Ο Τραμπ πουλάει ειρήνη, ενώ ετοιμάζει πόλεμο. Πήγε στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ και η Σύνοδος αποφάσισε ότι οι πολεμικές δαπάνες πρέπει να ανέβουν στο 5% του ΑΕΠ όλων των χωρών μελών. Είναι από μόνη της μια αντίφαση ενδεικτική των αντιφάσεων μέσα στις οποίες κινούνται διαρκώς. Χρειάζεται να σταθούμε στο γιατί συμβαίνουν όλα αυτά. Έχουν να κάνουν με την προσωπικότητα του Τραμπ; Αυτό δεν μας αρκεί για να καταλάβουμε τη δυναμική του πολέμου, τις αντιστάσεις και τις αντιφάσεις που αντιμετωπίζει.
Για να μπορούμε να δούμε τη μεγάλη εικόνα χρειάζεται να σταθούμε στη φάση που βρίσκεται ο ιμπεριαλισμός. Εδώ και πολλές δεκαετίες είχε αναπτυχθεί η θεωρία ότι ο Λένιν είναι ξεπερασμένος και το ότι οι αντιλήψεις περί ιμπεριαλισμού ανήκουν σε ένα μακρινό παρελθόν. Η κυρίαρχη θεωρία η οποία επικρατούσε μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης ήταν ότι έχουμε περάσει στη φάση που υπάρχει μία υπερδύναμη, η Αμερική η οποία κάνει κουμάντο σε όλον τον κόσμο. Αυτό ποτέ δεν ήταν πραγματικό και τώρα είναι φανερά ξεπερασμένο. Είμαστε σε μια φάση αντίστοιχη με την περίοδο πριν από το ξέσπασμα του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου, ακριβώς τότε που ο Λένιν διατύπωσε τη θεωρία για το ιμπεριαλιστικό στάδιο του καπιταλισμού.
Δεν είναι μόνο το πόσο καθημερινά έρχονται στην επιφάνεια τα ζητήματα της σύγκρουσης ανάμεσα στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό και την Κίνα. Ανάμεσα στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό και τη Ρωσία. Είμαστε στη φάση όπου αυτοί οι ανταγωνισμοί πλέον έχουν πάρει ανοιχτά πολεμικές μορφές. Αυτό είναι προφανές στην Ουκρανία. Η σύγκρουση στην Ουκρανία δεν είναι μία μάχη όπου η Ουκρανία υπερασπίζεται τον εαυτό της απέναντι στη ρώσικη εισβολή. Είναι μια αναμέτρηση ανάμεσα στον ανατολικό και στον δυτικό ιμπεριαλισμό.
Πολεμική ανάφλεξη έχουμε και στη Μέση Ανατολή και αυτό γενικεύει την εικόνα ότι είμαστε σε φάση σύγκρουσης των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών. Δεν μπορούμε να βλέπουμε χωριστά την επίθεση του Τραμπ στο Ιράν από τον εμπορικό πόλεμο τον οποίο κήρυξε και ο οποίος είχε και έχει στο κέντρο του την αναμέτρηση με την Κίνα. Η Κίνα είναι η ανερχόμενη ιμπεριαλιστική δύναμη σε σύγκρουση και σε αντιπαράθεση με την Αμερική. Είναι μια δύναμη, για να γυρίσουμε πίσω στις αναλογίες με την εποχή του Λένιν πριν από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, τότε ήταν η Γερμανία που ήταν η ανερχόμενη δύναμη και συγκρουόταν με τις κυρίαρχες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις που ήταν η Βρετανία και η Γαλλία.
Σήμερα μια αντίστοιχη διαδικασία είναι σε εξέλιξη καθώς η Κίνα είναι η ανερχόμενη δύναμη οικονομικά και όχι μόνο. Αυτό προκαλεί όλη αυτή την αστάθεια και αποτελεί το θεμέλιο για να καταλάβουμε τις εξελίξεις.
