Ο Βασίλης Ματσινόπουλος συνταξιούχος μεταλεργάτης, με σημαντικά προβλήματα υγείας, που τον ταλάνιζαν τα τελευταία χρόνια και κλιμακώθηκαν το τελευταίο διάστημα, έφυγε από κοντά μας.

Ο σ.Βασίλης έζησε μια ζωή γεμάτη, σημαδεμένη από την τάξη του.

Τα περισσότερα χρόνια τα πέρασε σαν εργαζόμενος στο εργοστάσιο της Άμστελ στην ΒΙΠΕ Πάτρας και μέλος του πρωτοβάθμιου σωματείου του.

Η γνωριμία μας μαζί του, τότε σαν μέλη της ΟΣΕ (οργάνωση πρόδρομος του ΣΕΚ), έγινε την πρώτη φορά που πήρε στα χέρια του την Εργατική Αλληλεγγύη, που αλλού, στην απεργιακή φρουρά μιας μεγάλης απεργίας 80 ημερών, στο εργοστάσιο της Άμστελ στα τέλη της δεκαετίας του 1980.

Μέσα από την εμπειρία εκείνης της απεργίας και μέσα από τα συγκλονιστικά γεγονότα της ανατροπής των σταλινικών καθεστώτων το 1989-90 έδεσε σταθερά την σχέση του με την Εργατική Αλληλεγγύη. Έξω από το εργοστάσιο σε κάθε τεύχος, συνήθως στο σχολασμα, έπαιρνε φωτιά μαζί του η πολιτική συζήτηση.

Ο Βασίλης δεν ήταν από τους κομμουνιστές που τον πήραν μπάλα τα γεγονότα και η απογοήτευση. 

Αντίθετα έκανε συνειδητά την επιλογή της επαναστατικής αριστεράς.

Βρήκε απαντήσεις στα ερωτήματα που τον ταλάνιζαν για το σοσιαλισμό, βρήκε πράγματα που τα είχε στο μυαλό του , αλλά ρίζωσαν στέρεα με την θεωρία του γραφειοκρατικού Κρατικού καπιταλισμού. 

Θυμάμαι τον ενθουσιασμό του με το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας "Το σοσιαλισμό τον χτίζουν οι εργάτες και όχι τα τανκς και οι γραφειοκράτες".

Βρήκε όπως έλεγε την αριστερά "που στήριζε στην πράξη τους αγώνες για να νικήσουν και που δε βάζει χειρόφρενο στις απεργίες". 

Έγινε μέλος αρχικά της ΟΣΕ και στην συνέχεια του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος (ΣΕΚ) με συνέπεια και μακρόχρονη συνδικαλιστική και πολιτική δράση.

Στήριξε την ίδρυση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Συμμετείχε σταθερά σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις με το ψηφοδέλτιό της στην Αχαΐα. 

Έγινε κομμάτι της προσπάθειας να υπάρξει δημοτική αντικαπιταλιστική κίνηση με την "Ανταρσία στην Πάτρα για την αντικαπιταλιστική ανατροπή".

Αυθόρμητα αντιρατσιστής και αντιφασίστας, βρέθηκε στις γραμμές της ΚΕΕΡΦΑ όταν χρειάσθηκε για να στηρίξει την αντιρατσιστική πάλη. 

Ο Βασίλης ήταν άνθρωπος μειλίχιος, που άστραφτε και βρόνταγε όταν μιλούσε για τα αφεντικά. 

Άκουγε ουσιαστικά τον συνομιλητή του, αλλά και δεν χαρίζονταν, έβαζε όταν χρειάζονταν τα δύσκολα ερωτήματα. Ήταν απόλαυση η παρέα μαζί του και οι συζητήσεις για τα πάντα, από τον αγώνα για τον μισθό, την θέση της γυναίκας, μέχρι το πως θα είναι η αυριανή κοινωνία. 

Ακόμα και όταν η ασθένεια τον οδήγησε μακριά από την δράση και την συμμετοχή στους αγώνες. 

Διεκδικούσε έξω από την κλινική που έκανε την θεραπεία του, την εφημερίδα του και το περιοδικό του.

Τον αποχαιρετούμε έχοντας στο μυαλό μας την φιγούρα που μεγαλώσαμε μαζί της.

Ψηλός, έμοιαζε τεράστιος στα μάτια μας, καβάλα στην MuZ (MZ) του...μια μηχανή πολυταξιδευμένη να φεύγει πια για νέα ταξίδια.

Για όλα αυτά τα χρόνια, για όλους και όλες μας, ιδιαίτερα τα παλιά μέλη της ΟΣΕ, παρέμενε ο ακλόνητος βράχος του τοπικού πυρήνα του ΣΕΚ στην Πάτρα. 

Και έτσι θα τον θυμόμαστε. 

Εκεί δίπλα σε κάθε απεργιακή φρουρά, σε κάθε "Εργατική Αλληλεγγύη "που θα διαβάζει κάθε απεργός, κάθε αγωνιστής της τάξης μας.

Αντίο σύντροφε Βασίλη. 

Συνεχίζουμε θα νικήσουμε.

ΣΕΚ Πάτρας