Η κυβέρνηση του Σαμαρά απειλεί ότι θα στείλει στη Βουλή το βάρβαρο πακέτο περικοπών της Τρόικας τη Δευτέρα 5 Νοέμβρη και θα το ψηφίσει με τη διαδικασία του επείγοντος. Όμως όσο πλησιάζει η ώρα, τόσο πιο δυνατά ακούγονται οι τριγμοί στο οικοδόμημα της συγκυβέρνησης. Μετά τον Κουβέλη και ο Βενιζέλος βρίσκεται αντιμέτωπος με το ίδιο δίλημμα. Η κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ έγινε μπίλιες την Τρίτη το μεσημέρι. Γιατί όσο κι αν κραυγάζει ο Σαμαράς ότι κάνει αγώνα δρόμου «για να σώσει την πατρίδα», η αλήθεια είναι ότι η συγκυβέρνησή του βρίσκεται στριμωγμένη ανάμεσα σε δυο συμπληγάδες.
Το ένα σκέλος είναι αυτό που τεχνοκρατικά το ονομάζουν «βιωσιμότητα του ελληνικού χρέους». Ο ρόλος της Τρόικας είναι να εξασφαλίσει ότι οι ελληνικές κυβερνήσεις θα είναι σε θέση οικονομικά και πολιτικά να πληρώνουν τα τοκοχρεολύσια για την εξυπηρέτηση του χρέους. Τα σχέδιά τους υπολογίζουν ότι το ελληνικό δημόσιο θα πρέπει να πληρώσει 100 δισεκατομμύρια ευρώ μόνο για τόκους μέχρι το 2020. Τόσο το ΔΝΤ όσο και η ΕΕ φοβούνται ότι αυτός ο στόχος είναι ανέφικτος και οικονομικά και πολιτικά. Οικονομικά γιατί η ύφεση χειροτερεύει αντί να τελειώνει, πολιτικά γιατί ο μέσος όρος ζωής των μνημονιακών κυβερνήσεων όλο και μικραίνει.
Γι’ αυτό και καθυστερούν την καταβολή της δόσης των 31 δις που θεωρητικά έχουν συμφωνήσει. Η πραγματική διαπραγμάτευση γίνεται στα παρασκήνια των Βρυξελλών, αναζητώντας τρόπους για να ξεφύγουν από αυτό το αδιέξοδο. Αν αφήσουν την Ελλάδα να χρεοκοπήσει αυτή τη στιγμή, τινάζεται στο αέρα όλη η προσπάθεια του Ντράγκι και της Μέρκελ να εμφανίσουν ότι «οι αγορές ηρέμησαν, τα spread της Ισπανίας και της Ιταλίας πέφτουν, η κρίση του Ευρώ τελειώνει». Ψάχνουν λοιπόν μια φόρμουλα για να κερδίσουν χρόνο και να αναβάλουν την ώρα της χρεοκοπίας για αργότερα.
Εργατική αντίσταση
Ακόμη όμως κι αν σκεφτούν κάποιες μεθοδεύσεις στο οικονομικό επίπεδο π.χ. με «επιμήκυνση» του χρέους και νέο δάνειο, δεν είναι σίγουροι ότι μπορούν να αγοράσουν πολιτικό χρόνο για την κυβέρνηση. Γιατί οι συμπληγάδες έχουν ένα δεύτερο σκέλος που λέγεται εργατική αντίσταση.
Ένα μέρος από τις υποσχέσεις του Κουβέλη ότι η ΔΗΜΑΡ δεν θα ψηφίσει τις αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις είναι θέατρο. Είναι μια παράσταση για να μπορεί η συγκυβέρνηση να ισχυριστεί ότι διαπραγματεύεται σκληρά και να εμφανίσει ως «διαπραγματευτική επιτυχία» την όποια φόρμουλα μαγειρέψουν οι Βρυξέλλες για τη «βιωσιμότητα» του χρέους.
Αλλά πίσω από το θέατρο υπάρχει η σκληρή πραγματικότητα μιας συγκυβέρνησης που μέσα σε λίγους μήνες έχει φτάσει να είναι πολιορκημένη από τη λαϊκή οργή όπως ήταν ο Καραμανλής το Δεκέμβρη του 2008, ο ΓΑΠ πριν ένα χρόνο και ο Παπαδήμος το φετινό Φλεβάρη. Οι βουλευτές του Κουβέλη και του Βενιζέλου, ακόμη και του Σαμαρά, ξέρουν ότι η ψήφος τους για τα μέτρα στη Βουλή θα είναι πολιτική αυτοκτονία.
Όποιος είχε την παραμικρή αμφιβολία γι’ αυτό, αρκεί να κοιτάξει την εικόνα της 28ης Οκτωβρίου. Σιδερόφραχτες παρελάσεις στα γρήγορα μπροστά σε άδειες πλατείες στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη και διαδηλώσεις ενάντια στις Τρόικες και τους νεοναζί σε όλους τους τοπικούς Δήμους. Οι μαθητές σχεδόν παντού έστειλαν το μήνυμα ότι η νεολαία δεν αφήνει τους νεοναζί της Χρυσής Αυγής να ξεμυτίσουν.
Η συνέχεια είναι το απεργιακό φούντωμα που αρχίζει να παίρνει σάρκα και οστά. Οι εκπαιδευτικοί διαδηλώνουν την Τετάρτη και οι ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ καλούν συλλαλητήριο μαζί τους. Τα νοσοκομεία απεργούν την Πέμπτη, οι Δήμοι προχωράνε σε καταλήψεις και απεργιακά μέτρα από το Σαββατοκύριακο, οι εργαζόμενοι στο Μετρό αποφάσισαν επαναλαμβανόμενες απεργίες από Δευτέρα. Η πίεση πάνω στις ηγεσίες ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ να προχωρήσουν σε επαναλαμβανόμενες πανεργατικές είναι τεράστια και εκφράζεται και οργανωμένα με τις προσπάθειες συντονισμού από τα κάτω.
Μπορούμε πραγματικά να φτάσουμε στην συντονισμένη ευρωπαϊκή απεργία της 14 Νοέμβρη με ένα απεργιακό κύμα από πανεργατικές που θα ρίξει τον Σαμαρά στο καναβάτσο και θα βάλει στο στόχαστρο τα ίδια τα διευθυντήρια της ΕΕ. Τώρα είναι η στιγμή για όλες τις δυνάμεις της Αριστεράς να κάνουν το καθήκον τους.