Κρίση ηγεμονίας
Δίπλα σε αυτή τη μεγάλη εικόνα, χρειάζεται να προσθέσουμε ένα δεύτερο στοιχείο. Έχει να κάνει με την κρίση ηγεμονίας του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Αμφισβητήσεις ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός έχει αντιμετωπίσει σε όλη την περίοδο, μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο που αναδείχθηκε ως η ισχυρότερη ιμπεριαλιστική δύναμη, σε όλες τις μεταπολεμικές δεκαετίες, ακόμα και στη «χρυσή εποχή» του καπιταλισμού μέχρι τη δεκαετία του 1960 και του 1970. Ήταν όμως σε φάση που είχε τη δυνατότητα αυτές τις προκλήσεις να τις αντιμετωπίζει διατηρώντας την ιμπεριαλιστική ηγεμονία στους ανταγωνισμούς ανάμεσα στις μεγάλες δυνάμεις. Αυτή η περίοδος έχει αλλάξει.
Ένα στοιχείο προφανώς είναι η αμφισβήτηση της οικονομικής του υπεροχής. Το ότι η Κίνα έχει φτάσει να είναι μια οικονομία η οποία αποκτάει μέγεθος συγκρίσιμο με τις μεγάλες οικονομίες της Δύσης αμφισβητεί την οικονομική πρωτοκαθεδρία του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Αλλά αυτό είναι μόνο μια πλευρά. Υπάρχει η πλευρά της στρατιωτικής αδυναμίας της αμερικάνικης ηγεμονίας. Έχει υποστεί ήττες ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός στην προσπάθειά του ακριβώς να κατοχυρώσει ότι ο 21ος αιώνας θα είναι και αυτός «αμερικάνικος αιώνας».
Οι ήττες αυτές πλέον δεν αμφισβητούνται. Η αποχώρηση από το Αφγανιστάν που έγινε επί της προεδρίας του Μπάιντεν ήταν από τις μεγαλύτερες πολιτικές ήττες για τον Μπάιντεν και για τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό συνολικότερα. Το ίδιο έγινε στο Ιράκ. Μετά από όλες τις επεμβάσεις ουσιαστικά φτάσαμε στο σημείο όπου το Ιράκ είναι κάτω από την επιρροή του Ιράν.
Η κρίση της αμερικάνικης ηγεμονίας εκδηλώθηκε με ακόμα πιο έντονο τρόπο μέσα από το δίλημμα το οποίο έφερε στην επιφάνεια η προεδρία Ομπάμα. Ήταν η εποχή στην οποία εξαγγέλθηκε η «Στροφή στον Ειρηνικό». Επίσημα πλέον ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός αποφάσισε ότι ο κυρίαρχος αντίπαλος είναι η Κίνα, ότι δεν μπορεί να ξοδεύει τις δυνάμεις του για να ελέγχει τη Μέση Ανατολή, πρέπει να βρει άλλες λύσεις για τον έλεγχο της Μέσης Ανατολής, για να αποδεσμεύσει τις δυνάμεις του και να μπορέσει να αντιμετωπίσει στον Ειρηνικό τον ανταγωνισμό με την Κίνα.
Την εξαγγείλανε αυτή τη στροφή και προσπαθήσανε να την υλοποιήσουν με τη διαδικασία των Συμφωνιών του Αβραάμ, ότι στη Μέση Ανατολή έχουν τη δυνατότητα να μην χρειάζεται η άμεση αμερικανική παρουσία και παρέμβαση. Υπάρχει το Ισραήλ, το οποίο είναι το κράτος τρομοκράτης που υπηρετεί τα συμφέροντα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και υπάρχει δυνατότητα τα αραβικά καθεστώτα να συμβιβαστούν με το Ισραήλ. Αυτή ήταν η συλλογιστική των Συμφωνιών του Αβραάμ, αλλά σκόνταψε.
Η αποτυχία της στροφής προς τον Ειρηνικό συμβαίνει γιατί υπήρχαν οι πιέσεις ότι η Μέση Ανατολή είναι ανεξέλεγκτη. Το στοιχείο που έκανε τη Μέση Ανατολή ανεξέλεγκτη για τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό έχει όνομα και λέγεται Παλαιστίνη. Λέγεται Παλαιστινιακή Αντίσταση, λέγεται Παλαιστινιακή Επανάσταση. Αυτό είναι που τίναξε στον αέρα τους σχεδιασμούς του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού ότι μπορεί να παντρέψει το Ισραήλ με τα αραβικά καθεστώτα και να απαλλαγεί από την υποχρέωση να αστυνομεύει τη Μέση Ανατολή για να επικεντρωθεί στη σύγκρουση με την Κίνα. Τινάχτηκε στον αέρα αυτό το σχέδιο. Το καθοριστικό επεισόδιο ήταν η τελευταία εξέλιξη. Το ότι το Ισραήλ βρέθηκε να έχει χάσει τον έλεγχο της Γάζας. Έχει βρεθεί μπροστά σε μια αντίσταση την οποία υπολόγιζε ότι την είχε υποτάξει και ξεπετάχτηκε ξανά και ξανά όπως έχει κάνει τόσες φορές από το 1948 η Παλαιστινιακή Αντίσταση. Αυτό είναι πολύ μεγάλος παράγοντας για να καταλαβαίνουμε τις εξελίξεις.
