Το κρεσέντο των επιθέσεων στην εκπαίδευση συνεχίζεται με το «πολλαπλό βιβλίο» που ανοίγει ακόμα περισσότερο το δρόμο στο σχολείο της ελεύθερης αγοράς και της ταξικής εκπαίδευσης. Οι εκπαιδευτικοί κληθήκαμε στο τέλος της χρονιάς, όπου είμαστε ιδιαίτερα επιβαρυμένοι, μέσα σε δέκα μέρες να επιλέξουμε ανάμεσα σε μια πληθώρα βιβλίων από  φροντιστηριακούς ομίλους και εκδοτικούς οίκους τα βιβλία που θα διδάξουμε την επόμενη χρονιά.

Οι επιθέσεις συνεχίζονται και με τις συνδικαλιστικές διώξεις που αυξάνονται στην προσπάθειά τους να εκφοβίσουν και να τρομοκρατήσουν το εκπαιδευτικό κίνημα που αντιστέκεται. Το ίδιο προσπαθούν να πετύχουν όταν δίνουν οδηγίες σε διευθυντές/ριες να παραβιάζουν τις αποφάσεις των Συλλόγων Διδασκόντων για την αξιολόγηση των σχολικών μονάδων. Οι εκπαιδευτικοί δίνουμε καθημερινά ένα σκληρό αγώνα για να κρατήσουμε όρθιο το δημόσιο σχολείο κόντρα σε μία ΔΟΕ που δεν συμβαδίζει με τη διάθεση του κλάδου όπως φάνηκε και στις γενικές συνελεύσεις του Μαρτίου το 2024. Στο 95ο συνέδριο της ΔΟΕ  τα σχήματα της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς  έχουμε να δώσουμε τη μάχη για συνέχιση της απεργίας αποχής από την αξιολόγηση αλλά και για απεργιακή απάντηση στην κυβέρνηση των σκανδάλων, του σεξισμού, του ρατσισμού και των πολέμων με 48ωρη απεργία το πρώτο δεκαήμερο του Σεπτεμβρίου.

Η 95η Γενική συνέλευση της ΔΟΕ γίνεται στην 20η επέτειο της ιστορικής, σχεδόν 2μηνης απεργίας του κλάδου, το 2006. Εκείνη η απεργία θρυμμάτισε την εικόνα της ευμάρειας και της παντοδυναμίας του συστήματος. Εκδηλώθηκε σε μια περίοδο που ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός φαίνονταν ότι ξεπερνούσε οριστικά το «σύνδρομο του Βιετνάμ», θάβοντας στην άμμο της ερήμου τον στρατό του Σαντάμ και εγκαθιστώντας στην Βαγδάτη μια κατοχική κυβέρνηση ανδρείκελο. Στην Ελλάδα, ζούσαμε στη σκιά του οράματος του «εκσυγχρονισμού» του Σημίτη, της «ισχυρής Ελλάδας», της ένταξης στο ευρώ, της κατάκτησης του ευρωπαϊκού κυπέλλου ποδοσφαίρου και της μεγάλης κερδοσκοπίας των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας.

Σήμερα όλα αυτά έχουν γίνει σκόνη. Η συμφωνία ΗΠΑ – Ιράν επισφραγίζει μία ακόμη ήττα του ιμπεριαλισμού στην περιοχή, μετατρέποντας τη στρατηγική για έναν αμερικάνικο 21ο αιώνα σε απατηλό όνειρο. Η παγκόσμια ηγεμονία του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού αμφισβητείται πλέον ανοιχτά. Στην Ελλάδα οι πανηγυρισμοί και η ευφορία μετατράπηκαν σε χρεοκοπία και λυσσαλέες επιθέσεις της άρχουσας τάξης στο βιοτικό επίπεδο και τα δικαιώματα των εργατών και της νεολαίας. Σήμερα η κυβέρνηση Μητσοτάκη, που υποτίθεται ότι θα απάλλασσε την οικονομία, τη νομοθεσία, το Σύνταγμα και την πολιτική από τους περιορισμούς που επέβαλε το εργατικό κίνημα, οι κοινωνικοί αγώνες και η αριστερά βυθίζεται σε μια ακόμη βαθύτερη κρίση. Για μια ακόμη φορά εναγκαλίζεται με την ακροδεξιά, προκειμένου να σωθεί. Την ίδια στιγμή η φτώχεια σαρώνει, το ΕΣΥ διαλύεται, οι γυναικοκτονίες εκτοξεύονται, εγκλήματα όπως των Τεμπών, της Βιολάντα και της Πύλου επιχειρείται να συγκαλυφθούν και από τη μία άκρη της χώρας στην άλλη αναδύεται η δυσωδία των σκανδάλων. Ακολουθούνται οι πιο δολοφονικές πολιτικές ενάντια στους πρόσφυγες στα θαλάσσια και χερσαία σύνορα την ίδια ώρα που η χώρα έχει γίνει «ξέφραγο αμπέλι» για το ισραηλινό real estate, που αρπάζουν τα σπίτια του κόσμου, τις ειδικές δυνάμεις του IDF που απαγάγουν ακτιβιστές και τα ουκρανικά drones που κρύβονται σε σπηλιές στη Λευκάδα. Η κυβέρνηση ξοδεύει εκατομμύρια για να στηρίξει τον πόλεμο στο Ιράν και την εθνοκάθαρση που επιχειρεί το Ισραήλ απέναντι στην παλαιστινιακή αντίσταση την ίδια ώρα που τα ταβάνια των σχολείων πέφτουν στα κεφάλια μας. 

