Πρόκειται για προκλητική κοροϊδία που γίνεται ακόμη πιο προκλητική όταν ορισμένα ΜΜΕ, όπως η Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία της περασμένης Κυριακής, φτάνουν να λένε ότι ήδη «η κοινωνία υπέστη παραλυτικό σοκ». Φαίνεται ότι ζούμε σε διαφορετικές πόλεις και χώρες, για να μην πούμε σε άλλο πλανήτη: γιατί στην Αθήνα την επόμενη μέρα από τα γραφόμενα της Κ.Ε. δεν υπήρχαν συγκοινωνίες, όχι από παραλυτικό φόβο, αλλά από απεργίες των εργαζόμενων. Το Γενικό Λογιστήριο δεν λειτουργούσε, το ίδιο και οι εφορίες την Τρίτη, για τον ίδιο λόγο. Σχεδόν κάθε μέρα το κέντρο της πόλης ήταν κατειλημμένο από διαδηλώσεις απεργών: την περασμένη Τετάρτη από απεργούς του ΟΣΚ, του ΙΓΜΕ, της ΕΡΤ, της Λυρικής Σκηνής και άλλων οργανισμών που διαλύονται. Την ίδια μέρα διαδήλωναν συντονισμένα νοσοκομεία από όλο το Λεκανοπέδιο. Την Πέμπτη πλημμύρισε το κέντρο από εκπαιδευτικούς και εργαζόμενους στους Δήμους που ενώθηκαν με τις φοιτητικές καταλήψεις σε ένα πελώριο ποτάμι.
Το πραγματικό ζήτημα δεν είναι αν ο κόσμος οργίζεται και παλεύει ενάντια στα χτυπήματα της κυβέρνησης και της τρόικας, αλλά πώς μπορούμε να οργανώσουμε αυτή την πάλη για να γίνει νικηφόρα. Εδώ χρειάζεται να αξιοποιήσουμε τις εμπειρίες από τις μάχες που έχουμε δώσει μέχρι τώρα.
Υπάρχει ένα κύμα οργής με τα χαράτσια που αποφάσισε να επιβάλει η κυβέρνηση. Η άρνηση να πληρώσουμε εκφράστηκε μαχητικά ήδη πριν από το καλοκαίρι με τις καταλήψεις στο Σύνταγμα, στο Λευκό Πύργο και άλλες πλατείες και είναι σίγουρο ότι έρχεται ένα δεύτερο κύμα από τέτοιες κινητοποιήσεις. Όσοι ανυπομονούν, ή ακόμα χειρότερα εκτιμούν ότι εκτονώθηκε ή «παρέλυσε», κάνουν λάθος. Ο κόσμος με την εμπειρία που έχει δεν αναζητάει τρόπους να αναδιπλωθεί στο σπίτι του, αλλά να προχωρήσει πιο πέρα από το κατέβασμα σε μια συμβολική κινητοποίηση για να δείξει την οργή του καίγοντας τα χαρτιά της εφορίας ή της ΔΕΗ. Πώς μπορούμε να πετύχουμε ένα τέτοιο προχώρημα; Πώς μπορούμε να σταματήσουμε τη λεηλασία;
Δύναμη
Η απάντηση σε αυτή την αναζήτηση είναι η αξιοποίηση της οργανωμένης δύναμης των εργατών, δηλαδή οι απεργίες. Οι εργαζόμενοι στη ΔΕΗ, οι εργαζόμενοι στις εφορίες, έχουν τη δύναμη να «κάψουν» τα χαρτιά για τα χαράτσια όλων μας. Κάθε εργατικός χώρος που οργανώνεται και προχωράει σε απεργία έχει τη δύναμη να σώσει όχι μόνο τους μισθούς και τις δουλειές των εργαζόμενων του χώρου του, αλλά και να κλιμακώσει το συνολικό κίνημα και τη δύναμη όλης της εργατικής τάξης.
Υπάρχουν πολλοί χώροι και κλάδοι που κινούνται ήδη σε αυτή την κατεύθυνση. Γιατί έχουν την εμπειρία από τις Πανεργατικές απεργίες που έχουμε κάνει όλοι μαζί ενάντια στα Μνημόνια και έχουν βγάλει το συμπέρασμα ότι χρειάζεται κλιμάκωση με απεργίες διαρκείας. Αυτά τα κομμάτια είναι η αιχμή του δόρατος του δικού μας στρατόπεδου και γύρω από αυτά μπορούμε να συσπειρωθούμε για να κάνουμε το κίνημα αντίστασης και ανυπακοής πιο δυνατό και νικηφόρο. Οι απεργοί στις συγκοινωνίες, ο κόσμος που ξεσηκώνεται στα νοσοκομεία και στους δημόσιους οργανισμούς, τα κατειλημμένα πανεπιστήμια ανοίγουν δρόμους για όλους μας. Η δυνατότητα να πάμε για ένα πανεργατικό απεργιακό κύμα διαρκείας ανοίγεται μπροστά μας.
Η πιο χειροπιαστή αφετηρία για να πάμε προς τα εκεί είναι οι απεργίες ΑΔΕΔΥ-ΔΕΚΟ στις 5 Οκτώβρη και ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ στις 19 Οκτώβρη. Τώρα είναι η στιγμή για να γίνουν συνελεύσεις σε όλους τους χώρους δουλειάς και να βγάλουν αποφάσεις για συμμετοχή σε αυτές τις απεργίες και κλιμάκωση σε διαρκείας. Καμιά συνέλευση δεν πρέπει να περιοριστεί μόνο σε αποφάσεις άρνησης πληρωμής για τα χαράτσια. Οι απολύσεις της «εφεδρείας» δεν θα σταματήσουν καίγοντας χαρτιά, αλλά προχωρώντας σε καταλήψεις σε υπηρεσίες και οργανισμούς. Καμιά συνέλευση δεν πρέπει να ενδώσει στους εκβιασμούς της τροϊκανής κινδυνολογίας ότι αν μπλοκάρουμε τα μέτρα κλιμακώνοντας τις απεργίες θα χρεοκοπήσουμε.
Χρεοκοπημένος είναι ο εκβιασμός τους και το σύστημά τους. Τα λεφτά που αρπάζουν από τους μισθούς και τις συντάξεις μας, πάνε κατευθείαν στη μαύρη τρύπα των τραπεζιτών, στις φούσκες τους που δεν μπαλώνονται με τίποτα. Ένα κίνημα που θα φτάσει να είναι τόσο δυνατό ώστε να ανατρέψει όλους αυτούς τους χρεοκοπημένους εκβιαστές θα έχει και τη δύναμη να επιβάλει τις δικές του εναλλακτικές λύσεις: να πάρει τον έλεγχο των τραπεζών, των ΔΕΚΟ, των μεγάλων επιχειρήσεων από τα χέρια τους και να αξιοποιήσει τον πλούτο για το συμφέρον αυτών που τον παράγουν.