H διεθνής μέρα δράσης της 29ης Νοεμβρίου σημαδεύτηκε από δεκάδες συλλαλητήρια σε όλον τον πλανήτη στέλνοντας το μήνυμα ότι το κίνημα αλληλεγγύης δεν πρόκειται να σταματήσει κόντρα στα αποικιοκρατικά σχέδια Τραμπ για την Παλαιστίνη. Εκατομμύρια άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους σε όλο τον πλανήτη.
Μαζική ήταν η παρουσία των συνδικάτων σε πολλά από αυτά αναδεικνύοντας την ολοένα και μεγαλύτερη εμπλοκή της οργανωμένης εργατικής τάξης στο πλευρό της Παλαιστίνης. Στην Ιταλία έγινε γενική απεργία με 50 συγκεντρώσεις στις 28/11 και 100.000 διαδήλωσαν στη Ρώμη στο πανεθνικό συλλαλητήριο στις 29/11. Απεργία αλληλεγγύης έγινε και στη Νορβηγία στις 28/11.
Ο θυμός για τις παραβιάσεις της «εκεχειρίας» από το Ισραήλ και το “κυνήγι μαγισσών” που έχει εξαπολύσει η κυβέρνηση Στάρμερ εναντίον του Palestine Action ξεχείλισε στις 29/11 στο κέντρο του Λονδίνου καθώς 100.000 άνθρωποι συμμετείχαν στην 33η εθνική διαδήλωση για την Παλαιστίνη. Στο Βερολίνο, ένα μαζικό συλλαλητήριο κινήθηκε από το Κρόιτσμπεργκ στο κέντρο της πόλης, λίγες μέρες μετά την απόφαση του Δικαστηρίου της πόλης ότι η διάλυση του Διεθνούς Συνεδρίου υπέρ της Παλαιστίνης πέρσι από τη γερμανική αστυνομία ήταν παράνομη όπως επίσης και η άρνηση εισόδου στη χώρα προς τους πανεπιστημιακούς και άλλους που συμμετείχαν σε αυτό.
Λονδίνο. Φωτό: PSC
Δεκάδες συλλαλητήρια έγιναν στην Ευρώπη, 13 στις ΗΠΑ και τον Καναδά, 12 στην Βραζιλία. Στο Ισπανικό κράτος έγιναν διαδηλώσεις σε 40 πόλεις, οι μεγαλύτερες από αυτές στην Μαδρίτη και στην Βαρκελώνη. Περίπου 50.000 άτομα διαδήλωσαν στους κεντρικούς δρόμους στο Παρίσι, φωνάζοντας «Από το Παρίσι στη Γάζα, αντίσταση».
Ενδεικτικά ανάμεσα στις πόλεις που συμμετείχαν ήταν το Δουβλίνο, η Γενεύη, η Στοκχόλμη, το Σάο Πάολο, το Μπουένος Άιρες, η Ιστανμπούλ, το Ντάλας, το Λος Άντζελες, το Τορόντο.
Ντάλας. φωτό: Κρίστιαν Μοντερόσα/ Reuters
Στην Ουάσιγκτον πάνω από 20 οργανώσεις συγκεντρώθηκαν στις εγκαταστάσεις της Lockheed Martin. Στο Μέξικο Σίτι οι διαδηλωτές πήγαν στην αμερικάνικη πρεσβεία ενώ τα συνδικάτα που συμμετείχαν καλούσαν την κυβέρνηση σε διακοπή διπλωματικών σχέσεων με το Ισραήλ. Στο Κέιπ Τάουν οι διαδηλωτές σχημάτισαν μια τεράστια ανθρώπινη αλυσίδα με τα χρώματα της Παλαιστίνης.
