Νίκος Θεοχαράκης

Το φεστιβάλ επαναστατικών ιδεών ΜΑΡΞΙΣΜΟΣ έχει πλέον καθιερωθεί σαν ένα μείζον γεγονός στα ελληνικά πράγματα. Στη σημερινή συγκυρία όπου η ανθρωπότητα μαστίζεται από τον πόλεμο, την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του διεθνούς δικαίου, όταν στην Παλαιστίνη, στον Λίβανο, στο Ιράν, στην Ουκρανία, στο Σουδάν, στη Σομαλία, στη Βενεζουέλα και στην Κούβα ο ιμπεριαλισμός δείχνει το γενοκτονικό και φονικό πρόσωπό του, η ανάγκη να τον κατανοήσουμε και να τον αντιπαλέψουμε γίνεται πλέον επιτακτική και απαραίτητη. 

Στο οικονομικό πεδίο η ανισότητα μεγαλώνει, ενώ η κοινωνία και οι πολιτικοί θεσμοί είναι πλέον έρμαια μιας χούφτας πολυδισεκατομμυριούχων που υπαγορεύουν τη θέλησή τους σε κράτη και ολόκληρες κοινωνίες. Η παγκόσμια οικονομική και χρηματοοικονομική κρίση του 2008-9 έχει αφήσει ανεξίτηλα τα σημάδια της σε ολόκληρο τον κόσμο. Oι τοξικές και ταξικές ιδεολογίες της λιτότητας, του αυταρχισμού, της απαξίωσης της κοινωνικής αλληλεγγύης, της καταβαράθρωσης των συνθηκών εργασίας και των μισθών, της μιζέριας των πολλών και του αλαζονικού πλούτου των πολύ λίγων πρέπει να κατανοηθούν.

Η επανάσταση στις κοινωνικές επιστήμες και στην επαναστατική πρακτική που μας κληρονόμησαν ο Μαρξ και ο Ένγκελς μας παρέχει τα εργαλεία για μια ουσιαστική κριτική της πολιτικής οικονομίας και της εξήγησης των αιτίων των καπιταλιστικών κρίσεων στο πεδίο της οικονομίας αλλά και της πολιτικής. Με τα εργαλεία αυτά μπορούμε να επιτύχουμε τη διαύγαση των οικονομικών φαινομένων, αλλά και να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις για μια ανατροπή του άδικου συστήματος που γεννά τη δυστυχία και την ταπείνωση. Μέσα από τον Μαρξισμό 2026 έχουμε μια ευκαιρία να συζητήσουμε την οικονομία, τις κρίσεις της, την πολιτική πράξη και τις οργανωτικές πρακτικές που πρέπει να ακολουθήσουμε σε κάθε χώρο δράσης.

Νίκος Θεοχαράκης,
οικονομολόγος, καθηγητής ΝΟΠΕ

Τάκης Ζώτος

«Υποκλοπές, παρακράτος και δικαιοσύνη», με αυτή τη συζήτηση ξεκινά το φεστιβάλ επαναστατικών ιδεών, «ΜΑΡΞΙΣΜΟΣ 2026», την Πέμπτη 21 Μαϊου. 

Για το «σκάνδαλο» των υποκλοπών ξέρουμε ότι η ΕΥΠ και ένα παράνομο λογισμικό, το Ρredator, μιας ιδιωτικής εταιρείας, παρακολουθούσαν παράλληλα και ταυτόχρονα, τα ίδια πρόσωπα. Τον τότε υποψήφιο πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, τον αρχηγό ΓΕΕΘΑ, δεκάδες υπουργούς και βουλευτές της κυβέρνησης, διευθυντές εφημερίδων κλπ. Ξέραμε  ότι τον έλεγχο της ΕΥΠ  τον είχε και τον έχει ο πρωθυπουργός Μητσοτάκης, μέσω του ανηψιού του Γρηγόρη Δημητριάδη, που είχε και σχέσεις με τους πωλητές του Predator.

Το predator είναι ένα παράνομο λογισμικό παρακολούθησης, που το πουλάει ο Ματ Ντίλιαν, ένας πρώην αντισυνταγματάρχης του ισραηλινού στρατού και στέλεχος των μυστικών υπηρεσιών του Ισραήλ, μόνο σε κράτη και κυβερνήσεις όπως αποκάλυψε ο ίδιος. 

Η ηγεσία της δικαστικής εξουσίας, δια του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, Ζήση, αποφάνθηκε  ότι δεν υπάρχει αδίκημα που να αφορά την ΕΥΠ ή κρατικούς υπαλλήλους. Ήταν απλώς «τυχαίο περιστατικό» το γεγονός ότι η ΕΥΠ και το Ρredator παρακολουθούσαν ταυτόχρονα τους ίδιους ανώτατους στρατιωτικούς, πολιτικούς και δημοσιογράφους.

