O Αντώνης Αντωνάκος είναι ηθοποιός – σκηνοθέτης και μέλος της Ανατρεπτικής Συσπείρωσης Ηθοποιών. Μίλησε στην Εργατική Αλληλεγγύη και τον Στέλιο Μιχαηλίδη για το κίνημα που βρίσκεται σε εξέλιξη.
Συμμετέχεις στο κίνημα των εργαζόμενων και των σπουδαστών/ριών της Τέχνης στη Θεσσαλονίκη. Δώσε μας την εικόνα από εκεί.
Στη Θεσσαλονίκη υπάρχει η αντίστοιχη εικόνα με αυτή που υπάρχει στην Αθήνα στο Τσίλλερ, στο Ρεξ και στο Ολύμπια. Οι σπουδαστές/ριες ήταν από την πρώτη στιγμή μπροστά φτάνοντας στην κατάληψη του Βασιλικού Θεάτρου. Οι ηθοποιοί συμμετείχαμε σε όλες τις δράσεις και τις κινητοποιήσεις του σωματείου, μέχρι που την προηγούμενη εβδομάδα, σε μια συνέλευση που κάναμε, αποφασίσαμε να προχωρήσουμε σε μια τριήμερη κατάληψη των υπόλοιπων σκηνών του ΚΘΒΕ στη Θεσσαλονίκη, και ως διαμαρτυρία αλλά και ως έμπρακτη συμπαράσταση στον αγώνα των σπουδαστών/ριών. Την Κυριακή στο πλαίσιο της κατάληψης παίχτηκε δωρεάν η παράσταση «Σε σας που με ακούτε», το έργο της Λούλας Αναγνωστάκη που έχει γίνει σύνθημα του κινήματος. Ήταν ένα συγκλονιστικό γεγονός. Και η παράσταση ήταν πολύ καλή και η συζήτηση που ακολούθησε, αλλά και η ανταπόκριση του κόσμου. Γενικά ο κόσμος στη Θεσσαλονίκη είναι κοντά στο κίνημα των καλλιτεχνών. Αναμένουμε τις αποφάσεις του σωματείου για να συνεχίσουμε έναν αγώνα ο οποίος δεν σταματάει εδώ.
Οι καταλήψεις των θεάτρων ξεπερνούν πλέον τις τρεις εβδομάδες, αυτές των δραματικών σχολών ακόμα περισσότερο. Το ίδιο διάστημα έχουμε δει απεργίες με μεγάλη συμμετοχή. Ποια νομίζεις ότι πρέπει να είναι η συνέχεια;
Από την πρώτη στιγμή η Ανατρεπτική Συσπείρωση Ηθοποιών είμαστε υπέρ μιας απεργίας με διάρκεια. Οι μετριοπαθείς φωνές λένε ότι πρέπει να πάμε με άλλου τύπου δράσεις. Η ιστορία μας έχει δείξει πως ο μόνος αποτελεσματικός τρόπος διεκδίκησης είναι οι απεργίες. Κι όταν το ζήτημα είναι τόσο σοβαρό, οι απεργίες διαρκείας. Οι σπουδαστές/ριες κινούνται σε αυτή τη λογική κι από την πρώτη στιγμή που τους δόθηκε ο λόγος στις συνελεύσεις μας ζήτησαν την έμπρακτη στήριξη του κλάδου με απεργία διαρκείας. Είναι αλήθεια ότι ο κλάδος δεν έχει κατέβει ξανά σε τόσες απεργίες μέσα σε ένα μήνα, αλλά δεν είναι αρκετό. Ακόμα και η συνάντηση των συνδικαλιστών με τον Μητσοτάκη έγινε μετά από την πίεση που έβαλαν οι απεργίες και οι διαδηλώσεις. Η κυβέρνηση μας εμπαίζει. Τόσο μετά την τροπολογία τον Γενάρη όσο και μετά την πρόσφατη ΚΥΑ συνεχίζει να θεωρεί τα πτυχία μας ως δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Το κίνημα αυτό πρέπει να συνεχιστεί μέχρι τα αιτήματά μας να γίνουν δεκτά στο 100%.
Βλέπουμε ταυτόχρονα ότι μαζί με τους καλλιτέχνες βγαίνουν κι άλλοι κλάδοι σε απεργιακές κινητοποιήσεις και μάλιστα σε προεκλογική περίοδο.
Είναι πολύ σημαντικό αυτό. Δεν είμαστε μόνοι μας. Είναι κοινός ο αγώνας. Γι’ αυτό και ήταν πολύτιμο που διαδηλώσαμε μαζί στις απεργίες των εκπαιδευτικών και των υγειονομικών. Αλλά θέλει και συνέχεια. Χρειάζεται συντονισμός με τους άλλους κλάδους εργαζομένων. Αν ενωθούν οι καλλιτέχνες, με τους εκπαιδευτικούς, με τους υγειονομικούς και πολλά ακόμα εργατικά κομμάτια θα μπορέσουμε όλοι μαζί να κερδίσουμε πολλά περισσότερα.