Στις 10 Ιούνη συγκροτήθηκε η Επιτροπή Αναθεώρησης του Συντάγματος της Βουλής. Η ΝΔ έβαλε πρόεδρο της Επιτροπής τον Βορίδη, μια πρόκληση για όλο τον κόσμο που δεν ξεχνά τον ακροδεξιό υπουργό των ΟΠΕΚΕΠΕδων. Τρεις μέρες μετά στην πρώτη συνεδρίαση της Επιτροπής ο Βορίδης ανέτρεψε το χρονοδιάγραμμα που είχε αποφασίσει η Ολομέλεια της Βουλής: αντί για δυο μήνες, η Επιτροπή θα πρέπει να ολοκληρώσει τις εργασίες της μέχρι τις 15 Ιούλη. Οπότε η πρώτη ψηφοφορία για τα άρθρα προς αναθεώρηση θα γίνει μέσα στον Αύγουστο.
Η ΝΔ βιάζεται να βάλει μπρος τη συνταγματική αναθεώρηση. Θέλει να κάνει τις αντιδραστικές αλλαγές που προωθεί μια από τις αιχμές της προεκλογικής της εκστρατείας. Και ταυτόχρονα θέλει να στριμώξει την αντιπολίτευση, και πρώτα απ’ όλα την αξιωματική, δηλαδή το ΠΑΣΟΚ για «συναινετικές» προτάσεις. Αν η αναθεώρηση ενός άρθρου ψηφιστεί από 180 βουλευτές τώρα, τότε στη βουλή που θα προκύψει μετά τις εκλογές χρειάζονται 151 ψήφοι για να οριστικοποιηθεί και το περιεχόμενο.
Στην πρώτη ουσιαστική συνεδρίασή της η Επιτροπή συζήτησε για το άρθρο 16. Στη ΝΔ δεν αρκεί ο νόμος του 2024 που παρακάμπτει αυτό το άρθρο και επιτρέπει τη λειτουργία «μη κερδοσκοπικών παραρτημάτων ξένων πανεπιστημίων». Θέλει πλήρη παράδοση της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης στην «αγορά», με τον κάθε Μασούτη να ανακηρύσσεται επίτιμος διδάκτορας και με τα παιδιά των φτωχών απέξω. Ο Στυλιανίδης, ο εισηγητής της ΝΔ, μίλησε για «δικτατορία μετριοτήτων» που λυμαίνονται τα πανεπιστήμια, δήλωσε ότι «Για δεκαετίες κυριάρχησε η αντίληψη ότι εθνικό, κοινωνικό, αξιοκρατικό, λαϊκό είναι μόνο ό,τι είναι κρατικό» και είναι κρίμα η Ελλάδα να μένει πίσω τη στιγμή «που γιγαντώνεται και απελευθερώνεται η διεθνής εκπαιδευτική αγορά που αυξάνεται κατά 7% ετησίως». Παρεμπιπτόντως, η πρόταση της ΝΔ για το άρθρο 16 περιλαμβάνει και διατάξεις για την «προαγωγή της ελληνικής γλώσσας» και την «προστασία της ελληνικής σημαίας» γιατί η «ισοπεδωτική παγκοσμιοποίηση» προσχωρεί σε «έναν ιδιότυπο δικαιωματισμό και έναν διαλυτικό διεθνισμό». Πώς να μην στηρίξει ο Βελόπουλος την αναθεώρηση του άρθρου 16 μετά από αυτά;
Απέναντι σε αυτόν τον οχετό η Ν. Γιαννακοπούλου, απ’ το ΠΑΣΟΚ, παραπονέθηκε ότι από τη τελική εκδοχή της πρότασης της ΝΔ λείπει η αναφορά στα «μη-κερδοσκοπικά» ιδρύματα αλλά ότι τέλος πάντων πρέπει να μπει τέλος στον «αναχρονισμό». Κάτι παρόμοια είπε κι ο Δ. Μάντζος. Για να εισπράξουν την απάντηση από τον γαλαντόμο Στυλιανίδη: «Καλωσορίζουμε, με πολλή μεγάλη χαρά το ΠΑΣΟΚ στη θέση μας. Εγώ συνυπογράφω ό,τι είπαν οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ. Θέλουν μη κερδοσκοπικό ίδρυμα; Μη κερδοσκοπικό. Εμείς δεν έχουμε πρόβλημα και με το ιδιωτικό. Αρκεί το ιδιωτικό κέρδος να διέρχεται μέσα από δημόσιο, το κοινωνικό και το εθνικό συμφέρον. Εάν κρίνουν ότι δεν διέρχεται, τότε μη κερδοσκοπικό. Αρκεί να αλλάξουμε τη συγκεκριμένη διάταξη. Είναι σημαντική πρόοδος λοιπόν, αυτό συντελέστηκε σήμερα στην Επιτροπή».
