Σε μία γκροτέσκα φιέστα ανάμεσα στους “κοινωνικούς εταίρους”, τον πρόεδρο του ΣΕΒ Σπύρο Θεοδωρόπουλο και τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ Γιάννη Παναγόπουλο η υπουργός Εργασίας Νίκη Κεραμέως παρουσίασε την “ιστορική συμφωνία” για τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας.
Η Κεραμέως πριν μόλις ένα μήνα έφερε τον νόμο για το 13ωρο με το επιχείρημα ότι “ακούει την κοινωνία” και ότι είναι ένα φιλεργατικό μέτρο. Στον ίδιο τόνο συνεχίζει με θράσος να αναπαράγει γελοιότητες μιλώντας «για αύξηση μισθών και παροχών, σταθερό, ασφαλές και προβλέψιμο εργασιακό περιβάλλον, λιγότερο άγχος». Νομίζει ότι κοροϊδεύει τους εργαζόμενους και ισχυρίζεται ότι αίρονται όλοι οι μνημονιακοί περιορισμοί όσον αφορά τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας.
Στην πραγματικότητα η νέα συμφωνία-πλαίσιο διατηρεί στο έπακρο όλους τους μνημονιακούς περιορισμούς.
Όσον αφορά την επέκταση των ΣΣΕ διατηρείται η απαγόρευσή της και μόνο μειώνεται το ποσοτικό κριτήριο από το 50% στο 40%. Συνεπώς για να είναι δυνατή η επέκταση μιας συλλογικής σύμβασης θα πρέπει να υπογράφεται από την εργοδοτική οργάνωση που τα μέλη της απασχολούν το 40% των εργαζομένων του κλάδου ή του επαγγέλματος, και όχι το 50% που ισχύει σήμερα.
Η συμφωνία δίνει την δυνατότητα να παρακάμπτεται αυτό το κριτήριο μόνο στην περίπτωση που την διαπραγμάτευση κάνει η ΓΣΕΕ κατόπιν κλήσεως του κλαδικού σωματείου, και την αναγορεύει σε προνομιακό διαπραγματευτή κάτι που της αξίζει ξεκάθαρα αφού τα τελευταία 15 χρόνια υπογράφει εθνικές συλλογικές συμβάσεις εργασίας με μηδαμινές αυξήσεις. Επίσης παραμένει η δυνατότητα εξαιρέσεων για επιχειρήσεις που δεν θέλουν να εφαρμόσουν μία κλαδική σύμβαση και μπορούν να εφαρμόσουν μία επιχειρησιακή σύμβαση με χειρότερους όρους, η οποία θα υπερισχύει της κλαδικής.
Παρά τα αντιθέτως λεγόμενα η συμφωνία δεν καταργεί το ΓΕΜΗΣΟΕ, το φακέλωμα συνδικάτων και συνδικαλιστών, αλλά διατηρεί την υποχρέωση εγγραφής στο Μητρώο για την προσφυγή στον ΟΜΕΔ ή την επέκταση μιας ΣΣΕ.
Σχετικά με την μετενέργεια των ΣΣΕ προβλέπεται τρίμηνη παράταση μετά τη χρονική λήξη της. Μετά και την πάροδο του τριμήνου οι όροι της Σύμβασης συνεχίζουν να ισχύουν για όσους μισθωτούς ήδη εργάζονταν ή και όσους προσληφθούν κατά την τρίμηνη παράτασή της. Πρόκειται για έναν διαχωρισμό σε εργαζόμενους δύο ταχυτήτων, τους παλαιότερους και τους νεοπροσληφθέντες, που στόχο έχει την διαίρεση της εργατικής τάξης σε κάθε χώρο δουλειάς.
Η ρύθμιση για τη διαιτησία δυσχεραίνει ακόμα περισσότερο το πλαίσιο. Τα σωματεία δεν έχουν κανένα δικαίωμα μονομερούς προσφυγής στη Διαιτησία για να υποχρεώσουν τους εργοδότες να διαπραγματευτούν μια σύμβαση. Ταυτόχρονα διατηρείται το δικαίωμα της εργοδοσίας για δικαστική προσβολή της απόφασης του ΟΜΕΔ όταν αυτή δεν είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα της.
Η Ελλάδα βρίσκεται και επισήμως στην τελευταία θέση της ΕΕ στον πραγματικό μέσο μισθό. Τα εργοδοτικά εγκλήματα στους χώρους δουλειάς που βαφτίζονται “εργατικά δυστυχήματα” σπάνε ρεκόρ 20ετίας με 180 εργάτες νεκρούς μέσα στο πρώτο 11μηνο του 2025. Η Πανεργατική Απεργία ενάντια στον προϋπολογισμό του 2026, στις 16 Δεκέμβρη βάζει μπροστά το αίτημα για συλλογικές συμβάσεις εργασίας με σημαντικές αυξήσεις. Το αίτημα αυτό είναι δεμένο με τον αγώνα για να μην θρηνήσουμε άλλους νεκρούς της τάξης μας για τα κέρδη των αφεντικών.