Όλοι οι σχεδιασμοί των καθεστώτων της Μέσης Ανατολής τινάχτηκαν στον αέρα μέσα σε λίγες μόνο μέρες, χάρη στον παλαιστινιακό ξεσηκωμό. Τα καθεστώτα βρίσκονται σε πανικό. Οι μαζικές διαδηλώσεις αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη σε όλες τις πρωτεύουσες επιβεβαίωσαν την απώλεια ελέγχου.

Πριν από τρία χρόνια μόλις, όταν, υπό την αιγίδα του Τραμπ, υπογράφονταν οι “Συμφωνίες του Αβραάμ” ανάμεσα στα Εμιράτα, το Μπαχρέιν και το Ισραήλ, οι εφημερίδες είχαν γεμίσει με αναλύσεις που έλεγαν πως το Παλαιστινιακό ανήκει πλέον στο παρελθόν. Οι διαδηλώσεις εναντίωσης στις συμφωνίες δεν ήταν τεράστιες. Έλεγαν πως τα καθεστώτα έχουν πλέον λυμένα τα χέρια τους για να αναγνωρίσουν το Ισραήλ και να αφήσουν τους Παλαιστίνιους να παρακαλάνε όχι για κράτος, αλλά για μερικά δολάρια οικονομικής βοήθειας. Λίγο μετά, τον Οκτώβρη του ‘20, ακολούθησε το Σουδάν που υπέγραψε συμφωνία με το Ισραήλ. Και το Δεκέμβρη ήρθε και η σειρά του Μαρόκο να αναγνωρίσει το Ισραήλ. Το Μαρόκο κλιμάκωσε την αγορά ισραηλινών όπλων σε αντάλλαγμα για το συγχωροχάρτι που έδωσαν οι ΗΠΑ και η Ισπανία στη μαροκινή κατοχή στη Δυτική Σαχάρα. Σε βάθος χρόνου, το μεγάλο έπαθλο θα ήταν να τα βρει η Σαουδική Αραβία επισήμως με το Ισραήλ. Οι επαφές ξεκίνησαν, τα αεροπλάνα άρχισαν να πηγαινοέρχονται. Μόλις στις 20 Σεπτέμβρη, ο πρίγκιπας διάδοχος της Σαουδικής Αραβίας, Μοχάμεντ Μπιν Σαλμάν, δήλωσε πως “η συμφωνία ομαλοποίησης των σχέσεων με το Ισραήλ έρχεται πιο κοντά μέρα με τη μέρα. Φαίνεται πως για πρώτη φορά θα γίνει στα σοβαρά”. 

Τώρα, ο Άαρον Ντέιβιντ Μίλερ από το Ινστιτούτο Κάρνετζι στην Ουάσιγκτον, λέει πως “Η ικανότητα των ΗΠΑ να προωθήσουν μια συμφωνία Ισραήλ-Σαουδικής Αραβίας έχει εκμηδενιστεί”.

Τη σφραγίδα τους σε αυτές τις εξελίξεις έβαλαν αυτές τις μέρες χιλιάδες διαδηλωτές που βγήκαν στους δρόμους σε όλες τις πρωτεύουσες σε αλληλεγγύη με την Παλαιστίνη. Το Μαρόκο είναι το κορυφαίο παράδειγμα. “Είναι εντυπωσιακή η διαδήλωση. Μου θυμίζει τις κινητοποιήσεις πριν από 20 χρόνια ενάντια στον πόλεμο του Ιράκ” είπε ένας από τους διοργανωτές της διαδήλωσης. Σε μέγεθος θυμίζουν τις διαδηλώσεις του 2003. Αλλά σε πολιτικό επίπεδο είναι ασύγκριτα σημαντικότερες. Τότε, οι διαδηλώσεις είχαν, προσωρινά, πράσινο φως από το κράτος. Τώρα οι δρόμοι του Ραμπάτ πλημμύρισαν σε κόντρα με τον βασιλιά, με την επίσημη πλέον πολιτική του κράτους, σε κόντρα με όλους τους κατασταλτικούς μηχανισμούς. Το Δεκέμβρη του ‘20 το κράτος έκανε συλλήψεις όχι απλώς σε διαδηλωτές αλλά ακόμη και σε κόσμο που απλώς είπε την άποψή του ενάντια στην αναγνώριση του Ισραήλ. Τώρα η αστυνομία αναγκάστηκε να αποδεχθεί ότι και η ισλαμιστική αντιπολίτευση και η Αριστερά (οι δυο δυνάμεις που κάλεσαν το συλλαλητήριο) μπορούν για ώρες να ελέγχουν τους δρόμους της πρωτεύουσας.