Ταλαντεύσεις
Μέσα από αυτή τη διαδικασία μπορούμε ουσιαστικά να καταλάβουμε όλες τις ταλαντεύσεις τις οποίες έχουν αρχίσει να τις βλέπουν ακόμα και τα επίσημα μέσα μαζικής ενημέρωσης και βγάζουνε στην επιφάνεια όλες τις αντιφάσεις και τις ταλαντεύσεις γελοιοποιώντας ουσιαστικά τον πρόεδρο της ισχυρότερης ιμπεριαλιστικής χώρας στον πλανήτη.
Το ότι αυτό γίνεται μέσα σε συνθήκες οικονομικής κρίσης είναι ένας επιπλέον παράγοντας που πρέπει να βάλουμε μέσα στην εξίσωση. Δεν είναι απλή υπόθεση το ότι δεν έχουν καταφέρει να γυρίσουν σε μια σταθερή ανάκαμψη μετά από την μεγάλη κρίση του 2008 και την κρίση της Πανδημίας. Το πρόβλημα της οικονομικής κρίσης είναι η διάσταση η οποία καθορίζει το μέχρι που μπορούν να φτάνουν οι πρωτοβουλίες και οι κινήσεις του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Στο απόγειο αυτών των ημερών με τους βομβαρδισμούς στο Ιράν άνοιξε το ζήτημα το αν η επόμενη κίνηση θα είναι το κλείσιμο των στενών του Ορμούζ. Ήτανε μια πρόκληση. Τολμάει η Αμερική να προχωρήσει μέσα σε συνθήκες όπου θα έχουν κλείσει τα στενά του Ορμούζ και θα προκληθεί μια νέα πετρελαϊκή κρίση; Η απάντηση είναι όχι. Οι κεντρικοί τραπεζίτες λουστήκανε με κρύο ιδρώτα στη σκέψη ότι ο πόλεμος μπορεί να φτάσει να κλιμακωθεί σε αυτό το σημείο που να έχουν να αντιμετωπίσουν μια νέα πετρελαϊκή κρίση σε συνθήκες οικονομικής κρίσης που δεν θα είχαν τη δυνατότητα να την ελέγξουν.
Και βέβαια φοβούνται τον κόσμο. Φοβούνται τον κόσμο στη Μέση Ανατολή. Φοβούνται ότι η Παλαιστινιακή αντίσταση μπορεί να προκαλέσει μια καινούρια αραβική άνοιξη. Μπορεί να βγάλει το αραβικό πεζοδρόμιο ξανά στο δρόμο. Αλλά ο φόβος για τον κόσμο υπάρχει και μέσα στην ίδια την Αμερική.
Η διάσταση των κινητοποιήσεων ενάντια στον Τραμπ μεγαλώνει μέρα με τη μέρα. Το κίνημα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη στα Αμερικάνικα Πανεπιστήμια δεν καταφέρανε να το τσακίσουν. Το χαρτί του ρατσισμού που έπαιξε ο Τραμπ στέλνοντας την αστυνομία των μεταναστών, το ICE να κάνει απελάσεις, προκάλεσε την έκρηξη στο Λος Άντζελες. Η έκρηξη στο Λος Άντζελες βρήκε ανταπόκριση σε όλες τις πολιτείες της Αμερικής. Οι διαδηλώσεις ενάντια στον Τραμπ την ημέρα των γενεθλίων του ήταν το μεγαλύτερο κύμα διαδηλώσεων που έχει φανεί απέναντι σε Αμερικανό Πρόεδρο εδώ και δεκαετίες. Και επιστέγασμα σε αυτό, ήρθε ουσιαστικά το αντιπολεμικό όταν ο Τραμπ προχώρησε στον βομβαρδισμό του Ιράν. Άρα το στοιχείο της κινητοποίησης από τα κάτω είναι πάρα πολύ ισχυρός παράγοντας αποσταθεροποίησης μέσα στην ίδια την Αμερική.
