Την Τρίτη 23 Δεκεμβρίου 2025 στα νεκροταφεία της Θέρμης αποχαιρετίσαμε την αγαπημένη μας συντρόφισσα Γεωργία Καρακωνσταντινίδου. Την χάσαμε νωρίς, μόλις στα 67 της χρόνια, χτυπημένη αστραπιαία από τον καρκίνο.
Πολλοί συγγενείς, φίλες/οι και συντρόφισσες/οι βρεθήκαμε εκεί, γεμάτοι με πολλή σιωπή και συγκίνηση, σε μια σεμνή τελετή όπως ταίριαζε στην Γεωργία. Μαζί με τη μητέρα της κάποιοι σύντροφοι από τον αναρχικό χώρο βρήκαν το κουράγιο να πουν λίγα λόγια γι’ αυτήν, ο αδερφός της να φωνάξει από πάνω της με υψωμένη τη γροθιά του «αυτό το χώμα είναι δικό τους και δικό μας, δεν μπορεί κανείς να μας το πάρει» κι όλοι μαζί να δώσουμε υπόσχεση αγώνα προς τιμή της.
Τη Γεωργία την γνωρίσαμε στην οργάνωση του ΣΕΚ το 2006 όταν ήρθε από την Αθήνα αποφασισμένη πια να δώσει οργανωμένα τη μάχη της ενάντια στο κράτος και τους καπιτάλες. Την ξεχώριζες πάντα για την ήρεμη αποφασιστικότητα της, γεμάτη από γνήσιο μίσος για τη βία του κράτους και τους φασίστες. Καθένας και καθεμία που γνώρισε τη Γεωργία θα έχει να θυμάται πολλά γι’ αυτήν και την προσφορά της. Εμείς στον πυρήνα του Λαμπράκη θα την θυμόμαστε στις αμέτρητες εξορμήσεις με την Εργατική Αλληλεγγύη στο μνημείο του Λαμπράκη και στις αντιφασιστικές πικετοφορίες της ΚΕΕΡΦΑ στις γειτονιές της Ολυμπιάδος, της Παλιάς Λαχαναγοράς, στην δική της γειτονιά στην πλατεία των περιστεριών να οργανώνουμε τις συζητήσεις και τις εκδηλώσεις για να κλείσουμε στη φυλακή τους ναζιστές της Χρυσής Αυγής.
Υπήρξε ακόμη συνδικαλίστρια στο χώρο του ΟΚΑΝΑ, όπου δούλεψε για πολλά χρόνια βγαίνοντας και πάλι στους δρόμους για να μιλήσει σε εξαρτημένα άτομα όχι μόνο για τα προγράμματα απεξάρτησης αλλά και να προσπαθεί πάντα να τα φέρει και στο δρόμο της επανάστασης δίνοντας σαν παράδειγμα τη δική της πετυχημένη διαδρομή από την εξάρτηση στην επανάσταση. Και κάποιες φορές το κατάφερνε κάνοντας μας περήφανους στον πυρήνα της. Και φυσικά είχαμε την τιμή να την έχουμε υποψήφια στα ψηφοδέλτια της ΑΝΤΑΡΣΥΑ το 2012 και το 2015.
Η Γεωργία ήταν μια μεγάλη ψυχή που είχε την ικανότητα να ταυτίζεται με κάθε αδικημένο και καταπιεσμένο πλάσμα. Γι’ αυτό και ήταν επαναστάτρια την κάθε μέρα που ζούσε. Γι’ αυτό τα έβαζε με τους μπάτσους στη γειτονιά της όταν κάνανε μπλόκα στους μετανάστες και τρέχαμε στα αστυνομικά τμήματα για να την απελευθερώσουμε, ήταν πάντα με τα ΛΟΑΤΚΙ άτομα σε καιρούς που αυτό δεν ήταν καθόλου αυτονόητο και στην πρώτη γραμμή στις Σκουριές για γη και ελευθερία, όπως φώναζε και η ίδια, και γι’ αυτό και οι μπάτσοι της σπάσανε το πόδι το 2015 και τρέχαμε να τους κάνουμε μηνύσεις.
Η Γεωργία ήταν επαναστάτρια αλλά πάνω απ’ όλα ήταν ένας καλός άνθρωπος με καθαρό βλέμμα και δυνατό γέλιο, γι’ αυτό και έμεινε φίλη και συντρόφισσα μας, ακόμη κι όταν θέλησε να δοκιμάσει κι άλλους πολιτικούς δρόμους. Όσες και όσοι την γνωρίσαμε νιώθουμε πολύ τυχεροί και αυτό που σίγουρα θα ήθελε από μας θα ήταν να συνεχίσουμε δυνατά τον αγώνα για το δίκιο και τη λευτεριά!