Στο άλλο άκρο της Μεσογείου, ο δικτάτορας Σίσι έχει χάσει την ψυχραιμία του. Δεν εξηγείται αλλιώς ότι βγήκε να κάνει προετοιμασμένες δηλώσεις ενάντια στον Υπουργό Εξωτερικών του Μπάιντεν, Μπλίνκεν. Ο Σίσι σφραγίζει τα σύνορα της Αιγύπτου με τη Γάζα με τσιμεντένια τείχη. Στέλνει μήνυμα στο Ισραήλ ότι οι Παλαιστίνιοι δεν θα βρουν βοήθεια ακόμη και αν βομβαρδιστούν όλα τα νοσοκομεία στη Λωρίδα. Ο Σίσι που έχει στα χέρια του το αίμα χιλιάδων νεκρών και βασανισμένων, λέει πως κλείνει τα σύνορα για χάρη της Παλαιστινιακής Υπόθεσης, για να μην αδειάσει η Γάζα από Παλαιστίνιους. Αυτό που φοβάται είναι ότι η παλαιστινιακή αντίσταση μπορεί να γίνει το φυτίλι που θα ανάψει ολόκληρη την Αίγυπτο. Την Αίγυπτο που βυθίζεται στη φτώχεια, την οικονομική και διατροφική κρίση. 

Πολιτική

Στο τζαμί αλ-Άζχαρ του Καΐρου, το μεγαλύτερο της χώρας, οι προσευχές της Παρασκευής κατέληξαν σε διαδήλωση κατά του Ισραήλ και ο μουφτής έτρεχε να φωνάξει ότι “απαγορεύεται η πολιτική”. Στα μόνα σημεία που η αστυνομία δυσκολεύεται να παρέμβει ακολούθησαν παράνομες διαδηλώσεις. Ο Σίσι μέσα στην ίδια βδομάδα έστειλε τους τραμπούκους τους και μπλόκαραν τη μοναδική άλλη υποψηφιότητα για τις επερχόμενες στημένες εκλογές. Ο Ταντάουι που θα ήταν μοναδικός αντίπαλός του, εκτός των άλλων, βρέθηκε με το τηλέφωνό του παγιδευμένο από το γνωστό και στην Ελλάδα Predator, το οποίο έχουν προσφέρει οι Ισραηλινοί στον Σίσι.

Η κατάσταση είναι τόσο εύθραυστη που ο δικτάτορας έστειλε κονβόι ανθρωπιστικής βοήθειας στη Γάζα αλλά οι φίλοι του οι Ισραηλινοι βομβάρδιζαν τα σύνορα ακριβώς τη στιγμή που έφτανε, και αναγκάστηκε να επιστρέψει στο Κάιρο. 

Αντίστοιχες εικόνες με την Αίγυπτο μεταδίδουν δημοσιογράφοι από τη Σαουδική Αραβία την περασμένη Παρασκευή: “Το γαλλικό πρακτορείο είδε την αστυνομία να βάζει χειροπέδες σε έναν πιστό στην πρωτεύουσα Ριάντ, ο οποίος διέκοψε την προσευχή, φωνάζοντας στον Ιμάμη: ‘Πες κάτι για την Παλαιστίνη! Η Γάζα βομβάρδίζεται’, κι ο ιμάμης απάντησε ‘σε χώρο λατρείας δεν χωράει η πολιτική’”.

Στη Βαγδάτη του Ιράκ, αυτοί που δεν χωρούσαν ήταν οι διαδηλωτές που βγήκαν κατά εκατοντάδες χιλιάδες σε αλληλεγγύη με την Παλαιστίνη. Ένα από τα μαζικά καλέσματα το είχαν κάνει οι δυνάμεις του κληρικού Μόκταντα αλ-Σαντρ, τον οποίο οι δυτικές εφημερίδες πριν από μερικούς μήνες εκθείαζαν ως το αντίπαλο δέος απέναντι στην Τεχεράνη μέσα στο Ιράκ. Όμως, όποιος θέλει να συνδεθεί με την πραγματικότητα του αραβικού πεζοδρομίου, πρέπει να σταθεί στο πλευρό των Παλαιστίνιων, άσχετα με το τι κάνει η Τεχεράνη.

Στο Μπαχρέιν, το άλλο σημείο της περιοχής που είχε πάρει αγκαλιά ο Τραμπ και το Ισραήλ το 2020, χιλιάδες διαδηλωτές βγήκαν στους δρόμους και έκαψαν ισραηλινές και αμερικάνικες σημαίες. Ο πιο τρομοκρατημένος απ’όλους είναι ίσως ο βασιλιάς της Ιορδανίας, Αμπντουλάχ. Φόρεσε πάλι τη στρατιωτική στολή του, δήλωσε ότι θα σταθεί στο πλευρό της Παλαιστίνης, αλλά έστειλε την αστυνομία να ρίξει δακρυγόνα και ξύλο στον κόσμο που διαδήλωνε στην Ανατολική Όχθη του Ιορδάνη στέλνοντας την αλληλεγγύη του στη Δυτική Όχθη και τους Παλαιστίνιους. Την ίδια στιγμή πάνω από 20 χιλιάδες κόσμος διαδήλωνε στην πρωτεύουσα Αμάν, ενάντια στο βασιλιά και ενάντια στο Ισραήλ. 