Σεούλ. Φωτό: Μιτζιν Λι
Γενική απεργία έγινε την Παρασκευή 28/11 στην Ιταλία στο πλευρό της Παλαιστίνης κι ενάντια στον πολεμικό προϋπολογισμό της Μελόνι που σπαταλά περίπου 30 δις ευρώ για το Rearm Europe και τη συνεργασία της με το Ισραήλ ενώ προβλέπει πάγωμα των μισθών και προχωράει σε μέτρα λιτότητας εναντίον της εργατικής τάξης και των φτωχών. Την απεργία, που παρέλυσε τις μεταφορές κι άλλους κλάδους, κάλεσαν τα συνδικάτα βάσης όπως το USB και το SI Cobas.
Τη μέρα της απεργίας δεκάδες χιλιάδες εργαζόμενοι συμμετείχαν στις μαζικές απεργιακές συγκεντρώσεις που έγιναν σε περίπου 50 πόλεις σε όλη τη χώρα. Ενώ την επόμενη μέρα 29/11 τα συνδικάτα πραγματοποίησαν στη Ρώμη πανεθνική διαδήλωση. Η μεγαλύτερη ιταλική συνομοσπονδία, η CGIL έχει καλέσει γενική απεργία στις 12 Δεκέμβρη.
Ρώμη. Φωτό: Cecilia Fabiano/ AP
Τις πρωινές ώρες τη μέρα της απεργίας στις 28/11 σε ανακοίνωσή του το συνδικάτο SI Cobas ανέφερε: «Από χθες το βράδυ ξεκίνησε η γενική απεργία σε όλη την Ιταλία, από το βορρά μέχρι το νότο, από τη Rhenus-Ikea στο Buccinasco μέχρι την Ingam Micro στη Settala και το logistics hub της DSV Pioltello, στο κέντρο διανομής της Maersk από όπου αναχωρούν τα όπλα προς λιμάνια, αεροδρόμια και σιδηροδρόμους» το οποίο και έκλεισε.
Στο Μιλάνο, περίπου 15.000 άτομα συμμετείχαν στην απεργιακή συγκέντρωση πίσω από ένα πανό με το σύνθημα «Όχι στη χρηματοδότηση του πολέμου και στον επανεξοπλισμό, ας αυξήσουμε τους μισθούς και τις κοινωνικές δαπάνες».
«Στη Φλωρεντία, περίπου 4.000 άτομα διαδήλωσαν ενάντια στη συμμετοχή της Ιταλίας στη γενοκτονία με σύνθημα “Η Φλωρεντία ξέρει με ποια μεριά είναι, ελευθερώστε την Παλαιστίνη από τον ποταμό μέχρι τη θάλασσα”» δήλωσε ο Ρομπέρτο, μέλος του συνδικάτου USB, στο Socialist Worker.
Στο Τορίνο, στη βόρεια Ιταλία, το συνδικάτο SΙ Cobas έκλεισε τις αποθήκες της Mondo Convenienza. «Από την απεργία στην αποθήκη, στέλνεται επίσης ένα μήνυμα αλληλεγγύης στον ιμάμη Μοχάμεντ Σαχίν, ο οποίος συνελήφθη και κινδυνεύει με απέλαση λόγω της υποστήριξής του στην παλαιστινιακή υπόθεση» ανακοίνωσε το συνδικάτο. Ανάμεσα στα αιτήματα της απεργίας ήταν να μπει τέλος «στις ατελείωτες ώρες εργασίας και τις πειθαρχικές διώξεις, να υπάρξει λύση στα προβλήματα υγείας των εργαζομένων, τα οποία προκύπτουν από την υπερβολική εργασία όπως τα βαριά έπιπλα που μεταφέρουν» και να καταβληθεί «χριστουγεννιάτικο επίδομα ως αναγνώριση της επιπλέον εργασίας που πραγματοποιείται κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου». «Όχι στην πολεμική οικονομία, την καταστολή, την ισλαμοφοβία και την εκμετάλλευση των μεταναστών εργαζομένων» κατέληγε η ανακοίνωση.