Και εκεί που η κυβέρνηση θεώρησε ότι το σκάνδαλο «μπαζώθηκε» με το πόρισμα «Ζήση», ήρθε η απόφαση του Β’ Μονομελούς Πλημμελειοδικείου, που καταδίκασε τους πωλητές και χειριστές του Ρredator, και τον Ματ Ντίλιαν, σε 126 χρόνια, αλλά το χειρότερο για την κυβέρνηση, παρέπεμψε την υπόθεση για έλεγχο ξανά στον Αρειο Πάγο με ερωτήματα: ποιος έδωσε εντολή για παρακολουθήσεις, αν υπήρξε γνώση ή συνεργασία κρατικών υπηρεσιών, αν υπήρχε κεντρικός συντονισμός.

Και πάλι όμως η ηγεσία της δικαστικής εξουσίας, δια του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, με ανακοίνωσή της, μόλις χθες, έκρινε ότι δεν υπάρχει λόγος νέας έρευνας. Οριστικό Μπάζωμα της υπόθεσης.

Το σκάνδαλο των υποκλοπών, του ΟΠΕΚΠΕ, το έγκλημα των ΤΕΜΠΩΝ, της ΠΥΛΟΥ, της ΧΙΟΥ, της ΒΙΟΛΑΝΤΑ, έχουν κουρελιάσει το αφήγημα περί κυβέρνησης «αρίστων», σεβασμού του κράτους δικαίου, ανεξαρτησίας της δικαιοσύνης, πολιτικής σταθερότητας, και ανοίγουν τα ερωτήματα:

Ποια θέση θα πρέπει να έχει το εργατικό κίνημα και η Αριστερά απέναντι στη δικαστική εξουσία και τη σχέση της με το κράτος, το παρακράτος και τους ανεξέλεγκτους θεσμούς του; Αφήνουμε την «ανεξάρτητη δικαιοσύνη», ανεπηρέαστη να κάνει τη δουλειά της; Ή παρεμβαίνει και με ποιο τρόπο; Και οι θεσμοί του; Μεταρρυθμίζονται ή το εργατικό κίνημα χρειάζεται να διαλύσει κάθε θεσμό που δεν εκλέγεται από αυτό, δεν είναι ανακλητός και δεν λογοδοτεί; Είναι μερικά από τα ερωτήματα που θα συζητήσουμε στην πρώτη μέρα του Μαρξισμού 2026.

Τάκης Ζώτος,
δικηγόρος

Η στέγη μαζί με την τροφή και το νερό είναι πρωταρχικές ανάγκες σε κάθε κοινωνία. Όλα αυτά ήταν ελεύθερα που σημαίνει ότι ανήκαν σε όλες/ους μας. 

Κράτη και κεφάλαιο μας τα άρπαξαν για να έρθουν στη συνέχεια να μας τα πουλούν ως δική τους ιδιοκτησία. Απέναντι σε αυτή την αρπαγή, όταν οι άνθρωποι με ένα φυσικό τρόπο συλλογικοποιούνται με βάση τις ανάγκες τους, αντιλαμβάνονται ότι δεν χρειάζεται να πάρουν καμία νομότυπη έγκριση γιατί ακριβώς αυτοί οι νομιμοποιημένοι νόμοι είναι οι ίδιοι που τους οδήγησαν σε αυτή τη συνθήκη. Έτσι, ξεκινάει η διαδικασία της απελευθέρωσης όταν οι καταπιεσμένοι παίρνουν πίσω ό,τι τους ανήκει και επαναορίζουν αυτές οι ίδιες και οι ίδιοι τη χρήση τους.

Σε ένα τέτοιο έδαφος δημιουργήθηκε και η Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών. Σχεδόν εδώ και 100 χρόνια το έδαφος των Προσφυγικών χρησιμοποιείται πάνω ακριβώς σε αυτή τη φυσική ανάγκη της στέγασης. Εξαρχής τα Προσφυγικά στέγασαν τους εκτοπισμένους της Μικρασιατικής καταστροφής και συνέχισαν μέσα στα χρόνια μέχρι και σήμερα να στεγάζουν άτομα από όλες τις τάξεις των καταπιεσμένων.

Η οργάνωση της ίδιας της κοινωνίας είναι αυτή που μπορεί να δώσει διέξοδο στη δυστοπία που ζούμε τοπικά και διεθνώς.

