Από την πέμπτη θέση στην οποία βρισκόταν το Ρισπέκτ στις περασμένες εκλογές, βρέθηκε στην πρώτη. Ο Γκάλογουεϊ πήρε πάνω από 18.000 ψήφους, ενώ δεύτερος ήταν ο υποψήφιος των Εργατικών που πήρε λίγες περισσότερες από 8.000 ψήφους. Ο Γκάλογουεϊ είχε ξαναεκλεγεί βουλευτής σε άλλη περιφέρεια, στο Μπέθναλ Γκριν, το 2005, αλλά είχε δεσμευτεί ότι θα έμενε εκεί μόνο για μία θητεία.
Τα αποτελέσματα στο Μπράντφορ Ουέστ στέλνουν ένα πολύ σημαντικό μήνυμα. Η κρίση της σοσιαλδημοκρατίας απλώνεται πλέον σε όλη την Ευρώπη, ακόμα και στη Βρετανία όπου δεν υπάρχει συγκροτημένη κοινοβουλευτική Αριστερά. Το μήνυμα γίνεται ισχυρότερο, από το γεγονός ότι το Εργατικό Κόμμα δεν κυβερνάει, αλλά βρίσκεται στην αντιπολίτευση απέναντι στην συγκυβέρνηση Συντηρητικών – Φιλελεύθερων και έτσι έχει ακόμα μεγαλύτερες δυνατότητες να πουλαέι αριστερό προφίλ. Το Εργατικό Κόμμα συνεχίζει να είναι το κόμμα που συγκεντρώνει τις ελπίδες και τις αυταπάτες του μεγαλύτερου μέρους της εργατικής τάξης στη Βρετανία, παρότι η θητεία του Τόνι Μπλερ έκανε τα πάντα για να σπάσει αυτήν την παράδοση.
Τα πάνω κάτω
Η εκλογή του Εντ Μίλιμπαντ στην ηγεσία του κόμματος έδωσε αέρα ανανέωσης. Όμως φαίνεται πως αυτή η σχέση του Εργατικού Κόμματος με τη βάση του είναι πιο εύθραυστη από ποτέ στην ιστορία. Η παρέμβαση ενός αριστερού ψηφοδελτίου, όπως του Γκάλογουεϊ, είναι ικανή να φέρει τα πάνω κάτω και να αποδείξει ότι το μήνυμα της Αριστεράς μπορεί να συγκινεί και να κινητοποιεί την πλειοψηφία.
Οι επιθέσεις κατά του Γκάλογουεϊ, όπως είναι αναμενόμενο, έχουν σπάσει τα ρεκόρ. Τον παρουσιάζουν ως βουλευτή των φονταμενταλιστών με το απίστευτο επιχείρημα (σε στήλη του Γκάρντιαν): “Η κοινότητα των μουσουλμάνων μεταναστών αποχώρησε μαζικά από τους Εργατικούς, λόγω της φονταμενταλιστικής έκκλησης του Γκάλογουεϊ για άμεση αποχώρηση των βρετανικών στρατευμάτων από το Αφγανιστάν και για αντεπίθεση απέναντι στην κρίση της αγοράς εργασίας”. Φονταμενταλισμός σύμφωνα με αυτή την άποψη είναι να είσαι ενάντια στην κατοχή και στην ανεργία.
Η πραγματικότητα είναι ότι ενώ και οι Εργατικοί και άλλα κόμματα είχαν επιλέξει να έχουν μουσουλμάνους υποψήφιους βουλευτές, ο Γκάλογουεϊ κατάφερε να κερδίσει την πλειοψηφία των μουσουλμάνων ψηφοφόρων σπάζοντας τα στεγανά των ρουσφετολογικών δικτύων της περιοχής. Ο λόγος ήταν ότι πρόβαλε μια καθαρή αριστερή, αντιμπεριαλιστική και αντιρατσιστική πολιτική πρόταση.
Το μήνυμα για την Αριστερά της Βρετανίας είναι ότι οι αγώνες όλου του προηγούμενου διαστήματος δεν έχουν πάει καθόλου χαμένοι. Οι συνειδήσεις συνεχίζουν να είναι στραμένες αριστερά και υπάρχει χώρος ακόμα και στο πιο δύσκολο πεδίο, αυτόν του Κοινοβουλίου, στη χώρα με ένα από τα πιο άδικα εκλογικά συστήματα της Ευρώπης. Από το αντιπολεμικό κίνημα μέχρι τις απεργίες, περνώντας από τις ταραχές στις φτωχογειτονιές το περασμένο καλοκαίρι, ο βρετανικός καπιταλισμός δεν αποτελεί εξαίρεση ούτε όσον αφορά την κρίση, ούτε όσον αφορά την προοπτική της ανατροπής.