Η πανεργατική απεργία στις 29 Σεπτέμβρη που ξεπήδησε από μία σειρά κλάδους και ομοσπονδίες την ίδια ημέρα που η ΓΣΕΕ κάλεσε ένα τυπικό απογευματινό συλλαλητήριο έστειλε διαφορετικό μήνυμα. Το ίδιο και η απεργία της ΑΔΕΔΥ στις 7 Οκτώβρη, οι απεργίες των εργαζόμενων στο ΔΟΛ, οι καταλήψεις των μαθητών και των φοιτητών που παλεύουν ενάντια στην παιδεία που επιβάλει το Μνημόνιο και το ΔΝΤ.
Το μεγάλο ζήτημα που έχει αναδειχθεί ως κεντρικό για τις μάχες του επόμενου διαστήματος είναι τι στάση κρατά η αριστερά, προκειμένου να γίνει η δύναμη εκείνη που στηρίζει την αντίσταση στην πολιτική της ληστείας των μισθών και των θέσεων εργασίας, για χάρη των καπιταλιστών και των τραπεζιτών. Μια ληστεία καλά ενορχηστρωμένη από την κυβέρνηση, τα ΜΜΕ και με την πολύτιμη βοήθεια της ηγεσίας της ΓΣΕΕ που προσπαθεί να αποκλιμακώσει τη δυναμική του κινήματος και να στείλει τον κόσμο των πανεργατικών στην απογοήτευση και στην ηττοπάθεια.
Αυτό το κλίμα, που καλλιεργούν οι από πάνω, σπάει όταν η αντίσταση των από κάτω καταφέρνει και κατακτά νίκες. Οι εργαζόμενοι στο ΔΟΛ την περασμένη εβδομάδα έστειλαν το μήνυμα ότι έχουν την αυτοπεποίθηση να δώσουν τη μάχη ενάντια στις απολύσεις. Όμως και αυτή η μάχη συναντά εμπόδια.
Τη στιγμή που οι εργαζόμενοι στο ΔΟΛ έρχονται αντιμέτωποι με το μεγαλύτερο κύμα απολύσεων στο χώρο τους και αποφασίζουν 24ωρες επαναλαμβανόμενες απεργίες για να μην περάσουν, το ΔΣ της ΕΣΗΕΑ που συνεδρίασε την περασμένη Τετάρτη, αντί να προκηρύξει απεργία, έτσι ώστε να δοθεί ενωτική απάντηση εργαζόμενων και δημοσιογράφων στα σχέδια του Ψυχάρη, προχώρησε σε ένα μεγάλο ξεπούλημα.
Δεν ήταν δεδομένο ότι τα πράγματα θα κατέληγαν έτσι. Ενώ οι παρατάξεις της Αριστεράς (Συσπείρωση και Αριστερή Όχθη) πρότειναν 24ωρες επαναλαμβανόμενες στον ΔΟΛ από την επόμενη ημέρα και 48ωρη του διασωματειακού για όλο τον κλάδο την επόμενη βδομάδα, ο εκπρόσωπος του ΠΑΜΕ αρνήθηκε να συμμαχήσει μαζί τους. Συγκεκριμένα ο Παναγιώτης Ράμμος πρότεινε, αφού ούτως ή άλλως μέσα στην κρίση θα γίνονται απολύσεις, να απαιτηθεί προστασία των ανέργων και μια σειρά από τέτοια μέτρα, όπως χαμηλότοκα δάνεια για τα νέα ζευγάρια, χαμηλά τιμολόγια στη ΔΕΗ και τον ΟΤΕ, για να ανακουφιστούν οι άνεργοι, δίνοντας το καλύτερο χέρι βοήθειας στους Σόμπολους και στους Τσαλαπάτηδες, που με διάφορα προσχήματα αρνήθηκαν να προκηρύξουν απεργία.
Ανεργία
Προφανώς η στάση του Ράμμου δεν είναι μία προσωπική του ιδιαιτερότητα. Είναι αποτέλεσμα της συνολικότερης θέσης που παίρνει αυτή τη στιγμή το ΚΚΕ σε σχέση με το πώς μπορεί να δοθεί η μάχη με την ανεργία.
