Το ίδιο, όμως, βλέπουμε και εκεί όπου οι «μεταρρυθμίσεις» δεν ξεκινάνε υποτίθεται από άμεσους ταμειακούς υπολογισμούς. Η Διαμαντοπούλου και τα Πανεπιστήμια είναι το πιο άμεσο παράδειγμα. Το Πανεπιστήμιο είναι θεσμός έρευνας και επιστήμης, λέει η κυρία υπουργός, και εκεί δεν χωράνε κόμματα και παρατάξεις.
Με άλλα λόγια, το ΠΑΣΟΚ έφτασε να λέει ότι στο Πανεπιστήμιο δεν χωράει η δημοκρατία. Γιατί βέβαια πώς μπορεί να υπάρχει δημοκρατία χωρίς διαφορετικές απόψεις που εκφράζονται ελεύθερα και οργανωμένα, χωρίς «κόμματα και παρατάξεις»;
Είναι γελοίο, οι πολιτικοί που διέφθειραν τα κόμματα ως θεσμούς της δημοκρατικής λειτουργίας να υψώνουν τη σημαία της αποβολής των φοιτητικών παρατάξεων από το Πανεπιστήμιο. Ιδιαίτερα οι πολιτικοί του ΠΑΣΟΚ που ξεκίνησαν σαν κόμμα των «μη προνομιούχων» και τώρα έχουν λάβαρο το «οι τραπεζίτες πάνω απ΄όλα». Είναι το άκρο άωτο της υποκρισίας να μιλάνε για «συναλλαγές» των πρυτάνεων με τις φοιτητικές παρατάξεις, αυτοί που κυβερνάνε χάρη στις συναλλαγές τους με τη Ζίμενς. Κανένας «αιώνιος φοιτητής» δεν πήρε ένα εκατομμύριο ευρώ από κανέναν πρύτανη όπως ο Τσουκάτος, ούτε καν δωρεάν εξοπλισμό τηλεπικοινωνίας όπως το Μητσοτακέικο.
Η έρευνα και η επιστήμη δεν είναι εμπορεύματα. Είναι κοινωνικά αγαθά που προάγονται κατ’ εξοχή στα Πανεπιστήμια και γι’ αυτό τα Πανεπιστήμια δεν μπορούν να διοικούνται από μάνατζερ με αγοραία κριτήρια. Ο δημοκρατικός συλλογικός έλεγχος των πανεπιστημιακών θεσμών συμβαδίζει με τον κοινωνικό χαρακτήρα τους.
Συλλογικός έλεγχος
Αυτός είναι ένας βασικός λόγος γιατί το μαζικό κίνημα πρέπει να έχει σαν στόχο όχι μόνο να μην περάσει η αντιδραστική «μεταρρύθμιση» της Διαμαντοπούλου, αλλά και να γενικευτεί το αίτημα για δημοκρατικό συλλογικό έλεγχο παντού.
Αντί να βάλουμε τραπεζίτες στη διοίκηση των Πανεπιστημίων, είναι ώρα να βάλουμε εργαζόμενους στη διοίκηση των τραπεζών. Αντί να διοικεί η γενική συνέλευση των μετόχων, να περάσει η διοίκηση στον έλεγχο της Γενικής Συνέλευσης των εργαζόμενων στις τράπεζες, στις συγκοινωνίες, στην ενέργεια. Αντί να διαγράψουμε την έννοια του δημόσιου αγαθού από την εκπαίδευση (και την υγεία), καλύτερα να την απλώσουμε σε όλα όσα έχουν ανάγκη οι άνθρωποι.
Αυτή η προοπτική, όχι μόνο οδηγεί σε μια πιο δίκαιη κοινωνία, αλλά και σε μια πιο αποτελεσματική οικονομία. Σήμερα πια είναι ολοφάνερο ότι οι ελίτ του χρήματος που έχουν τον έλεγχο στα κέντρα της οικονομίας μάς οδήγησαν σε ένα σκοτεινό τούνελ με κραχ, χρέη, ύφεση, λιτότητα, ακόμη μεγαλύτερη ύφεση και πάει λέγοντας. Είναι σίγουρο ότι το άπλωμα της δημοκρατίας εκεί που δεν έχει φτάσει ποτέ (εκτός από το φωτεινό διάλειμμα της ρώσικης επανάστασης με τα εργατικά συμβούλια), το πέρασμα στον έλεγχο και την εξουσία των εργατών μπορεί να τα καταφέρει καλύτερα από το χάος που έσπειρε ο έλεγχος των καπιταλιστών.
Αυτές τις μέρες, με την απειλή της χρεοκοπίας να γίνεται άμεση και την εργατική αντίσταση να ξαναπιάνει το νήμα του εκρηκτικού Ιούνη, η κυβέρνηση του ΓΑΠ έχει βγει στη γύρα για «συναινέσεις». Ψάχνει με μικροελιγμούς και ψεύτικους συμβιβασμούς να σπάσει την αντίθεση στο νομοσχέδιο της Διαμαντοπούλου, να ματαιώσει την απεργία στα τελωνεία και τις εφορίες, να αναβάλει τις συγκρούσεις με τα συνδικάτα των ΔΕΚΟ που πάνε για ιδιωτικοποίηση. Θέλει να κερδίσει χρόνο, μήπως φανεί στον ορίζοντα καμιά χαραμάδα ανάκαμψης και τότε να ξαναμπήξει το μαχαίρι με μεγαλύτερη σιγουριά
Δεν έχουμε κανένα λόγο να αφήσουμε περιθώρια για τέτοιες «ανακωχές» ή, ακόμη χειρότερα, συναινέσεις. Τώρα είναι ώρα για σύγκρουση σε κάθε μέτωπο, για κλιμάκωση και γενίκευση παντού. Για να σώσουμε τα Πανεπιστήμια, τη δημόσια τηλεόραση, τα Βαρέα και Ανθυγιεινά, τα νοσοκομεία, τα σχολεία. Και να βάλουμε τις βάσεις για την εναλλακτική λύση των εργατών που πιο ώριμη από κάθε άλλη φορά.