Φοβούνται. Ακόμα και ένα απλό παραδοσιακό τραγούδι για την ξενιτιά στα «ντόπικα», την “ανύπαρκτη”, σύμφωνα με το εθνικό παραλήρημα, γλώσσα των σλαβομακεδόνων. Ξέρουν πολύ καλά όλοι αυτοί -από τον Βασίλη Γιαννάκη, τον δήμαρχο της Φλώρινας που διέκοψε βίαια τη συναυλία της Banda Entopica ως τον Πλεύρη και τον Γεωργιάδη που έσπευσαν να δικαιολογήσουν την λογοκρισία- ότι είναι απομονωμένοι, ότι ο κόσμος τους μισεί. Και για αυτό κάνουν ότι, μπορούν για να μας διασπάσουν, για να στρέψουν τον ένα ενάντια στον άλλο: τους ντόπιους ενάντια στους πρόσφυγες, τους εκδρομείς ενάντια στους αγρότες, τους «Έλληνες» ενάντια στους «Σλαβομακεδόνες».
Το αντίθετο, ακριβώς από αυτό που πρεσβεύει η Banda Entopica, δηλαδή. «Tραγουδάμε και παίζουμε για να ενώνουμε τον κόσμο και όχι για να τον χωρίζουμε» γράφει στην ανακοίνωσή της. Η Banda Entopica δέχτηκε χιλιάδες μηνύματα συμπαράστασης μέσα στις επόμενες ώρες. Στο facebook μόνο, η ανακοίνωσή της είχε διαβαστεί πάνω από 300 χιλιάδες φορές την ώρα που γραφόταν αυτό το κείμενο. Και ο αριθμός μεγαλώνει συνεχώς. Ο Πανελλήνιος Μουσικός Σύλλογος, καλλιτέχνες, καθηγητές πανεπιστημίων, τα κόμματα και οι οργανώσεις της Αριστεράς έσπευσαν να ταχθούν στο πλευρό του συγκροτήματος και να καταγγείλουν την «αυταρχική, ωμή λογοκρισία».
Η κυβέρνηση, ο δήμαρχος Φλώρινας και οι συνοδοιπόροι τους έχουν καταφύγει σε μια απέραντη ψευδολογία. «Όταν τραγουδάμε αλυτρωτικά τραγούδια ενοχλείται ο κόσμος», δήλωσε ξεδιάντροπα ένα ανώνυμο στέλεχος του δήμου στην εφημερίδα «Πρώτο Θέμα». «Θέλουμε να τονίσουμε ότι ο συγκεκριμένος ισχυρισμός είναι απολύτως ψευδής» δηλώνει η Banda
Στο τραγούδι Έλα Κέρκο, μια μάνα διηγείται στην κόρη της το όνειρο που είδε, ότι ήταν ακόμα παιδάκι και έπαιζε και γελούσε στη βρύση του χωριού. Αλλά ύστερα ξύπνησε στην ξενιτιά: «Δώσε, Θεέ μου, να μπορέσω στο χωριό να γυρίσω, με τις φίλες μου να δω την όμορφη (άσπρη) την εκκλησία».
Την πιο προκλητική επίθεση την έκανε ο Θάνος Πλεύρης, ο ακροδεξιός υπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου της κυβέρνησης του Μητσοτάκη. «Το αίμα ζυγίζει πιο πολύ από το μελάνι» είπε, απαντώντας στον Χρήστο Ράμμο που κατήγγειλε την λογοκρισία γράφοντας ότι «έχουν χυθεί τόνοι μελάνης στα Συντάγματα μας, στις διεθνείς συμβάσεις που μας δεσμεύουν, και στη νομολογία του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου για το δικαίωμα … (να) τραγουδούμε ό,τι θέλουμε, σε όποια γλώσσα ή διάλεκτο θέλουμε και (να) λέμε ό,τι πιστεύουμε, ό,τι μας εκφράζει και ό,τι λαχταράει η καρδιά μας».
Το «αίμα» το οποίο επικαλείται ο Πλεύρης είναι το αίμα των φαντάρων που χάθηκαν στους Βαλκανικούς πολέμους. Στην περιοχή της Φλώρινας (ή Λέριν) σύμφωνα με τον Δημήτρη Λιθοξόου το 67,3% του πληθυσμού είχε ως μητρική γλώσσα την μακεδονική. Η δεύτερη μεγαλύτερη πληθυσμιακή ομάδα ήταν οι Μουσουλμάνοι Τούρκοι (15,7%). Ακολουθούσαν οι Αλβανοί (9%), οι Βλάχοι, οι Τσιγγάνοι, οι Εβραίοι και οι Τσερκέζοι.
Από τότε μέχρι σήμερα έχουν περάσει περίπου εκατό χρόνια. Εκατό χρόνια απαγορεύσεων, διωγμών και αστυνομοκρατία. Σήμερα μόνο μια μειοψηφία μιλάει πια τα «ντόπικα». Το ελληνικό κράτος συνεχίζει να αντιμετωπίζει ακόμα και την γλώσσα σαν απειλή. Όχι γιατί πιστεύει πραγματικά ότι απειλείται η ακεραιότητα της χώρας από τον «αλυτρωτισμό των Σκοπίων». Αλλά γιατί η κυβέρνηση προσπαθεί, με την μισαλλοδοξία, την πατριδοκαπηλία και το μίσος απέναντι στους «ξένους» να προσεγγίσει τον μοναδικό χώρο που της έχει απομείνει – την ακροδεξιά και τους φασίστες.