Στις αρχές Σεπτέμβρη το ΚΚΕ έκανε επερώτηση στη Βουλή για τη στήριξη και ανακούφιση των ανέργων. «Η διεύρυνση της ανεργίας, που πλήττει με ιδιαίτερη ένταση τις νέες ηλικίες και τις γυναίκες, απαιτεί και επιβάλλει τη λήψη άμεσων μέτρων για τη στήριξη και προστασία των ανέργων», έλεγε το κείμενο της επερώτησης.
«Το ΚΚΕ διεκδικεί μαζί με τους εργαζόμενους: 1. Επίδομα ανεργίας σε όλους τους άνεργους για όσο διαρκεί η ανεργία και να υπολογίζεται ο χρόνος αυτός συντάξιμος. Με βάση τις σύγχρονες ανάγκες, ο κατώτερος μισθός πρέπει να είναι 1.400 ευρώ και επομένως το επίδομα ανεργίας 1.120 ευρώ. 2. Δημόσια και δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη σε όλους τους άνεργους και τις οικογένειες τους, με κάλυψη της δαπάνης από τον Κρατικό Προϋπολογισμό. 3. Δωρεάν βρεφονηπιακούς και παιδικούς σταθμούς για τα παιδιά των ανέργων. Κατάργηση των τροφείων και χρηματοδότηση από τον κρατικό προϋπολογισμό. 4. Αναστολή πληρωμών των δανείων και απαγόρευση κατάσχεσης και πλειστηριασμού της κύριας και δευτερεύουσας κατοικίας μέχρι 150 τμ για την τετραμελή οικογένεια, την περίοδο της ανεργίας και επιδότηση του ενοικίου. 5. Μείωση των τιμολογίων στο ηλεκτρικό ρεύμα, το νερό και το σταθερό τηλέφωνο κατά 50% και απαγόρευση διακοπής της σύνδεσής τους την περίοδο της ανεργίας».
Στις αρχές Σεπτέμβρη η Παπαρήγα έδωσε συνέντευξη στη ΝΕΤ.
Σε ερώτηση που της έγινε σχετικά με τις απολύσεις στην ΤΥΠΟΕΚΔΟΤΙΚΗ απάντησε: «Σε όλες τις επιχειρήσεις του κλάδου γίνονται απολύσεις. Η Τυποεκδοτική είναι επιχείρηση που δρα ?έσα σε συνθήκες καπιταλιστικής αγοράς και επο?ένως έχει όλες τις αντίστοιχες δυσκολίες. Εί?αστε στόχος ?ιας επίθεσης που ?ας παρουσιάζει ως ?ια κερδοφόρα επιχείρηση. Ε?είς έχου?ε ?εγάλη συρρίκνωση των εργασιών ?ας. Ε?είς παλεύου?ε κατά του καπιταλισ?ού. Αλλά μέσα στον καπιταλισμό θα κλείσουν και ?εγάλες επιχειρήσεις».
«Εμείς αυτή τη στιγμή αυτό που μπορούμε να κάνουμε ρεαλιστικά είναι ο λαός να αποτρέψει τα χειρότερα και ταυτόχρονα να διεκδικήσει τη ριζική αλλαγή», είπε η Παπαρήγα στη συνέντευξή της στη ΔΕΘ. «Δουλεύουμε δηλαδή σε δύο ταμπλό αλλά όχι αποσπασμένα μεταξύ τους. Παραδείγματος χάρη εμείς στηρίζουμε κινητοποιήσεις που γίνονται τις επόμενες ημέρες που λένε όχι στην εξίσωση της τιμής του πετρελαίου κίνησης και θέρμανσης, να μην αυξηθεί το ρεύμα, και να μην ανέβει ο ΦΠΑ στο 23%. Αυτή τη στιγμή το ΚΚΕ πρέπει να σκεφτεί ρεαλιστικά δεν μπορεί να λέει εργατική λαϊκή εξουσία και τίποτε άλλο. Πρέπει να παλέψει για τα επείγοντα προβλήματα του λαού».