Οι εκπαιδευτικοί όπως το 2006, έτσι και σήμερα υπερασπιζόμαστε τη δημόσια εκπαίδευση και τη ζωή μας. Επί σχεδόν μία γενιά, από το μακρινό 1998 και τον αγώνα ενάντια στο διαγωνισμό του ΑΣΕΠ, τον αγώνα ενάντια στην κατάργηση του άρθρου 16, τον αγώνα ενάντια στο προσοντολόγιο του Γαβρόγλου, μέχρι τον αγώνα που δίνουμε σήμερα ενάντια στην αξιολόγηση, τα πειθαρχικά και την ιδιωτικοποίηση έχουμε σταθεί φραγμός στις απόπειρες κατάργησης ενός από τα βασικότερα κοινωνικά δικαιώματα, αυτό της δημόσιας, καθολικής και δωρεάν πρόσβασης στην εκπαίδευση. Για πάνω από τρεις δεκαετίες αντιμετωπίσαμε κάθε επίθεση ενάντια στους εκπαιδευτικούς ως επίθεση ενάντια σε όλη την εργατική τάξη και στο δικαίωμα των παιδιών της στην εκπαίδευση και το αντίστροφο. 

13/5/2026, Αθήνα. Απεργία ΑΔΕΔΥ. Φωτό: Στέλιος Μιχαηλίδης

Κρίσιμο σταυροδρόμι

Σήμερα βρισκόμαστε σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Ο αγώνας μας ενάντια στην αξιολόγηση την έχει στην ουσία καταστήσει έναν άταφο νεκρό. Παρά το νέο πειθαρχικό πλαίσιο χιλιάδες συναδέλφισσες/οι συνεχίζουν να συμμετέχουν στην απεργία – αποχή. Πέντε χρόνια μετά την ψήφισή της μόλις ένα μικρό τμήμα του κλάδου έχει αξιολογηθεί. Οι αγώνες μας ενάντια στις διώξεις και τα πειθαρχικά δείχνουν τα πρώτα αποτελέσματα, όπως στην περίπτωση της αθώωσης των συναδελφισσών από τη Γ’ ΕΛΜΕ Αθήνας. Παρά το όργιο μηνύσεων, διώξεων, πειθαρχικών για το ΥΠΑΙΘ οι δυνατότητες να χρησιμοποιεί αποτελεσματικά το όπλο της καταστολής στενεύουν, όσο συναντά απέναντί του την επίμονη αντίσταση των εκπαιδευτικών. Ωστόσο, χρειάζεται να συσπειρώσουμε ξανά τις δυνάμεις μας. Πολύ περισσότερο όταν μπροστά μας βρίσκεται η απόπειρα της κυβέρνησης να καταργήσει τη μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων, να κατοχυρώσει συνταγματικά τη λιτότητα και τις περικοπές των κοινωνικών δαπανών και, για ακόμη μια φορά, να καταργήσει το άρθρο 16. 

