

Όπως καταγγέλει η 5μελής επιτροπή των γιατρών του Αγία Σοφία, η επίθεση επισφραγίστηκε σε συνάντηση του Πλεύρη και της Γκάγκα με την Μ.Βαρδινογιάννη μέσα στα ογκολογικά τμήματα στις 15/2, παγκόσμια ημέρα κατά του παιδικού καρκίνου. «Για άλλη μια φορά δεν διστάζουν να θυσιάσουν την υγεία του λαού, ακόμη και μικρών παιδιών που παλεύουν απέναντι σε τόσο σοβαρές ασθένειες, για τα επιχειρηματικά συμφέροντα! Δε διστάζουν να βγάλουν στο σφυρί το μοναδικό ουσιαστικά κέντρο αντιμετώπισης του παιδικού καρκίνου πανελλαδικά!», αναφέρουν οι γιατροί.

Το ίδιο στόχο έχουν οι επικείμενες απολύσεις όλων των εργαζόμενων με Συμβάσεις Ορισμένου Χρόνου (ΣΟΧ) στις υπηρεσίες φύλαξης, καθαριότητας και σίτισης για να επιστρέψουν παντού οι εργολάβοι. Τι κι αν κοστίζουν περισσότερο στο Δημόσιο, τι κι αν είναι συνώνυμο των μισθών πείνας, των απολύσεων, των εκβιασμών και των ωραρίων λάστιχο, η κυβέρνηση μεθοδεύει την επαναφορά τους.

Όπως καταγγέλει πχ ο Σύλλογος Εργαζόμενων στον Άγιο Σάββα, με αφορμή την πρόσφατη απόφαση της Διοίκησης να προχωρήσει τον διαγωνισμό για την παράδοση της φύλαξης σε ιδιωτική εταιρία, με λιγότερους εργαζόμενους και λιγότερες προβλεπόμενες βάρδιες που δεν θα καλύπτουν τις πραγματικές ανάγκες του νοσοκομείου «το ετήσιο κέρδος για τον εργολάβο ξεπερνάει τα 70.000,00 ευρώ, ποσό θα μπορούσε να δαπανηθεί για να προσληφθεί επιπλέον προσωπικό».

Επί πληρωμή

Ο στόχος της ιδιωτικοποίησης βρίσκεται πίσω από κάθε επιλογή. Δεν είναι τυχαίο ότι οι κενές οργανικές θέσεις στο ΕΣΥ αγγίζουν τις 45.000, αλλά δεν γίνεται καμιά νέα πρόσληψη. Αντίθετα κάθε χρόνο οι εργαζόμενοι/ες λιγοστεύουν όλο και περισσότερο λόγω των συνταξιοδοτήσεων χωρίς αναπλήρωση, των παραιτήσεων εξαιτίας των άθλιων συνθηκών εργασίας, της μη ανανέωσης συμβάσεων. Ούτε είναι τυχαίο ότι το τελευταίο διάστημα πληθαίνουν οι καταγγελίες για μεθοδευμένη από τις Διοικήσεις συρρίκνωση των πρωινών δωρεάν Τακτικών Εξωτερικών Ιατρείων και προώθηση των απογευματινών επί πληρωμή ραντεβού.

Στην ουσία, όλες οι υπηρεσίες υποτάσσονται σε αυτό τον σχεδιασμό. Να αφήνουν «χώρο» στους ιδιώτες. Από τις εξετάσεις μέχρι τα ασθενοφόρα. Όπως κατήγγειλε το Σωματείο Εργαζόμενων ΕΚΑΒ στις 15/2: «Μόνο στην Αττική παραμένουν καθηλωμένα λόγω βλαβών το 30% των ασθενοφόρων - κινητών μονάδων, ενώ για αρκετούς μήνες αρκετά ασθενοφόρα παραμένουν εκτός επιχειρησιακής λειτουργίας μέχρι να επισκευαστούν... Το συνεργείο επισκευής οχημάτων του ΕΚΑΒ καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια με τους εναπομείναντες τεχνικούς του, περιορίζοντας τον τεράστιο αριθμό των ακινητοποιημένων ασθενοφόρων.

Σημειωτέον, το εν λόγω προσωπικό κρατάει ακόμη αξιόμαχα ασθενοφόρα που αγοράσθηκαν πριν τους Ολυμπιακούς αγώνες του 2004, ώστε να μπορέσει να λειτουργήσει το ΕΚΑΒ. Επίσης, δεν έχουν πραγματοποιηθεί προσλήψεις εδώ και πολλά χρόνια σε τεχνικό προσωπικό για το συνεργείο επισκευής οχημάτων της Κεντρικής Υπηρεσίας». Όλοι, εργαζόμενοι, ασθενείς και συνοδοί, γνωρίζουν πολύ καλά ποιος κερδίζει από αυτή την κατάσταση. Οι ιδιωτικές εταιρίες διακομιδών που παραμονεύουν με τις “καρτούλες” τους στους διαδρόμους και τα προαύλια.

