Στις πρώτες σελίδες του μπορούμε να διαβάσουμε συνέντευξη του Τάσου Αναστασιάδη, συντονιστή της Επιτροπής Αλληλεγγύης Συνδικάτων και Συνδικαλιστών στην οποία περιγράφει πώς έχει αναπτυχθεί το κίνημα ενάντια στις απολύσεις και τα κλεισίματα, από τη Χαλυβουργία μέχρι τους χώρους των ΜΜΕ και άλλα μικρότερα εργοστάσια. «Οι μάχες που δίνουμε σήμερα είναι η προετοιμασία για την σύγκρουση που θα γίνει αναπόφευκτα από όλη την εργατική τάξη στο νέο μνημόνιο που ετοιμάζουν» λέει χαρακτηριστικά.
Η Μαρία Στύλλου στο άρθρο της που έχει δώσει και τον τίτλο του πρωτοσέλιδου δίνει την εικόνα των τεράστιων προβλημάτων που έχουν τα κόμματα της συγκυβέρνησης Παπαδήμου, ενώ θυμίζει ότι αυτή η κατάσταση ισχύει για τις άρχουσες τάξεις σε όλο τον πλανήτη λόγω της εντεινόμενης καπιταλιστικής κρίσης. Τονίζει ότι υπάρχει κρίση ιδεών για το στρατόπεδο των από πάνω και επισημαίνει ότι η αριστερά για να είναι αποτελεσματική -στους αγώνες του σήμερα, αλλά και προοπτικά- χρειάζεται αντικαπιταλιστική στρατηγική.
Στη συνέχεια ακολουθούν τρία άρθρα που δίνουν απαντήσεις σε σχέση με την κρίση του ευρώ και της ΕΕ, εναντιώνονται με επιχειρήματα στους μύθους και τα καταστροφολογικά σενάρια των καπιταλιστών και προτείνουν λύσεις από τη σκοπιά του κινήματος και της εργατικής τάξης.
Κρίση και ΕΕ
Ο Μωυσής Λίτσης στο άρθρο του «Εμπρός της Ευρώπης οι κολασμένοι» θυμίζει τι σήμαινε για την άρχουσα τάξη στην Ελλάδα η είσοδος στο ευρώ, ενώ εξηγεί ότι ολόκληρη η ευρωζώνη κινδυνεύει αφού μεγαλύτερα, από την Ελλάδα, κέντρα του καπιταλισμού βυθίζονται στην ύφεση, όπως η Ιταλία. Επίσης, τονίζει ότι το πρόβλημα της ΕΕ δεν είναι «απλά πρόβλημα αρχιτεκτονικής» και επισημαίνει ότι χρειαζόμαστε συνολικές απαντήσεις, από το ζήτημα του νομίσματος μέχρι όλα τα υπόλοιπα σε πανευρωπαϊκό επίπεδο.
Ο Σταυρος Μαυρουδέας στο άρθρο του «Η κρίση της ΕΕ, η Ελλάδα και η Αριστερά» εξηγεί ότι η καπιταλιστική κρίση έχει πλήξει ολόκληρο το «ευρω-ενωσιακό οικοδόμημα», ενώ εντείνονται οι ανταγωνισμοί ανάμεσα στις ισχυρές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Αναλύει, μέσα σε αυτό το πλαίσιο, την κατάσταση της ελληνικής αστικής τάξης που όχι μόνο βρίσκεται «σε μία από τις χειρότερες ιστορικά καταστάσεις της», αλλά είναι δεσμευμένη στην ΕΕ. Τέλος, τονίζει ότι η αριστερά χρειάζεται ένα μεταβατικό πρόγραμμα που θα αποτελεί την «κόκκινη κλωστή της ενότητας στρατηγικής και τακτικής» με βασικό σημείο την αποδέσμευση από την ΕΕ.
Ο Σωτήρης Κοντογιάννης γράφει για το «Πως μπορούμε να βγούμε από την κρίση». Θυμίζει ότι η Ελλάδα «χτυπήθηκε άγρια από την παγκόσμια αυτή κρίση όχι λόγω της «καθυστέρησης» της, αλλά λόγω της επιτυχίας της» με την μετατροπή της σε κεφαλοχώρι των Βαλκανίων από τις αρχές της δεκαετία του ’90. Τονίζει ότι οι προτεραιότητες της εργατικής τάξης είναι αντιδιαμετρικά αντίθετες και ότι χρειαζόμαστε ένα αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα ρήξης και σύγκρουσης και όχι έναν άλλο δρόμο ανάπτυξης για την εθνική οικονομία.
Δεμένο με αυτά τα τρία κείμενα είναι το άρθρο του Πάνου Γκαργκάνα με τίτλο «Η στρατηγική του εργατικού ελέγχου». Χρειάζεται να προβάλουμε αυτή τη στρατηγική απέναντι στις καταστροφολογίες των από πάνω, πατώντας πάνω στην παράδοση του Λένιν και των Μπολσεβίκων. Στο άρθρο δίνεται η εικόνα από το κίνημα των εργοστασιακών επιτροπών που είχε δημιουργηθεί στη Ρωσία και τονίζεται ότι «είναι και αναγκαίο και εφικτό να επικαιροποιήσουμε τις ιδέες του Λένιν για να αντιμετωπίσουμε τις απειλές και τους εκβιασμούς των καπιταλιστών στην Ελλάδα του σήμερα».
Με αφορμή την συμπλήρωση ενός χρόνου από την έναρξη της Αιγυπτιακής Επανάστασης στο νέο τεύχος του περιοδικού δημοσιεύεται κείμενο των Επαναστατών Σοσιαλιστών, της αδελφής οργάνωσης του ΣΕΚ στην Αίγυπτο. Το κείμενο αναδεικνύει τους κινδύνους και τις προκλήσεις που έχει να αντιμετωπίσει η εργατική τάξη και εξηγεί ποια μπλοκ υπάρχουν μέσα στην επανάσταση, ενώ κλείνει με τα άμεσα καθήκοντα που έχουν οι επαναστάτες στην Αίγυπτο. Βοηθητικός στην ανάγνωση του άρθρου είναι ο πρόλογος που κάνει ο Νίκος Λούντος, ο οποίος θυμίζει ότι οι επαναστάσεις που ξεκίνησαν «δεν ήταν απλώς στιγμιαίες αλλαγές φρουράς στην ηγεσία κάποιων κρατών, αλλά μια επαναστατική διαδικασία».
Ο Λέανδρος Μπόλαρης γράφει για «Τα μαθήματα της Βαϊμάρης» παρουσιάζοντας κριτικά το βιβλίο του Χάινριχ Βίνκλερ για την “Ανάπηρη Δημοκρατία” του 1918-1933. Αναγνωρίζει πολλά χρήσιμα στοιχεία στο βιβλίο, πολλά από τα οποία καταρρίπτουν μύθους που υπάρχουν γύρω από το ναζισμό, αλλά καταλήγει τονίζοντας ότι «όποιος προσπαθεί να αναλάβει το ρόλο του γιατρού σε ένα βαθιά άρρωστο καπιταλιστικό σύστημα, το μόνο που καταφέρνει είναι να ρίχνει αναισθησιογόνα σε αυτούς που υφίστανται τις επιθέσεις του». Και τότε, και σήμερα.
Στις τελευταίες σελίδες του περιοδικού μπορούμε να διαβάσουμε πέντε ακόμα βιβλιοκριτικές και την καθιερωμένη επισκόπηση του περιοδικού τύπου των δύο τελευταίων μηνών.