Την απεργία κάλεσε η μεγαλύτερη συνομοσπονδία της χώρας, η CGIL. Η εκτίμηση της CGIL είναι ότι η συνολική συμμετοχή ήταν 58% κατά μέσο όρο σε όλους τους κλάδους, ενώ στη συγκοινωνία ήταν 70%. Περισσότερες από 200 πτήσεις ακυρώθηκαν στα αεροδρόμια της Ρώμης και του Μιλάνου, ένα στα δύο δρομολόγια του σιδηρόδρομου ακυρώθηκαν, τα μετρό στις περισσότερες πόλεις δεν λειτούργησαν, ενώ τα λεωφορεία έκαναν αραιά δρομολόγια. Σε πολλά νοσοκομεία αντιμετωπίζονταν μόνο τα επείγοντα. Στη συγκέντρωση της Ρώμης συμμετείχαν δεκάδες χιλιάδες εργάτες, ενώ ταυτόχρονα τα τοπικά τμήματα της CGIL οργάνωναν απεργιακές συγκεντρώσεις σε άλλες 99 πλατείες σε όλη τη χώρα.
Ταυτόχρονα με την απεργία εξελισσόταν στη Γερουσία η ψηφοφορία για το πακέτο λιτότητας. Ανάμεσα στις αλλαγές που υπερψηφίστηκαν είναι η αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης των γυναικών στον ιδιωτικό τομέα από τα 60 στα 65 χρόνια. Η αλλαγή του ορίου θα ολοκληρωθεί από το 2014. Το ΦΠΑ αυξήθηκε από το 20 στο 21%, ενώ μόλις στα μέσα του καλοκαιριού είχαν αυξηθεί οι φόροι στα καύσιμα. Ταυτόχρονα, η αντι-μεταρρύθμιση διευκολύνει τις απολύσεις. Ο Μπερλουσκόνι, προσπαθώντας να δημιουργήσει εικόνα συναίνεσης τόσο εντός της κυβερνητικής συμμαχίας του όσο και με την κοινοβουλευτική αντιπολίτευση, αφαίρεσε από το πακέτο την κατάργηση τριών αργιών (ανάμεσά τους και η Πρωτομαγιά) και περιόρισε τις περικοπές σε βάρος των περιφερειών. Το πακέτο θα πρέπει να πάρει και την έγκριση της Βουλής, όπου θα τεθεί σε ψηφοφορία στις 14-15 Σεπτέμβρη.
Πέτυχε
Η επιλογή της CGIL να καλέσει απεργία δεν ήταν κάτι αναμενόμενο. Συνήθως τα συνδικάτα στην Ιταλία, ακόμη και η CGIL που είναι παραδοσιακά πιο μαχητική, καλούν γενικές απεργίες μόνο μετά από πολύμηνη προετοιμασία και απεργία το Σεπτέμβρη είχε δεκαετίες να γίνει. Αυτή τη φορά τα αντανακλαστικά λειτούργησαν καλύτερα και παρότι τα μέτρα ανακοινώθηκαν μέσα στον Αύγουστο, η απεργία οργανώθηκε και πέτυχε.
Είναι φανερό ότι υπάρχει πίεση της βάσης πάνω στην ηγεσία των συνδικάτων. Μόλις στις 28 του περασμένου Ιούνη, οι τρεις μεγάλες συνομοσπονδίες, CGIL, CISL και UIL είχαν προχωρήσει σε μια αισχρή συμφωνία με την Confidustria (τον ιταλικό ΣΕΒ). Με την συμφωνία αυτή παραχώρησαν κεκτημένα συνδικαλιστικά δικαιώματα δεκαετιών και επέτρεψαν στα αφεντικά (με πρώτη τη FIAT που είχε ηγηθεί στον πόλεμο κατά των συλλογικών συμβάσεων) να προχωράνε σε επιχειρησιακές συμβάσεις.
Οι συνδικαλιστικές ηγεσίες είχαν αποδεχθεί το επιχείρημα ότι η ανταγωνιστικότητα της ιταλικής οικονομίας θέλει στήριξη και πως αν υποχωρήσουν στις πιέσεις των αφεντικών, ίσως μειωθεί ο ρυθμός των απολύσεων. Τώρα, η κυβέρνηση έρχεται και δίνει ακόμη μεγαλύτερη άνεση για απολύσεις. Έτσι οι ηγεσίες βρέθηκαν εκτεθειμένες, και η CGIL επέλεξε το δρόμο του αγώνα. Μετά την απεργία, και οι άλλες συνομοσπονδίες κάνουν δηλώσεις για πιθανή συμπαράταξη με την CGIL. Τα συνδικάτα βάσης COBAS επέλεξαν λανθασμένα να μην συμμετάσχουν στην απεργία της 6ης Σεπτέμβρη, καταγγέλλοντας την CGIL επειδή υπέγραψε τη συμφωνία της 28ης Ιούνη. Αντί για απεργία, κάνουν περικυκλώσεις στην επίσημη κατοικία του Μπερλουσκόνι και την περασμένη βδομάδα έγιναν συγκρούσεις με την αστυνομία.
Πρόγευση
Με την εμπειρία που έχουμε στην Ελλάδα, πολλές από τις εξελίξεις στην Ιταλία μοιάζουν να επαναλαμβάνονται. Ο Τρισέ μετά την υπερψήφιση των μέτρων είπε στον Μπερλουσκόνι “Συνεχίστε έτσι”. Ο Μπερλουσκόνι λέει “πονάω για τα μέτρα αλλά είναι αναγκαία”, ενώ τα νέα φορολογικά μέτρα παρουσιάζονται ως έκτακτα και προσωρινά μέχρι να καλμάρουν οι αγορές. Με την οικονομία της Ιταλίας να συρρικνώνεται στο τρίτο τρίμηνο του 2011 και το χρέος να καλπάζει, τα μέτρα που πέρασε ο Μπερλουσκόνι την περασμένη βδομάδα είναι σίγουρο ότι αποτελούν μόνο πρόγευση.
Η δυνατή απάντηση που πήραν στις 6 του Σεπτέμβρη είναι μήνυμα ότι η μάχη δεν θα είναι καθόλου εύκολη. Στις 15 του μήνα οι Δήμαρχοι της χώρας κάνουν την πρώτη τους “απεργία”, όπως την αποκαλούν, κλείνοντας όλες τις υπηρεσίες διαμαρτυρόμενοι για τα μειωμένα κονδύλια. Μόλις πριν από λίγες μέρες ήρθε στο φως ιδιωτική συνομιλία του Μπερλουσκόνι στην οποία έλεγε ότι θέλει να τελειώνει με την πρωθυπουργία και να αφήσει αυτή τη “σκατο-χώρα”. Η εργατική τάξη στην Ιταλία έχει τη δύναμη να τον διώξει μια ώρα αρχίτερα και να σταματήσει την επίθεση της λιτότητας στην τρίτη μεγαλύτερη οικονομία της Ευρωζώνης.