Στο κυβερνητικό στρατόπεδο κυριαρχεί ο πανικός. Ο Παπανδρέου και οι υπουργοί του, αφού αγκάλιασαν όλα τα Μνημόνια και τις άλλες βαρβαρότητες που απαιτούν οι τραπεζίτες και η Τρόικα, τώρα βλέπουν με τρόμο ότι οι δήθεν «διασώστες» της ελληνικής οικονομίας βυθίζονται σε προβλήματα πολύ πιο μεγάλα από το ελληνικό. Η απειλή μιας ιταλικής χρεοκοπίας κάνει τις τραγωδίες της Ιρλανδίας, της Πορτογαλίας και της Ελλάδας να μοιάζουν με «μικρά επεισόδια». Το οικοδόμημα του ευρώ κλυδωνίζεται, αλλά οι αρχιτέκτονές του έχουν ακόμα το θράσος να απαιτούν θυσίες από τους εργαζόμενους.
Ο Βενιζέλος που πήγε να παραστήσει τον «διαπραγματευτή», τρέχει να πρωτοστατήσει στη νέα επίθεση και συνεχίζει τις υποκρισίες προσπαθώντας να ζωγραφίσει το νέο χαράτσι σαν «κοινωνικά δίκαιο». Η νέα φορολογία στα ακίνητα σημαίνει ότι εκατοντάδες χιλιάδες εργατικές οικογένειες που φορτώθηκαν ένα στεγαστικό στην πλάτη για να αποκτήσουν σπίτι και αναγκάστηκαν να πληρώνουν όλο και μεγαλύτερη δόση την ώρα που οι μισθοί τους κόβονταν, τώρα φορτώνονται άλλη μια περικοπή του εισοδήματος τους. Και αυτοί θεωρούνται οι «τυχεροί», γιατί η νέα επίθεση στέλνει ένα μεγάλο κομμάτι κατευθείαν στην ανεργία με τις περικοπές, τις «συγχωνεύσεις», τις «εφεδρείες» και τις απολύσεις.
Όσο μεγάλα ψέματα και να λένε οι υπουργοί του ΓΑΠ, όμως, δεν σημαίνει ότι τα πιστεύουν και οι ίδιοι. Αντίθετα, ξέρουν ότι τα ψέματά τους έχουν όλο και πιο μικρή πέραση, γι’ αυτό φροντίζουν να χτίζουν όλο και πιο πολύ τις γέφυρες με τη Νέα Δημοκρατία. Ο Βενιζέλος έτρεξε να εξασφαλίσει τη συγκατάθεση του Σαμαρά για να έρθει η ψήφιση του νέου προϋπολογισμού πιο νωρίς, τον Οκτώβρη, ώστε να επιταχυνθεί το πακέτο των νέων μέτρων και να ικανοποιηθούν οι «αγορές». Το βραβείο της πιο δεξιάς χυδαιότητας, όμως, το πήρε ο Λοβέρδος: τη δικιά του επίθεση στους δημόσιους υπάλληλους θα τη ζήλευαν όχι μόνο τα στελέχη της ΝΔ του Σαμαρά, αλλά ακόμα και υπουργοί της ΕΡΕ πριν σαράντα χρόνια!
Μεγαλύτερο κύμα
Όσο και να «οχυρώνεται» το κυβερνητικό στρατόπεδο, όμως, το μαζικό κίνημα που ξεσηκώνεται απέναντί του μπορεί να το πάρει και να το σηκώσει. Τον Ιούνη φτάσαμε μια ανάσα από την ανατροπή τους. Τώρα μπορούμε να οργανώσουμε ένα κύμα ακόμα μεγαλύτερο. Η Θεσσαλονίκη έστειλε αυτό το μήνυμα ξεκάθαρα.
Η παραλιακή λεωφόρος Νίκης πλημμύρισε από τα μπλοκ των φοιτητών που έδειξαν πανηγυρικά την έκταση των καταλήψεων. Από την Κομοτηνή μέχρι τα Γιάννενα και την Πάτρα και από τα ΑΕΙ μέχρι τα ΤΕΙ οι καταλήψεις έδωσαν το παρών μαζικά, μαχητικά και οργανωμένα, περιφρουρώντας την πορεία τους από τις προκλήσεις της Αστυνομίας. Αλλά δεν ήταν μόνο η νεολαία. Η συγκέντρωση των συνδικάτων κυριαρχήθηκε από οργισμένα κομμάτια εργατών κύρια από τις ΔΕΚΟ που θέλει να λεηλατήσει η κυβέρνηση και η Τρόικα. Η οργή ξεχείλιζε στα μαζικά μπλοκ των ΕΛΠΕ, της ΕΥΑΘ, των ΕΛΤΑ.