Τα λιμάνια στο Λιβόρνο, την Γένοβα και άλλες πόλεις της Ιταλίας έκλεισαν. Στη Γένοβα στην απεργιακή συγκέντρωση συμμετείχαν η Γκρέτα Τούνμπεργκ, η ειδική εισηγήτρια του ΟΗΕ για την Παλαιστίνη Φραντσέσκα Αλμπανέζε καθώς και άλλες ακτιβίστριες-ες και διεθνείς προσωπικότητες του κινήματος αλληλεγγύης. Αλλού, απεργοί και ακτιβιστές στόχευσαν τη Leonardo, τη μεγαλύτερη εταιρεία παραγωγής όπλων στην Ιταλία.
Στην Τεργέστη, εκατοντάδες άνθρωποι μπλόκαραν τον δρόμο που οδηγεί στις εγκαταστάσεις της Leonardo. Στην Τεσέρα της Βενετίας, η αστυνομία επιτέθηκε με κανόνια νερού στους διαδηλωτές που μπλόκαραν το εργοστάσιο της εταιρίας. «Απεργούμε ενάντια στον πόλεμο, ενάντια σε αυτή την ψεύτικη εκεχειρία. Δεν θα γίνουμε ποτέ συνένοχοι στα νεοαποικιακά σχέδια της Δύσης για γενοκτονία» δήλωσε ένας απεργός.
«Το USB ιδρύθηκε το 2010» συνεχίζει ο Ρομπέρτο από το USB. «Σήμερα δραστηριοποιείται στον δημόσιο τομέα, στις μεταφορές και τη διακίνηση εμπορευμάτων και στη βιομηχανία. Εκπροσωπεί όμως και μετανάστες και ανέργους. Το USB έχει περίπου 300.000 μέλη. Υπάρχουν και άλλα συνδικάτα όπως η USB—SI Cobas, SGB και CUB. Το USB προήλθε από μια ρήξη με τα παραδοσιακά συνδικάτα—CGIL, CSIL, UIL. Η CGIL έχει περίπου τρία εκατομμύρια εργαζόμενους και δύο εκατομμύρια συνταξιούχους.
Οι ηγεσίες τους κράτησαν αρχικά ψυχρή στάση απέναντι στην Παλαιστίνη. Μιλούσαν για αλληλεγγύη και μόλις τους τελευταίους μήνες άρχισαν να μιλούν για γενοκτονία. Και δεν συνέδεσαν αυτή την αλληλεγγύη με τους αγώνες της εργατικής τάξης. Το πρόβλημα για την οργάνωση μας ήταν η έλλειψη δύναμης. Παλαιότερα, αν η συνδικαλιστική ομοσπονδία CGIL κήρυττε γενική απεργία, εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενοι απεργούσαν. Αν την κήρυσσε η USB, μόνο η USB ή μόνο η SI Cobas, δεν θα έβγαιναν όλοι αυτοί οι άνθρωποι στους δρόμους και δεν θα απεργούσαν.
Το εντυπωσιακό με τη γενική απεργία που κήρυξε η USB στις 22 Σεπτεμβρίου ήταν ότι οι λιμενεργάτες αυτό-οργανώθηκαν ανεξάρτητα από τους γραφειοκράτες των μεγάλων συνδικάτων. Αυτή η επιτυχία έφερε την CGIL πίσω από το κίνημα. Αυτός ήταν ο λόγος που η USB και η CGIL αποφάσισαν να απεργήσουν μαζί στις 3 Οκτωβρίου, λόγω της δύναμης αυτού του κινήματος και της εργατικής τάξης».
Η γενική απεργία της CGIL στις 12 Δεκέμβρη είναι μια ευκαιρία να επαναληφθεί το ίδιο σενάριο. Κάθε κοινό απεργιακό βήμα της εργατικής τάξης προς τα εμπρός (όπως ήταν η ιστορική γενική απεργία στις 3/10) είναι βήμα κλιμάκωσης ενάντια στην ακροδεξιά κυβέρνηση της Μελόνι, δημιουργεί ακόμη μεγαλύτερη πίεση και απώλεια ελέγχου της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας της CGIL και των άλλων ομοσπονδιών, δυναμώνει την αυτοπεποίθηση του συνόλου της εργατικής τάξης και τροφοδοτεί τα συνδικάτα βάσης για να συνεχίσουν τον πρωτοπόρο ρόλο τους.