Είναι απόλυτα σωστό ότι η αριστερά χρειάζεται να παλέψει για μέτρα κοινωνικής προστασίας για τους ανέργους, για μέτρα που θα κάνουν τη ζωή των ανέργων πιο ανθρώπινη. Όμως όταν υιοθετήσεις αυτό το αίτημα ως γενική γραμμή τότε καταλήγεις στην αριστερή εκδοχή του Παναγόπουλου.
Αν η απάντηση που δίνει το ΚΚΕ στον κόσμο που δίνει τις μάχες στο χώρο του είναι ότι η σύγκρουση με το μνημόνιο θα γίνει στις εκλογές με την σωστή ψήφο αλλά όχι με απεργίες, που έχουν τη δύναμη να νικήσουν, τότε προσφέρει το καλύτερο δώρο στην πίεση που ασκεί η κυβέρνηση και η συνδικαλιστική γραφειοκρατία απέναντι στα συνδικάτα και το κίνημα να σταματήσουν τις απεργίες.
Δίλημμα
Το μεγάλο ζήτημα της περιόδου είναι τί απάντηση δίνει η αριστερά στο δίλημμα που μπαίνει: θυσίες ή σύγκρουση. Αυτό το ερώτημα απαντιέται με έμπρακτη στήριξη των αντιστάσεων, οργανώνοντας τη συμπαράσταση και την αλληλεγγύη όσων δίνουν την κόντρα, με πρωτοβουλίες που ενώνουν τις δυνάμεις του κινήματος, τους εργαζόμενους με τους φοιτητές, τους συμβασιούχους με τους μόνιμους, τους εργαζόμενους στις συγκοινωνίες και στον ΟΣΕ με τους εργαζόμενους στα νοσοκομεία και στα σχολεία.
Ομως αυτή την κατεύθυνση την έχει απορρίψει το ΚΚΕ από καιρό. «Σήμερα η συμμαχία έχει πολύ περισσότερες απαιτήσεις από το να φτιάξεις ένα κοινό ψηφοδέλτιο ή ένα κοινό ψήφισμα σε έναν απεργιακό αγώνα», δήλωσε η Παπαρήγα στη ΔΕΘ. «Σήμερα που μπαίνουν οι δύο δρόμοι ανάπτυξης μπαίνει το ζήτημα ποια εξουσία. Παρά το γεγονός ότι ο συσχετισμός δύναμης είναι αρνητικός οι απαιτήσεις οι ιδεολογικοπολιτικές στη συμφωνία είναι πολύ μεγαλύτερος από ότι ήταν πριν από ότι πριν 20-30 χρόνια».
Η στήριξη στο κίνημα χρειάζεται να είναι και πολιτική. Το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα, η διαγραφή του χρέους, η κρατικοποίηση των τραπεζών χωρίς αποζημίωση, η κατάληψη των εργοστασίων που κλείνουν, η απαίτηση να δοθούν τα δισεκατομμύρια που δίνονται για τόκους και χρεολύσια για τις ανάγκες της πλειοψηφίας, είναι βασική πολιτική θέση που μπορεί να δώσει οξυγόνο στην ασφυξία που προσπαθεί να επιβάλει η άρχουσα τάξη και τα παπαγαλάκια της πάνω στο κίνημα.
Ταυτόχρονα με αυτές τις πολιτικές πρωτοβουλίες χρειάζεται να μπαίνει και το ζήτημα της προοπτικής, χωρίς να μπαίνει όμως ως προϋπόθεση ότι όποιο κομμάτι του κινήματος δεν στηρίζει την προοπτική του αντικαπιταλισμού, δεν μπορεί και να νικήσει. Κάνοντας αυτά τα βήματα μπορεί η Αντικαπιταλιστική Αριστερά να κερδίσει τα πιο μαχητικά κομμάτια του κινήματος που πρωτοστατούν στις μάχες για να σωθούν τα αυτονόητα όπως η δουλειά, η παιδεία, η υγεία, η δημόσια συγκοινωνία και την ίδια στιγμή να γίνει η δύναμη της ελπίδας, η δύναμη που θα στηρίξει τις μάχες για πραγματική ανακούφιση από τα βάρη της κρίσης, για την ανατροπή του καπιταλισμού και τη βαρβαρότητα που γεννά.