«Την ίδια στιγμή που εργαζόμενοι/ες των Τεχνών και του Πολιτισμού συμπληρώνουμε δύο μήνες στο δρόμο, μαζικές απεργίες, καταλήψεις σε θέατρα και δραματικές σχολές, οι εργαζόμενοι/ες των δημόσιων νοσοκομείων παλεύουν ενάντια στην ιδιωτικοποίηση και τους εργολάβους, ενάντια στη διάλυση της δημόσιας Υγείας, για μαζικές προσλήψεις και χρηματοδότηση στο ΕΣΥ. Είμαστε μαζί τους. Την Τετάρτη 22/2 ενώνουμε τις φωνές μας στο δρόμο και κατεβαίνουμε μαζί τους στη μεγάλη πανυγειονομική απεργία 8:30πμ στην Πλατεία Μαβίλη. Συνεχίζουμε στο δρόμο που άνοιξε την Τετάρτη 15/2 όπου διαδηλώσαμε μαζί με χιλιάδες απεργούς εκπαιδευτικούς. Κλιμακώνουμε μέχρι τη νίκη. Υγεία - Παιδεία - Πολιτισμός - Να βγει στο δρόμο όλος ο λαός».

Το κάλεσμα των εργαζόμενων της κατάληψης του ΡΕΞ για συμμετοχή στην απεργιακή διαδήλωση των υγειονομικών στις 22 Φλεβάρη αναβαθμίζει την κινητοποίηση. Τόσο γιατί συντονίζει τα κομμάτια που συγκρούονται με την κυβέρνηση και την πολιτική της, δίνοντας ακόμα μεγαλύτερη ώθηση και αυτοπεποίθηση στο απεργιακό κύμα. Όσο και γιατί αποδεικνύει έμπρακτα ότι η μάχη ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του ΕΣΥ είναι μάχη όλης της εργατικής τάξης και της νεολαίας.

Αυτή η διάσταση του αγώνα των υγειονομικών δεν έλειψε ποτέ τα τελευταία χρόνια. Μπορεί η κυβέρνηση να χειροκροτούσε υποκριτικά μέσα στην πανδημία τους «ήρωες με τις άσπρες μπλούζες», αλλά το σύνολο της κοινωνίας αναγνώριζε γνήσια την προσφορά τους και τους αγώνες τους ενάντια στη δολοφονική της διαχείριση. Αυτή η στήριξη τούς έδινε τη δύναμη να συνεχίζουν τις απεργίες και τις κινητοποιήσεις τους με κύριο σλόγκαν «αγώνας για να σώσουμε ζωές».

Αλληλεγγύη

Δεν ήταν λίγες οι φορές που αυτή η αλληλεγγύη εκφράστηκε και στο δρόμο. Τον Ιούνη του 2020, αμέσως μετά το τέλος της πρώτης καραντίνας, έγινε μια μαζικότατη πανυγειονομική απεργία και διαδήλωση στο κέντρο της Αθήνας. Εκείνη τη μέρα δίπλα στους εργαζόμενους των νοσοκομείων βρέθηκαν εργαζόμενοι στην εκπαίδευση, τον επισιτισμό-τουρισμό, τους καλλιτέχνες, τους δήμους, τα υπουργεία, την ιδιωτική Υγεία, τους συλλόγους γονέων και κηδεμόνων, μετανάστες και πρόσφυγες, φοιτητές.

Το ίδιο θα γινόταν λίγους μήνες μετά, τον Οκτώβρη του 2020, όταν μια ακόμα πανυγειονομική απεργία θα απλωνόταν με στάση εργασίας σε όλο το δημόσιο τομέα. Και ξανά πριν ένα χρόνο, όταν έγινε η 24ωρη Απεργία για την Υγεία της ΑΔΕΔΥ και μια σειρά χώρων από τον ιδιωτικό τομέα. Αλλά και τον περασμένο Δεκέμβρη όταν το νομοσχέδιο που ιδιωτικοποιεί το ΕΣΥ ψηφίστηκε με τη Βουλή αποκλεισμένη από χιλιάδες απεργούς του ΕΚΑ, της ΑΔΕΔΥ και όλων των συνδικάτων.

Αυτές οι κινητοποιήσεις άνοιξαν το δρόμο ώστε η μάχη της Υγείας να έχει γίνει πλέον κίνημα που αγγίζει όλη την κοινωνία. Το συλλαλητήριο στήριξης του νοσοκομείου στο Ρέθυμνο το Γενάρη, με τη συμμετοχή χιλιάδων, ήταν το πρώτο καμπανάκι. Ακολούθησε το παγκρήτιο συλλαλητήριο στο Ηράκλειο στα τέλη του ίδιου μήνα που ένωσε νοσοκομειακούς, εκπαιδευτικούς, εργαζόμενους στο ΥΠ.ΠΟ, συνταξιούχους, φοιτητές κα. Τη σκυτάλη πήρε η Ιεράπετρα στις αρχές Φλεβάρη με το μεγαλειώδες συλλαλητήριο υπεράσπισης του νοσοκομείου που έβγαλε στο δρόμο όλη την πόλη. Και μόλις την περασμένη Τετάρτη 15/2 ήρθε η σειρά της τοπικής κοινωνίας στο Μεσολόγγι να βροντοφωνάξει μαζικά ότι η επίθεση στο νοσοκομείο δεν θα περάσει.