Στις σελίδες 8,9 μπορείτε να διαβάσετε τις εικόνες από αυτή την κινητοποίηση που συγκλόνισε τη Θεσσαλονίκη, στις σελίδες 6,7 μιλούν οι φοιτητές και οι εκπαιδευτικοί, στις σελίδες 4,5 μπορείτε να δείτε πώς ξεκινάει το εργατικό απεργιακό κύμα στο Δήμο της Αθήνας, στο υπουργείο Οικονομικών, στις συγκοινωνίες. Η σκυτάλη περνάει στα χέρια των εργατών, πριν ακόμα η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ να κηρύξουν τη νέα Πανεργατική απεργία που απαιτεί όλος ο κόσμος της δουλειάς.
Διαμορφώνονται όλες οι συνθήκες ώστε μέσα στις επόμενες βδομάδες να φτάσουμε σε μια νέα κλιμάκωση, πολύ πιο δυνατή από τις σχεδόν εξεγερσιακές πανεργατικές του Ιούνη που είχαν συνδυαστεί με τις καταλήψεις στις Πλατείες.
Αυτή η προοπτική που διαφαίνεται μπροστά μας απαιτεί να οργανωθούμε.
Οι φοιτητικές καταλήψεις κάνουν συνελεύσεις κάθε βδομάδα και λειτουργούν με συντονιστικές επιτροπές. Έχουν μπροστά τους το στοίχημα να συνδεθούν με το απεργιακό εργατικό κίνημα. Ταυτόχρονα, όμως, και το απεργιακό κίνημα έχει το δικό του στοίχημα: να δώσει στην οργισμένη δύναμη της βάσης τις δικές της μορφές οργάνωσης με απεργιακές, εργασιακές και συντονιστικές επιτροπές σε κάθε χώρο δουλειάς. Για να φράξουμε το δρόμο στα χτυπήματα της κυβέρνησης είναι απαραίτητο να υπάρχει σε κάθε χώρο, σε κάθε ΔΕΚΟ που βγαίνει στο σφυρί, σε κάθε Σχολείο, Δήμο, Νοσοκομείο που συρρικνώνεται, σε κάθε εργοστάσιο ή γραφείο που χτυπιέται με απολύσεις, μια επιτροπή ικανή να οργανώσει τη συνέλευση, να περιφρουρήσει την κάθε κινητοποίηση και να ετοιμάσει την κλιμάκωση.
Η πρωτοβουλία για όλα αυτά τα αναγκαία βήματα ανήκει στους αγωνιστές της Αριστεράς. Από τους μαχητές της Αριστεράς περιμένουν οι συνάδελφοι τους σε όλους τους χώρους να κάνουν την πρώτη κίνηση, να βοηθήσουν τη βάση να ξεπεράσει τις τρικλοποδιές από τις γραφειοκρατικές ηγεσίες, να δώσουν τη σιγουριά ότι μπορούμε να πάμε σε νικηφόρες απεργίες διαρκείας.
Αλλά τα καθήκοντα των αγωνιστών που βάζουν τον εαυτό τους σε αυτή την προσπάθεια δεν περιορίζονται σε αυτόν τον ρόλο, όσο σημαντικός κι αν είναι. Κάθε νεολαίος που συμμετέχει στη συντονιστική επιτροπή της κατάληψής του, κάθε απεργός που νοιάζεται για την οργάνωση του χώρου του, κάθε αγωνιστής που θέλει να αντισταθεί στα τυφλά χτυπήματα μιας κυβέρνησης και ενός συστήματος μέσα στην πιο τρελή κρίση του, έχει ανάγκη την αλληλοϋποστήριξη των συντρόφων του από τους άλλους χώρους. Έχει ανάγκη να στρατευτεί σε μια πολύ πιο συνολική προσπάθεια για την νίκη ολόκληρης της τάξης μας και την ανατροπή ολόκληρου του συστήματος που μας τυραννάει.
Αυτή είναι η υπηρεσία που έχει να προσφέρει η επαναστατική Αριστερά. Η Εργατική Αλληλεγγύη και το ΣΕΚ σας καλούμε να οργανωθείτε μαζί μας. Για να βοηθήσουμε τους αγώνες να ξεδιπλωθούν, για τη νίκη των εργατών, για το Σοσιαλισμό.