Το ότι αυτό έχει πολιτικές διαστάσεις και δεν πρόκειται απλώς για κύμα διαδηλώσεων φάνηκε προχθές στη Νέα Υόρκη. Έκανε το Δημοκρατικό Κόμμα προκριματικές εκλογές για να εκλέξουν Δήμαρχο και ο επίσημος υποψήφιος του κόμματος ήταν ο Κουόμο. Τον κατεβάσανε για να κερδίσει τις προκριματικές εκλογές και τις έχασε σαρωτικά παρόλο που θα γινόντουσαν δύο γύροι. Ήδη από τον πρώτο γύρο είπε ότι αναγνωρίζω ότι νικητής είναι ο Μαμντάνι. Είναι μουσουλμάνος, είναι μετανάστης και κέρδισε τις προκριματικές εκλογές με ένα πρόγραμμα το οποίο έλεγε τα εξής: Θα επιβάλλω πάγωμα στα ενοίκια στη Νέα Υόρκη, θα καταργήσω το εισιτήριο στα λεωφορεία και θα φτιάξω δημοτικά σούπερ μάρκετ τα οποία θα πουλάνε σε τιμές για τα τρόφιμα χαμηλότερα από τα υπόλοιπα σούπερ μάρκετ.
Έχετε ακούσει κανέναν στην αριστερή αντιπολίτευση εδώ στη Βουλή να λέει ότι θα παγώσουμε τα νοίκια και ότι θα κάνουμε δωρεάν τις συγκοινωνίες; Καταλαβαίνετε τη ριζοσπαστικοποίηση που υπάρχει μέσα στην αμερικάνικη κοινωνία και άρα αυτός ο παράγοντας είναι καθοριστικός για να καταλαβαίνουμε και τις εξορμήσεις και τις επιθέσεις και τα τυφλά χτυπήματα, αλλά και τις ταλαντεύσεις και τα προβλήματα τα οποία αντιμετωπίζει η άρχουσα τάξη του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού.
Αυτή η μεγάλη εικόνα είναι πολύτιμη για να καταλάβουμε τα δικά μας. Άμα κουνιέται το δέντρο τα κλαδιά περνάνε θύελλα. Ο ελληνικός καπιταλισμός είναι κλαδάκι μπροστά στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι αντιμέτωπη με πολιτική κρίση. Είναι λαομίσητη και έχει να αντιμετωπίσει την εμπλοκή της σε αυτήν την κλιμάκωση των πολεμικών συγκρούσεων και ανταγωνισμών. Τα ήρεμα νερά ανήκουνε στο παρελθόν. Η κατάσταση αγριεύει και ο Μητσοτάκης δεν μπορεί να αντιμετωπίσει αυτήν την κατάσταση. Δεν θα τον αφήσουμε να την αντιμετωπίσει. Έχουμε τη δυνατότητα χτίζοντας το αντιπολεμικό κίνημα, επιμένοντας στις αντιμετωπίσεις για ελεύθερη Παλαιστίνη από τον Ιορδάνη μέχρι τη Μεσόγειο, κάτω τα χέρια απ’το Ιράν, να κλείσουν οι βάσεις και να αποχωρήσουμε από το ΝΑΤΟ. Και αν προσπαθήσει ο Μητσοτάκης να κάνει επιστράτευση πρέπει να έχει την τύχη που είχε η Χούντα το καλοκαίρι του ‘74: Επιστράτευση της σαγιονάρας. Αυτό τους περιμένει αν τολμήσουν να κλιμακώσουν την εμπλοκή στον πόλεμο.
Θα γκρεμίσουμε αυτή την κυβέρνηση που υπηρετεί το Ισραήλ. Θα συνεχίσουμε να κλιμακώνουμε αυτό το κίνημα, θα το φέρουμε μέσα στους χώρους ώστε να νιώσει ο Μητσοτάκης ότι δεν τον παίρνει. Θα δώσουμε αυτή τη μάχη με όλες μας τις δυνάμεις και θα ζητήσουμε από όλη την Αριστερά να δώσουμε αυτή τη μάχη μαζί και να νικήσουμε.