Ο Αμπντουλάχ έβλεπε με τρόμο τα τελευταία χρόνια το δυνάμωμα της Αντίστασης στη Δυτική Όχθη, ήξερε ότι ανά πάσα στιγμή, όπως όταν έγινε η εισβολή του Ισραήλ στο τέμενος Αλ-Άκσα, ο παλαιστινιακός ξεσηκωμός μπορούσε να απειλήσει την Ιορδανία με επανάσταση. Πάνω από μισός πληθυσμός στην Ιορδανία έχει παλαιστινιακή καταγωγή. Ο Αμπντουλάχ παρακολουθούσε με κομμένη την ανάσα τα βήματα προσέγγισης των Εμιράτων και της Σαουδικής Αραβίας. Και ξαφνικά πριν εκραγεί η Δυτική Όχθη, ήρθε η έκρηξη της Λωρίδας της Γάζας.

Στη Βηρυτό, χιλιάδες βγήκαν με σημαίες της Παλαιστίνης, του Λιβάνου και της Χεζμπολά. Οι Λιβανέζοι ξέρουν καλά ποιον θα σημαδέψουν πρώτο τα αμερικάνικα αεροπλανοφόρα που έχουν πλησιάσει την Ανατολική ακτή της Μεσογείου. Ωστόσο ο ηγέτης της Χεζμπολάχ, Χασάν Νασράλα, ακόμη δεν έχει κάνει δημόσια την εμφάνισή του. Η Χεζμπολάχ δεν έχει ξεκαθαρίσει πώς θα αντιμετωπίσει την ισραηλινή βία, ενώ η ίδια βρίσκεται χωμένη στη διαχείριση ενός τμήματος του κράτους του Λιβάνου που περνάει μία από τις χειρότερες σε παγκόσμιο επίπεδο οικονομικές κρίσεις. 

 Οι εξελίξεις στη Γάζα ήταν έκπληξη για όλους, όχι μόνο για το Ισραήλ και τα καθεστώτα που συμμαχούν με το Δυτικό ιμπεριαλισμό. Η πολιτική του Ιράν τους τελευταίους μήνες κατευθυνόταν επίσης σε ενός είδους ομαλοποίηση, όχι με το Ισραήλ, αλλά με τη Σαουδική Αραβία. Είχαν υπογράψει σύμφωνο με τη βοήθεια της Κίνας και έβλεπαν την προοπτική να μπορούν να επωφεληθούν από κοινού από τις ευκαιρίες που άνοιξε στις πετρελαιοπαραγωγές χώρες ο πόλεμος στην Ουκρανία, ενώ θα μοιράζονται την ανοικοδόμηση της Συρίας, αφού ο Άσαντ ξαναγινόταν δεκτός στον Αραβικό Σύνδεσμό μετά από χρόνια. Οποιαδήποτε ομαλοποίηση τέτοιου τύπου έχει πλέον τιναχτεί στον αέρα. Την ώρα που γράφουμε αυτό το άρθρο, ο Υπουργός Εξωτερικών του Ιράν δηλώνει πως “μέσα στις επόμενες ώρες, οι δυνάμεις της Αντίστασης μπορεί να χτυπήσουν προληπτικά το σιωνιστικό κράτος”. Και στην Τεχεράνη και άλλες πόλεις του Ιράκ βγήκαν στους δρόμους την περασμένη Παρασκευή καίγοντας σημαίες του Ισραήλ.

Ακόμη και σε πιο μακρινές χώρες, εκτός αραβικού κόσμου και εκτός Μέσης Ανατολής, η Παλαιστινιακή Αντίσταση και η αλληλεγγύη προκαλεί αναταραχές στη σταθερότητα των από πάνω. Στο Πακιστάν, η πραξικοπηματική κυβέρνηση που έχει φυλακίσει τον νικητή των εκλογών, Ιμράν Χαν, ανέχτηκε τις διαδηλώσεις αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη εκεί που ήταν πολλών χιλιάδων, αλλά έστειλε την αστυνομία για να τις διαλύσει με συλλήψεις εκεί που ήταν μικρές. Η κυβέρνηση φοβάται ότι μέσα από αυτές τις διαδηλώσεις μπορεί να ξαναπάρει διαστάσεις το κίνημα ενάντια στις παρεμβάσεις του στρατού, των δικαστών και των ιμπεριαλιστών. Στην Ινδία οι διαδηλώσεις για την Παλαιστίνη ήταν ταυτόχρονα και διαδηλώσεις ενάντια στον Μόντι, ο οποίος προβάλλει την Ινδία σαν ένα ακόμη μεγαλύτερο Ισραήλ που θα καθυποτάξει ή θα εξοντώσει τα εκατοντάδες εκατομμύρια μουσουλμάνους κατοίκους της χώρας.

Όλοι τους, βασιλιάδες, δικτάτορες και πραξικοπηματίες από το Ραμπάτ ως το Καράτσι, στοιχημάτιζαν πως η παλαιστινιακή Αντίσταση είχε ξοφλήσει. Αλλά η εξέγερση δεν είχε πει την τελευταία της λέξη. Να κλιμακώσουμε την αλληλεγγύη μας στους Παλαιστίνιους, να κάνουμε πραγματικότητα όλους τους φόβους των αυταρχικών καθεστώτων.