«Η Ελλάδα έχει υπάρξει πολύ υποστηρικτική. Είναι φανταστική χώρα και (ο Κ. Μητσοτάκης) είναι φανταστικός τύπος. Μας έχει βοηθήσει σε πολλά, καταλαβαίνει την σημαντικότητα (της κατάστασης)».

Αυτά δήλωσε ο Τραμπ σχολιάζοντας μετά από ερωτήσεις δημοσιογράφων στον Λευκό Οίκο, τις πρόσφατες δηλώσεις Μητσοτάκη στο αμερικανικό δίκτυο Breitbart στους Δελφούς, όπου η πρέσβης των ΗΠΑ Γκιλφόιλ, επιβεβαίωσε στο δίκτυο ότι ο Τραμπ «θα επισκεφθεί την Ελλάδα φέτος και πολύ σύντομα».

«Λοιπόν, σίγουρα μπορείτε να περιμένετε ότι θα περάσει καλά. Αυτό μπορώ να το εγγυηθώ. Έχω όμως συνεργαστεί με τον Πρόεδρο Τραμπ. Είμαι ένας από τους λίγους Ευρωπαίους ηγέτες που τον γνώριζαν από την πρώτη θητεία του» δήλωσε ο Μητσοτάκης όταν ρωτήθηκε τι πρέπει να περιμένει ο Τραμπ όταν έρθει να επισκεφθεί την Ελλάδα προσθέτοντας: «Ας ελπίσουμε ότι θα καταλήξουν  σε κάποια συμφωνία σχετικά με την κατάσταση στη Μέση Ανατολή…  Φυσικά, εμείς, από την αρχή, είπαμε ότι το Ιράν δεν μπορεί να αποκτήσει πυρηνικό όπλο… Οι δεσμοί με τις ΗΠΑ  είναι ισχυροί και συνεχώς ενισχύονται… Ο ενεργός ρόλος της Ελλάδας στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου συμβάλλει στη γεωπολιτική προώθηση των συμφερόντων του δυτικού πολιτισμού σε παγκόσμιο επίπεδο, κάτι που βοηθά, φυσικά, στην προώθηση των αμερικανικών συμφερόντων».

Το ότι ο Τραμπ «θα περάσει πολύ καλά» μπορούμε να το εγγυηθούμε. Η επεισοδιακή υποδοχή του Κλίντον το 1999 θα μοιάζει με παιδική κατασκήνωση αν ο Μητσοτάκης τολμήσει να τον προσκαλέσει στην Ελλάδα, κάτι που δεν τόλμησε να κάνει το 2019-21 όσο και να κοκορεύεται για τη «γνωριμία» τους από την πρώτη τους θητεία. 

Το γλείψιμο Μητσοτάκη προς τον Τραμπ, σε αυτή τη χρονική περίοδο, θα μπορούσε απλά να υποδηλώνει βλακεία. Ακόμη και οι πιο στενοί σύμμαχοι των ΗΠΑ στην ΕΕ, όπως η Βρετανία, η Γερμανία και η Γαλλία κρατάνε αποστάσεις από την πολιτική Τραμπ –έστω και αν οι λόγοι τους είναι συμφεροντολογικοί από τον πόλεμο δασμών μέχρι το ότι κοντεύει να τινάξει στον αέρα την παγκόσμια οικονομία με τον συνεχιζόμενο πόλεμο στη Μέση Ανατολή. 

Η δημοτικότητα του Τραμπ στις ΗΠΑ έχει πέσει σε ιστορικό χαμηλό. Σε δημοσκόπηση του Reuters, το 58% των ψηφοφόρων απάντησαν ότι στις ενδιάμεσες εκλογές της 3/11 δεν θεωρούν πιθανό να στηρίξουν υποψηφίους που συμφωνούν με την προσέγγιση του Τραμπ στον πόλεμο στο Ιράν. Η κρίση στην διακυβέρνηση Τραμπ συνεχίζεται με τον ένα υπουργό μετά τον άλλον να οδηγούνται σε παραίτηση. Στην Ελλάδα, το 75% (GPO) τοποθετείται ενάντια στον Τραμπ. Mόνο το 10,4% (λιγότερο από το μισό του 23% που παίρνει η ΝΔ) θεωρεί ότι η κυβέρνηση θα πρέπει να υποστηρίξει Τραμπ και Νετανιάχου, 16,4% λέει «ουδετερότητα» και 68,2 % υποστηρίζει ότι θα έπρεπε να τους επικρίνει (ΜRB).

Ο Μητσοτάκης επιμένει να προωθεί την ακροδεξιά, ρατσιστική, φιλοπόλεμη ατζέντα περί «δυτικού πολιτισμού» επειδή πιστεύει ότι έτσι θα περισώσει την κυβέρνηση της ΝΔ από τη βαθιά πολιτική κρίση στην οποία βρίσκεται. Τον αφήνει παντελώς αδιάφορο το ανθρώπινο, οικονομικό, κοινωνικό κόστος του πολέμου που καλείται να πληρώσει ο απλός κόσμος στην Τεχεράνη, τη Βηρυτό, την Γάζα αλλά και σε όλο τον πλανήτη. 

Συμφέροντα

Τον ενδιαφέρει να εξασφαλίσει τα συμφέροντα των ελλήνων εφοπλιστών, που κατέχουν την παγκόσμια πρωτιά σε όρους αξίας στόλου δεξαμενόπλοιων και έχουν μακράν τον μεγαλύτερο εμπορικό στόλο του πλανήτη. Τα συμφέροντα των πολυεθνικών της ενέργειας και τις «επενδύσεις» τους στην Ανατολική Μεσόγειο. Τα συμφέροντα των ελληνικών κατασκευαστικών που ποντάρουν στην «ανοικοδόμηση» από την Ουκρανία μέχρι την Γάζα και τον Λίβανο. Αλλά και τα συμφέροντα του ελληνικού κεφαλαίου ως σύνολο. 

Σε αυτό το τελευταίο λογοδοτεί η στενή προσκόλληση στον Τραμπ και τον Νετανιάχου καθώς μέσα από τη βαθιά εμπλοκή σε όλα τα πολεμικά σχέδιά τους, έχει στόχο να αναβαθμίσει τη γεωστρατηγική θέση του ελληνικού καπιταλισμού σε μια περιοχή που ξεκινάει από την Ανατολική Μεσόγειο και φτάνει ως τον Περσικό Κόλπο και την Ερυθρά Θάλασσα όπου σταθμεύουν οι ελληνικές συστοιχίες Πάτριοτ και περιπολούν οι ελληνικές φρεγάτες. 

Ο Μητσοτάκης «πουλάει» την ανανέωση των αμυντικών συμφωνιών με το Ισραήλ, τις ΗΠΑ, τη Σαουδική Αραβία ως παράγοντες «σταθερότητας» που εξασφαλίζουν την «αποτρεπτική ισχύ της χώρας» εξασφαλίζοντας έτσι «την ειρήνη στην περιοχή». Αλλά οι εξελίξεις των τελευταίων δύο χρόνων έχουν αποδείξει ότι ισχύει ακριβώς το αντίθετο. Είναι συμφωνίες που σφραγίζουν τη συμμετοχή της Ελλάδας στο αιματοκύλισμα των λαών της Μέσης Ανατολής, φέρνουν τον πόλεμο πιο κοντά –με ένα δυσβάσταχτο οικονομικό κόστος που ήδη πληρώνει η εργατική τάξη στην Ελλάδα μέσα από την άνοδο των τιμών και τους υπέρογκους εξοπλισμούς.