Γι’ αυτό άλλωστε η πρώτη αντίδραση από τα Χρηματιστήρια είναι ο πανικός μπροστά στην προοπτική ότι θα χάσουν τον «άνθρωπό τους στην Αθήνα» και μαζί του την ελπίδα να επιβάλουν τα σχέδια «κουρέματος» που πάνε να σώσουν το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα και να φορτώσουν τα βάρη στις πλάτες των εργατών.
Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές την Τρίτη το μεσημέρι, πέφτουν δραματικά οι μετοχές των τραπεζών όχι μόνο στην Αθήνα αλλά και στα μεγάλα κέντρα της Ευρώπης και μαζί τους υποχωρεί και το ευρώ. Αυτή είναι άλλη μια επιβεβαίωση ότι το πολυδιαφημισμένο σχέδιο «σωτηρίας» είχε και έχει στόχο να δώσει στήριξη στους τραπεζίτες και στο κοινό τους νόμισμα και όχι να «ανακουφίσει» τους εργαζόμενους στην Ελλάδα από τα βάρη του χρέους όπως ισχυρίζεται η κυβερνητική προπαγάνδα.
Ταυτόχρονα με την πολιτική αστάθεια στην Ελλάδα εκδηλώνονται και όλα τα προβλήματα της οικονομικής αστάθειας του συστήματος διεθνώς, με βάθεμα της ύφεσης, δυσκολίες σε ελβετικές(!) τράπεζες και όξυνση της κρίσης χρέους στην Ιταλία. Η κρίση είναι διεθνής, βαθιά, μακρόσυρτη και συστημική και γι’ αυτό ακόμη και μια κυβερνητική κρίση σε μια μικρή γωνιά της Ευρώπης όπως είναι η Ελλάδα προκαλεί τόσους κραδασμούς.
Όλα αυτά δεν αναιρούν το γεγονός ότι ο πρωταγωνιστής των εξελίξεων είναι το εργατικό κίνημα. Ο Παπανδρέου δεν οδηγήθηκε στο αδιέξοδο και στις πανικόβλητες «πολιτικές πρωτοβουλίες» του αυτόματα και μόνο μέσα από τις οικονομικές αποτυχίες όλων των μνημόνιων και των μεγαλόσχημων σχεδίων της ΕΕ. Τον έχει στριμώξει η ακατάπαυστη και ογκούμενη αντίσταση που βγήκε και βγαίνει οργισμένα στους δρόμους πριν από την εκλογική νίκη του ΠΑΣΟΚ το 2009, σχεδόν αμέσως μετά σε όλη τη διάρκεια της διετίας που πέρασε, και ιδιαίτερα τους τελευταίους μήνες με τις πανεργατικές εκρήξεις του Ιούνη και του Οκτώβρη.
Τρέχουν να γλιτώσουν
Όποιος αμφιβάλει γι’ αυτό δεν έχει παρά να δει τα πρωτοφανή συλλαλητήρια που μετέτρεψαν τις παρελάσεις της 28ης Οκτωβρίου σε εκρήξεις οργής. Ποτέ άλλοτε τόσοι πολλοί και τόσο πρωτοκλασάτοι αξιωματούχοι του ελληνικού κράτους δεν αναγκάστηκαν να τρέχουν για να γλιτώσουν από την οργή του κόσμου εδώ και πολλές δεκαετίες.
Τώρα ο Παπανδρέου με τις κινήσεις του προσπαθεί να στείλει ένα μήνυμα στις κυβερνήσεις της Ευρώπης αλλά και στα κόμματα της άρχουσας τάξης στην Ελλάδα ότι δεν έχουν άλλη επιλογή από τη στήριξη της συμφωνίας της Συνόδου κορυφής της Ευρωζώνης. Και παράλληλα να δείξει στον εργατόκοσμο που αγανακτεί και παλεύει ότι θα συνεχίσει να βρίσκει μπροστά του τη συνασπισμένη δύναμη όλων των πολιτικών δυνάμεων του ελληνικού καπιταλισμού. Θα ήθελε ένα δημοψήφισμα που να «αποδείξει» ότι οι εργατικές αντιστάσεις είναι «μειοψηφίες».
Αυτόν το σχεδιασμό δεν θα τον τορπιλίσουν οι διαφωνίες του Σαμαρά και οι υποκριτικές κορώνες της Μπακογιάννη και του ΛΑΟΣ. Όλοι αυτοί είναι δυνάμεις του μπλοκ της «σιωπηλής πλειοψηφίας» που θα ήθελε να συγκροτήσει ο Παπανδρέου ενάντια στην εργατική αντίσταση. Η θέση τους είναι εκεί και το ξέρουν, έστω κι αν ελπίζουν ότι θα αποσπάσουν την ηγεσία αυτού του αντιδραστικού συνασπισμού από τα χέρια του ΓΑΠ. Ήδη η Βάσω Παπανδρέου βγήκε και ζητάει κυβέρνηση «Εθνικής Σωτηρίας» μαζί με όλους αυτούς.
Η δύναμη που μπορεί να γκρεμίσει αυτά τα σχέδια είναι το «πεζοδρόμιο». Είναι το ποτάμι των απεργών που γέμισε τους δρόμους όλης της Ελλάδας στις 19 και 20 του Οκτώβρη. Είναι οι καταλήψεις στα Υπουργεία, στους Δήμους και σε άλλους δημόσιους οργανισμούς που συγκλόνισαν τους πάντες διεθνώς. Είναι η συνέχεια, η κλιμάκωση και η συγκρότηση όλων αυτών των αντιστάσεων σε ένα αντικαπιταλιστικό εργατικό κίνημα που δεν θα αφήσει καμιά κυβέρνηση και καμιά τρόικα να επιβάλουν τη λεηλασία για χάρη των τραπεζών.
Αυτή δεν είναι κάποια μακρυνή προοπτική, είναι μια ξεκινημένη μάχη που μπορούμε να την οργανώσουμε εδώ και τώρα. Έρχεται ο γιορτασμός της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, έρχεται μια νέα Πανεργατική που καμιά συνδικαλιστική ηγεσία δεν μπορεί να πάρει πίσω όπως κάνουν οι ηγεσίες ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ. Αυτά είναι τα πρώτα χειροπιαστά βήματα της εργατικής συνέχειας για να πετύχουμε και να πανηγυρίσουμε το γκρέμισμα κάθε αντιδραστικού σχεδιασμού.