Τι θα γινόταν αν ανακαλύπταμε ξανά τον τρόπο με τον οποίο οι κοινωνίες μας οργανώνονταν πάνω στα βασικά κοινωνικά ζητήματα;

Τι θα γινόταν αν ένας άνθρωπος δεν βρισκόταν μόνος απέναντι σε ένα δυσβάσταχτο ενοίκιο;

Τι θα γινόταν αν ένας άνθρωπος δε θυσίαζε τα πάντα για να έχει έναν χώρο, αλλά αν ο χώρος αποτελούσε οργανικό μέρος μιας συλλογικής κατάκτησης;

Τι θα γινόταν αν ένας άνθρωπος έπαιρνε πίσω τη χαμένη του αξιοπρέπεια;

Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών

• Από την Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών η Βαλεντίνη Σιόβα συμμετέχει στον Μαρξισμό στη συζήτηση «Κρίση στέγης – η εργατική απάντηση»

Στο νοσοκομείο του Αγίου Σάββα υπήρξε μια τρομερή επιτυχία. Η παράταξη της επαναστατικής Αριστεράς, η Ενωτική Πρωτοβουλία για την Ανατροπή βγήκε πρώτη δύναμη στις εκλογές του Σωματείου Εργαζομένων, όπως και τα προηγούμενα χρόνια. Μετά όμως από 8 χρόνια, πήρε ξανά την αυτοδυναμία!

Η Δεξιά δεν κατάφερε να συγκροτήσει ψηφοδέλτιο, και αυτό είναι αποτέλεσμα των αγώνων του συνόλου των εργαζομένων τα τελευταία χρόνια. Κρίσιμο ρόλο σε αυτό έπαιξε ότι το Σωματείο δεν έλειψε από καμία μάχη. Για να μπορέσεις να αποδυναμώσεις την δεξιά, να ξηλώσεις υπουργούς και κυβερνήσεις, χρειάζονται αγώνες, αλλά και ξεκάθαρες απαντήσεις. Χρειάζονται ιδέες προοδευτικές, που να ενώνουν την εργατική τάξη απέναντι στα ψέματα και τα εγκλήματα του Υπουργείου. Ενότητα στους εργαζόμενους ανεξαρτήτως ειδίκευσης, τίτλου, φύλου, καταγωγής.

Για να το καταφέρουμε αυτό, χρειάζεται καθημερινός αγώνας ενάντια στον ρατσισμό, τον σεξισμό, την ομοφοβία. Συζητήσεις που ανοίγουν καθημερινά σχεδόν σε κάθε κλινική, γραφείο και ιατρείο. Γι’ αυτό το λόγο, πιστεύω πως χρειάζεται όλοι και όλες που δώσαμε μαζί τη μάχη ενάντια στη διοίκηση και τον υπουργό, να συμμετέχουμε και στο φεστιβάλ ΜΑΡΞΙΣΜΟΣ που θα γίνει στo Πάντειο. Γιατί το επόμενο διάστημα θα χρειαστούμε ακόμα μεγαλύτερους αγώνες, και θα πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι!

Εγώ έκλεισα θέση στο φεστιβάλ και καλώ όλους τους υγρειονομικούς να κάνουν το ίδιο. Σίγουρα οι εμπειρίες των ομιλητών του φεστιβάλ, αλλά και η ανοιχτή συζήτηση που ακολουθεί, θα μας βγάλουν όλες και όλους πιο δυνατούς για να κλιμακώσουμε τους αγώνες και να τελειώνουμε με αυτή την κυβέρνηση.

Μαρία Αρναούτη,
παθολογοανατόμος

Αναχωρήσεις για τον ΜΑΡΞΙΣΜΟ

Βόλος

Θεσσαλονίκη

Η κυβέρνηση της ΝΔ βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο. Από τη μία η κρίση του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού με τον οποίο έχει ταχθεί την συμπαρασύρει στο βούρκο, από την άλλη όλοι οι αγώνες που έχει δώσει ο κόσμος τον προηγούμενο καιρό βγάζουν αποτελέσματα και αναδεικνύουν την απομόνωση της.

Ο Μητσοτάκης προσπαθεί να κερδίσει χρόνο, δίνοντας ψίχουλα στους από κάτω και εκπληρώνοντας τα παλιά όνειρα των από τα πάνω, με τις αλλαγές στο Σύνταγμα, τις απολύσεις των δημοσίων υπαλλήλων, τα ιδιωτικά πανεπιστήμια.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες οργανώνουμε τους αγώνες για να πάρει την πρωτοβουλία των κινήσεων το εργατικό κίνημα, να ρίξει την κυβέρνηση με κρότο και να μην αφήσει τους καπιταλιστές στην ησυχία τους να διαλέξουν αν θα κρατήσουν τον εκλεκτό τους ή θα συμβιβαστούν με τον Τσίπρα.