Το πάρτι μεταφοράς κρατικών και κοινοτικών κονδυλίων σε ιδιώτες συνεχίζεται. Το λεγόμενο πολλαπλό βιβλίο δίνει εκατομμύρια σε αλυσίδες φροντιστηρίων και εκδότες, επιχειρεί να μετατρέψει, για πρώτη φορά, τους επιχειρηματίες σε αποφασιστικό παράγοντα διαμόρφωσης του ίδιου του περιεχομένου της εκπαίδευσης. Αυτοί που πλέον θα καθορίζουν το τι και το πώς θα διδάσκεται, μέσα στην τάξη και με βάση αυτό θα επιμορφώνουν τους εκπαιδευτικούς, θα είναι οι εκπρόσωποι μιας κερδοσκοπικής επιχείρησης. Ανοιχτό βέβαια παραμένει το ερώτημα αν τα νέα βιβλία, τα οποία κληθήκαμε να επιλέξουμε μέσα σε ελάχιστες μέρες, θα φτάσουν ποτέ να τυπωθούν και να διδαχθούν ή αν θα καταλήξουν μια ακόμη αρπαχτή της «υγειούς επιχειρηματικότητας» στη σχέση της με το ελληνικό κράτος. Σε κάθε περίπτωση ο συνδυασμός με το σπάσιμο του ενιαίου χαρακτήρα του σχολείου, τη διαμόρφωση σχολείων πολλών ταχυτήτων και του ενιαίου απολυτήριου στην β/βάθμια εκπαίδευση θα δημιουργήσει σχεδόν ανυπέρβλητα εμπόδια για τα παιδιά των φτωχότερων λαϊκών στρωμάτων στην πρόσβασή τους στην εκπαίδευση. 

Ταυτόχρονα, στη νέα σχολική χρονιά οι περικοπές σε χρηματοδότηση και προσωπικό αναμένεται να είναι χειρότερες από ποτέ και θα οδηγήσουν τα σχολεία σε οριακές καταστάσεις λειτουργίας. Έτσι κι αλλιώς το ήδη υπάρχον ασφυκτικό πλαίσιο λειτουργίας του σχολείου, η εργασιακή πίεση  και ανασφάλεια, όπως επίσης και η φτώχεια έχει οδηγήσει χιλιάδες συναδέλφισσες/ους είτε να εγκαταλείπουν το επάγγελμα είτε να σκέφτονται το ενδεχόμενο να το κάνουν. Φέτος κατατέθηκαν 20.000 λιγότερες αιτήσεις για τους πίνακες του ΑΣΕΠ σε σχέση με το 2023.

Τώρα είναι η ώρα του αγώνα! Τώρα η ΔΟΕ χρειάζεται να αποφασίσει ότι ο Σεπτέμβρης και η νέα σχολική χρονιά θα ξεκινήσουν με τα σχολεία κλειστά, όπως και το 2006, με έναν μεγάλο απεργιακό αγώνα. Η επίκληση στην αλλαγή των συσχετισμών δεν πρέπει να μένει μόνο σε επίπεδο ψήφων στις συνδικαλιστικές εκλογές. Πρέπει να περάσουμε σε δράση με απόφαση του συνεδρίου, ώστε να προσανατολίσουμε και να προετοιμάσουμε τον κλάδο σε όλη τη χώρα. Με τη στάση της «οικονομίας δυνάμεων» που έχει ακολουθήσει η Ομοσπονδία τα τελευταία χρόνια, με την αναμονή, την αναβλητικότητα και την τακτική των 3ωρων + 3ωρων στάσεων εργασίας το μόνο που έχει γίνει κατορθωτό είναι η αποθάρρυνση των συναδελφισσών/ων. Είκοσι χρόνια πριν χιλιάδες εκπαιδευτικοί της πρωτοβάθμιας απεργήσαμε όχι γιατί είχαμε την πιο αριστερή ηγεσία. Αντίθετα οι συσχετισμοί σε επίπεδο συνδικαλιστικών δυνάμεων ήταν πολύ πιο δυσμενείς για την αριστερά. Σήμερα δεν υπάρχει καμία δικαιολογία. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος πέρα από την ανατροπή της κυβέρνησης και της πολιτικής της για να σώσουμε τη δημόσια εκπαίδευση.

Η 95η ΓΣ της ΔΟΕ παράλληλα με την επαναβεβαίωση της απεργίας-αποχής από τη διαδικασία της αξιολόγησης του εκπαιδευτικού και την άρνηση συμμετοχής στην αυτοαξιολόγηση της σχολικής μονάδας πρέπει να αποφασίσει 48ωρη απεργία με το άνοιγμα της νέας σχολικής χρονιάς με προοπτική συνέχισής της με νέες γενικές συνελεύσεις στη συνέχεια και ολομέλεια προέδρων με προοπτική κλιμάκωσης του απεργιακού αγώνα.