Στο στόχαστρο η μονιμότητα
Μια ακόμα «κομβική» αναθεώρηση που θέλει να επιβάλει η ΝΔ αφορά το άρθρο 103. Με την πρόταση θέλει να κατοχυρώσει συνταγματικά την περιβόητη «αξιολόγηση» των δημοσίων υπαλλήλων και να τη συνδέσει με την άρση της μονιμότητας. Συγκεκριμένα: «Υποχρέωση αξιολόγησης των δημοσίων υπαλλήλων, με βάση τις αρχές της αμεροληψίας, της ουδετερότητας, της επαγγελματικής ικανότητας και της αποδοτικότητας.. Νόμος ορίζει τη διαδικασία της αξιολόγησης, τα κριτήρια, τις επιβραβεύσεις πέραν του βασικού μισθού που συνδέονται με τα προσόντα και την απόδοση και τις συνέπειες που αυτή μπορεί να επιφέρει, συμπεριλαμβανομένης της οριστικής παύσης, ύστερα από απόφαση του υπηρεσιακού συμβουλίου».
Πέρα από τα -δικαιολογημένα- αστεία για την απόδοση των «αρίστων» της ΝΔ, πρόκειται για μια επίθεση που συνδυάζει τον αυταρχισμό με την ιδιωτικοποίηση. Γι’ αυτό οι εκπαιδευτικοί δίνουν χρόνια αγώνα ενάντια στην «αξιολόγηση», με χιλιάδες διώξεις. Και δεν είναι ζήτημα μόνο των εκπαιδευτικών. Οι εργαζόμενοι στους Δήμους έχουν κατέβει σε μεγάλες απεργίες, όπως τον Απρίλη, διεκδικώντας ουσιαστικά τη μονιμοποίηση χιλιάδων «συμβασιούχων» που δουλεύουν για ψίχουλα σε όλες τις υπηρεσίες. Είναι ένας αγώνας που αφορά τη ζωή όλης της εργατικής τάξης.
Στη συνταγματική αναθεώρηση του 2001, ΠΑΣΟΚ (τότε Σημίτης) και ΝΔ (Καραμανλής ο ανεψιός) είχαν περάσει σφιχταγκαλιασμένα την παρ. 8 στο σχετικό άρθρο με την οποία απαγορεύεται η μετατροπή συμβάσεων σε αορίστου χρόνου, δηλαδή η μονιμοποίηση. Από τότε, οι αγώνες έχουν σπάσει αυτή την «απαγόρευση». Τώρα η ΝΔ επιστρέφει στον τόπο του εγκλήματος.
Και προσπαθεί να μην αφήσει τίποτα στη «τύχη». Όπως με την πρόταση «ο προϋπολογισμός οφείλει να διασφαλίζει τη βιώσιμη δημοσιονομική λειτουργία» (άρθρο 79). Δηλαδή σε απλά ελληνικά όλες οι διεκδικήσεις για κοινωνικές δαπάνες, αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις θα έρχονται αντιμέτωπες με αυτόν τον δημοσιονομικό «κόφτη». Ή με την πρόταση (άρθρο 17) για «δυναμική πολεοδομία» και τη δυνατότητα μεταφοράς του συντελεστή δόμησης. Η διάταξη φωτογραφίζει τα συμφέροντα των μεγάλων κατασκευαστικών εταιρειών και των real estate funds, δίνοντάς τους τη δυνατότητα να αγοράζουν φθηνά τίτλους από ιδιοκτήτες οικοπέδων και εκτάσεων που δεν μπορούν να χτιστούν και να αυξάνουν το ύψος και την πυκνότητα των κτιρίων σε περιοχές-φιλέτα. Πάρτι για τους κερδοσκόπους στη γη και τα ακίνητα και τους «άριστους» που διευκολύνουν με το αζημίωτο όπως δείχνει και το πρόσφατο σκάνδαλο.
Όλες οι προτάσεις της ΝΔ για τη συνταγματική αναθεώρηση είναι στην ίδια αντιδραστική κατεύθυνση. Κανονικά κανένα κόμμα της «δημοκρατικής», «προοδευτικής» αντιπολίτευσης δεν θα έπρεπε να νομιμοποιήσει με την παρουσία και τη συμμετοχή του αυτή η διαδικασία. Αν το έκαναν, τώρα η «αναθεώρηση» θα ήταν και τυπικά νεκρή.
Όμως, η πραγματική μάχη δεν πρόκειται να δοθεί στα έδρανα του κοινοβουλίου. Το κίνημα της εργατικής τάξης και της νεολαίας έχει τα δικά του αιτήματα που έρχονται σε κατά μέτωπο σύγκρουση με όλες τις επιθέσεις που θέλει να «θωρακίσει» συνταγματικά η κυβέρνηση. Η ΑΔΕΔΥ έχει καταγγείλει για παράδειγμα από τον Φλεβάρη τις προτάσεις για αναθεώρηση του άρθρου 103. Αλλά έχει μείνει εκεί. Είναι η ώρα τα λόγια και οι καταγγελίες να γίνουν πράξη, απεργίες και καταλήψεις. Για να γκρεμίσουμε μια ώρα αρχύτερα την κυβέρνηση των ιδιωτικοποιήσεων και της φτώχειας, του ρατσισμού, του σεξισμού και του πολέμου. Ετσι θα δυναμώσουμε το εργατικό κίνημα ώστε να είναι σε θέση να επιβάλλει τα δίκια του με την οργανωμένη δύναμή του απέναντι σε κάθε διαχειριστή του συστήματος εξασφαλίζοντας και διευρύνοντας τα δικαιώματα όλων.