Το νομοσχέδιο του Ρέππα κατατέθηκε την περασμένη Πέμπτη στη Βουλή με την Επιτροπή Οικονομικών Υποθέσεων να προγραμματίζει την πρώτη συζήτησή του την Τετάρτη 13/10, παραμονή της απεργίας. Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ προχωρά με ταχείς ρυθμούς το σχέδιό της για το σιδηρόδρομο που δεν είναι άλλο από απολύσεις-μετατάξεις εργαζόμενων, κατάργηση συλλογικών συμβάσεων και γενικών κανονισμών προσωπικού, μείωση μισθών και συντάξεων, πετσόκομμα επιδομάτων, ξεπούλημα της τεράστιας ακίνητης περιουσίας του ΟΣΕ, τεμαχισμό των εταιριών με είσοδο ιδιωτών στο μετοχικό τους κεφάλαιο και το μάνατζμεντ, αύξηση των τιμών των εισιτηρίων με απελευθέρωση του κομίστρου από 1/1/2011, κατάργηση των εκπτώσεων για ΑμεΑ, πολυτέκνους κλπ, κατάργηση δρομολογίων και κλείσιμο του μεγαλύτερου μέρους του δικτύου που θα καταδικάσει ολόκληρες περιοχές στην απομόνωση. Είναι ένα νομοσχέδιο πρόκληση που πρέπει να ανατραπεί.
Αυτός πρέπει να είναι και ο μοναδικός στόχος των εργαζόμενων και των απεργιακών τους κινητοποιήσεων. Συναντήσεις της ΠΟΣ με την ηγεσία του υπουργείου Μεταφορών όπως αυτή της περασμένης Παρασκευής, μία ημέρα μετά την κατάθεση του νόμου στη Βουλή, δεν πρόκειται να οδηγήσουν πουθενά. Παρά το γεγονός ότι όλα τα δημοσιεύματα μιλούν για ρήξη ανάμεσα στο υπουργείο και την ΠΟΣ, αφήνουν να εννοηθεί ότι αυτή η διάσταση αφορά στις διάφορες διατάξεις του νόμου και όχι στο νομοσχέδιο συνολικά. «Οι υποχωρήσεις του υπουργείου είναι οριακές και δεν αφορούν τα κυρίαρχα ζητήματα», ανέφερε μετά τη συνάντηση σε δήλωσή του σε εφημερίδα συνδικαλιστής της ΠΟΣ μιλώντας για την ανάγκη «αμοιβαίων υποχωρήσεων».
Καμιά διαπραγμάτευση
Ο προσανατολισμός των εργαζόμενων δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι η διαπραγμάτευση των άρθρων του νόμου και οι «αμοιβαίες υποχωρήσεις». Το μόνο που καταφέρνει η ηγεσία της ΠΟΣ με αυτό τον τρόπο είναι να δίνει χρόνο στην κυβέρνηση να προχωρά χωρίς κανένα εμπόδιο στην ψήφιση του νόμου. Η αναμονή μέχρι να μπει το νομοσχέδιο στην Ολομέλεια, με μόνη απάντηση μια 24ωρη απεργία κάθε βδομάδα, μπας και ο Ρέππας πιεστεί να αλλάξει κάποιες διατάξεις, αφήνει το προβάδισμα στην κυβέρνηση και στις διαδικασίες της Βουλής.
Ακόμα κι αν κατάφερναν οι συνδικαλιστές να αποσπάσουν κάποιες δεσμεύσεις, το σχέδιο της κυβέρνησης θα προχωρήσει. Το να σωθεί για παράδειγμα σήμερα κάτι από τις συλλογικές συμβάσεις αλλά ταυτόχρονα να περάσει η παράδοση του μάνατζμεντ στους ιδιώτες, δεν είναι παρά μια μικρή παράταση μέχρι την πλήρη κατάργηση των συμβάσεων από τους ιδιώτες. Ο μοναδικός προσανατολισμός πρέπει να είναι η ανατροπή του νόμου με οριστική απόσυρσή του.
Για να γίνει αυτό πραγματικότητα, χρειάζεται κλιμάκωση του αγώνα με απεργία διαρκείας. Η διάθεση των εργαζόμενων να παλέψουν την ιδιωτικοποίηση είναι μεγαλύτερη από ποτέ. Αυτό έχει φανεί πολλές φορές το τελευταίο διάστημα: από τη μαζική συμμετοχή τους στη διαδήλωση στη ΔΕΘ μέχρι τις απεργίες και τις στάσεις εργασίας στις 8, στις 14 και στις 29 Σεπτέμβρη, από τις κινητοποιήσεις των Σωματείων που μπλόκαραν για πέντε μέρες τη λειτουργία των τρένων μέχρι τις συγκεντρώσεις και τις διαδηλώσεις στη Βουλή και το υπουργείο Μεταφορών. Φαίνεται και σήμερα με την προσπάθεια που κάνουν τα Σωματεία και η βάση των εργαζόμενων να συμμετέχουν από όλη την Ελλάδα στην απεργιακή διαδήλωση της Πέμπτης στην Αθήνα. Είναι η στιγμή, η μαζική αυτή δράση να γίνει κλιμάκωση του αγώνα με 24ωρες επαναλαμβανόμενες απεργίες, με ακινητοποίηση των τρένων.
Οι δυνατότητες των σιδηροδρομικών να νικήσουν είναι επίσης μεγαλύτερες από ποτέ. Ο συντονισμός με τους εργαζόμενους στις συγκοινωνίες της Αττικής είναι το πρώτο μεγάλο ατού που έχουν στα χέρια τους. Οι κοινές στάσεις εργασίας που παρέλυαν ταυτόχρονα τρένα, λεωφορεία, τρόλεϊ και τραμ μπορούν να συνεχιστούν και να διευρυνθούν σε ένα κοινό μέτωπο με απεργία διαρκείας σε όλα τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς.
Δεν είναι μόνο οι συγκοινωνίες που μπορούν να «παρασυρθούν» και να ξεσηκωθούν από μια απεργία διαρκείας στον ΟΣΕ. Είναι όλες οι ΔΕΚΟ. Είναι οι εργαζόμενοι στα ΕΛΤΑ που άκουσαν την περασμένη εβδομάδα τον Παπακωνσταντίνου να ομολογεί ότι υπάρχει επενδυτικό ενδιαφέρον για τα Ταχυδρομεία. Είναι οι εργαζόμενοι στη ΔΕΗ που χρόνια τώρα βρίσκονται στο στόχαστρο της ιδιωτικοποίησης. Είναι οι εργαζόμενοι στον ΟΤΕ που παλεύουν απεργιακά ενάντια στην κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων. Είναι και άλλοι κλάδοι όπως οι εργαζόμενοι στο ΔΟΛ και σε όλα τα ΜΜΕ που κοντράρουν τις απολύσεις. Η κλιμάκωση στον ΟΣΕ θα μπορούσε να συσπειρώσει όλα αυτά τα κομμάτια, σε απεργίες διαρκείας, τσακίζοντας την κυβέρνηση και τα μέτρα της. Αυτός είναι ο δρόμος που ανοίγεται μπροστά στους εργαζόμενους.