Όλο το προηγούμενο διάστημα το κόμμα στη Θεσσαλονίκη κινήθηκε σε αυτήν την κατεύθυνση. Μπήκαμε μπροστά για να γιουχάρουμε τον Άδωνη στο Παπαγεωργίου, στις απεργίες των υγειονομικών και των γιατρών του ΕΣΥ, στην απεργία για τα Τέμπη, στο αντιπολεμικό κίνημα με τη μεγάλη διαδήλωση στις 28 Μάρτη, στους δήμους την περασμένη Παρασκευή. Και τώρα την προηγούμενη βδομάδα, κάναμε σύσκεψη του Συντονισμού Εργατική Αντίστασης για την Πρωτομαγιά και πηγαίνουμε με την Εργατική Αλληλεγγύη στους εργατικούς χώρους για να κατέβουν οι εργαζόμενοι από το Ιπποκράτειο, την ΕΡΤ, τα δικαστήρια, τους Δήμους κτλ. Την ίδια μάχη θα δώσουμε και στα πανεπιστήμια, για το δυνάμωμα των ΕΑΑΚ και του ΣΕΚ στις Σχολές και το μαύρισμα της ΔΑΠ.

Με αυτόν τον κόσμο στήνουμε το μέτωπο που θα ρίξει την κυβέρνηση και θέλουμε να συζητήσουμε μαζί του για το παρακάτω. Ότι η ανατροπή της ΝΔ δηλαδή είναι το πρώτο βήμα για να δυναμώσει το εργατικό κίνημα και να επιβάλει την δικιά του εναλλακτική κόντρα σε κάθε επίδοξο διαχειριστή αυτού του δολοφονικού συστήματος. Για αυτό και προσπαθούμε να κερδίσουμε αυτό τον κόσμο να κατέβει στο φεστιβάλ ΜΑΡΞΙΣΜΟΣ, να μάθει ή να εμβαθύνει στην επαναστατική θεωρία και να κερδηθεί στις ιδέες της επανάστασης και του σοσιαλισμού.

Τάσος Τσιούνης

Στη γειτονιά του Πειραιά υπάρχει ένας πυρήνας ανθρώπων που, πέρα από τις προσωπικές τους υποχρεώσεις νιώθουν πως έχουν και μια άλλη ευθύνη που ξεπερνά τα όρια του μικρόκοσμου στον οποίο συχνά εγκλωβίζεται ο καθένας. Μια ευθύνη που αφορά το αύριο της κοινωνίας και των νεότερων γενιών. Οι άνθρωποι αυτοί ανήκουν στο ΣΕΚ του Πειραιά και έτυχε να τους γνωρίσω σε μια εξόρμησή τους που είχε σκοπό την ενημέρωση για το Φεστιβάλ Μαρξισμού που θα πραγματοποιηθεί τον Μάιο από τις 21 έως τις 24 του Μάη.

Από την πρώτη επαφή υπάρχει αμεσότητα και διάθεση για συζήτηση από τα μέλη του. Δεν πρόκειται για κάτι απόμακρο και θεωρητικό, αλλά για μια συλλογική προσπάθεια που πατάει στην καθημερινότητα. Με συναντήσεις, ανταλλαγή απόψεων, αναλυτικές συζητήσεις και κυρίως με οργάνωση δράσεων προσπαθούμε να κατανοήσουμε καλύτερα τα κοινωνικά ζητήματα που συχνά μοιάζουν χαοτικά και βρισκουμε τρόπους να παρέμβουμε με ουσιαστικό τρόπο.

Είναι μια ανοιχτή διαδικασία, στην οποία ο καθένας μπορεί να αγγίξει τη ρίζα του προβλήματος, είτε αυτό εκφράζεται ως κοινωνική αδικία, σεξισμός, φασισμός, ιμπεριαλισμός είτε απλά ως ζήτημα καθημερινής επιβίωσης μέσα στην κρίση του καπιταλισμού. Όλα βρίσκονται στο ίδιο φάσμα της τρομοκρατίας που βιώνουμε, με διαφορετικές μορφές και ένταση.

Από αυτήν την αφετηρία, ο καθένας, από το δικό του μετερίζι, μπορει να κάνει την προσπάθειά του, όπως αυτή οργανώνεται μέσα από το ΣΕΚ του Πειραιά και των άλλων περιοχών. Έτσι και εγώ αποφάσισα να οργανωθώ, να συμμετέχω στο φεστιβάλ ΜΑΡΞΙΣΜΟΣ και καλώ τον καθένα και την καθεμία να κάνει το ίδιο. 21-24 Μάη όλοι/όλες/όλα στο Πάντειο.

Δάφνη Νευγετίδου,
ιδιωτική υπάλληλος, Πειραιάς