Με μεγάλη συμμετοχή και προσελκύοντας το ενδιαφέρον εκατοντάδων αγωνιστών κύλησε το διήμερο εκδηλώσεων και πολιτικής συζήτησης που οργάνωσε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ το περασμένο Σαββατοκύριακο 27-28 Οκτώβρη στο ΚΥΒΕ στο Περιστέρι.
Παρά την πίεση που έβαζε η οργάνωση των διαδηλώσεων την 28η Οκτωβρίου σε όλες τις πόλεις και τις συνοικίες της Αθήνας στις οποίες η ΑΝΤΑΡΣΥΑ όχι μόνο κάλεσε επίσημα, αλλά έπαιξε και πρωταγωνιστικό ρόλο, τα μέλη της ΑΝΤΑΡΣΥΑ μαζί με πολλούς άλλους οργανωμένους και ανένταχτους αγωνιστές της αριστεράς βρήκαν το χρόνο για να συζητήσουν μπροστά στο επόμενο κρίσιμο 15νθήμερο.
Το διήμερο άνοιξε με την μεσημεριανή συζήτηση του Σαββάτου με θέμα “Κρίση του ευρώ - κρίση του καπιταλισμού. Ποιά είναι η διέξοδος;” με ομιλητές τον Σταύρο Μαυρουδέα, Πανεπιστημιακό, τον Κώστας Σαρρή, από την Πρωτοβουλία Οικονομολόγων, τη Φλώρα Παπαδέδε, από την Πρωτοβουλία κατά του Eυρώ και της ΕΕ, τον Γιάννη Τόλιο, διδάκτορα Οικονομικών, μέλος ΠΣΕ ΣΥΡΙΖΑ και τον Γιώργο Μελισσαρόπουλο, από την ΠΣΕ ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Τις εισηγήσεις ακολούθησε πλούσια συζήτηση πάνω στα αίτια της κρίσης, τη στάση που θα πρέπει να έχει η αριστερά απέναντι στο ευρώ, την ένταξη του αιτήματος της ρήξης με το ευρώ στο συνολικό αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα, τη στάση των κομματιών που αντιμάχονται το μονόδρομο του ευρώ ενάντια στην κυρίαρχη γραμμή μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ και άλλα θέματα.
Η απογευματινή συζήτηση της πρώτης μέρας με θέμα “Ελλάδα και Ευρώπη: Από την πανεργατική αντίσταση στην ανατροπή! Για ένα εργατικό κίνημα στα χέρια των εργαζομένων” μετέφερε την εικόνα από τις μάχες που δίνει το εργατικό κίνημα και την καθοριστική στάση της αντικαπιταλιστικής αριστεράς στο να ξεδιπλωθεί μια απεργία διαρκείας με στόχο την ρήξη και την ανατροπή.
Τις εισηγήσεις στο πάνελ, από τον Βασίλη Συλαϊδή, μέλος ΔΣ του ΕΚΑ και του Σωματείου Ιντρακόμ, τον Νίκο Αδαμόπουλο, μέλος ΔΣ ΠΟΕ ΟΤΑ, τον Χρίστο Μπίστη, μέλος ΚΣΕ ΑΝΤΑΡΣΥΑ και τους διεθνείς προσκεκλημένους, την Μάρτα Καστίγιο, από το Συνδικάτο Εργατών Ανδαλουσίας, SAT (την ομιλία της οποίας μπορείτε να διαβάσετε στη σελίδα 6) και του Ρίτσαρντ Μπόιντ Μπάρετ, βουλευτή του United Left Alliance στην Ιρλανδία ακολούθησε σειρά τοποθετήσεων από συνδικαλιστές της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα.
“Η βασική στρατηγική για την κυρίαρχη τάξη στην ΕΕ, είτε στο σύνολό της είτε σε κάθε εθνική συνιστώσα, είναι να σώσουν τους εαυτούς τους, τους τραπεζίτες, τους κερδοσκόπους, τους καπιταλιστές και να φορτώσουν τα βάρη της κρίσης στους εργάτες” είπε ξεκινώντας την ομιλία του ο Ρίτσαρντ Μπόιντ Μπάρετ. “Για να το κάνουν αυτό σε όλους μας ο μόνος τρόπος είναι το “διαίρει και βασίλευε” σε ευρωπαϊκό επίπεδο, αλλά και μέσα σε κάθε χώρα. Να μας κάνουνε να δούμε την κρίση με όρους εθνικούς. Ο πρωθυπουργός της Ιρλανδίας έγινε πρωτοσέλιδο του Τάιμ γιατί κατάφερε να επιβάλει σκληρά μέτρα λιτότητας. Το μήνυμα είναι ότι αν είστε κακά παιδιά και παλεύετε θα σας χτυπήσουμε αλύπητα όπως στην Ελλάδα ενώ αν εφαρμόσετε ό,τι θέλουμε θα γίνετε πρωτοσέλιδα στο Τάιμ. Η χειρότερη έκφραση αυτού του αίσχους ήταν η απονομή του νόμπελ Ειρήνης στην ΕΕ”.
Η δεύτερη μέρα ξεκίνησε, αμέσως μετά την παρέμβαση στις παρελάσεις, με θέμα “Ρατσιστική πολιτική, φασιστική απειλή, κρατική καταστολή. Πώς τα σταματάμε” και ομιλητές τον Κώστα Παπαδάκη, πρώην μέλος ΔΣ ΔΣΑ, τον Πέτρο Κωνσταντίνου, συντονιστή ΚΕΕΡΦΑ, τον Κωστή Παπαϊωάννου, ΔΣ Ελληνικής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και τον Παναγιώτη Σηφογιωργάκη, μέλος ΚΣΕ ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Η τοποθέτηση του Ναζίμ Μαχμούντ από την ΚΕΕΡΦΑ Περιστερίου έγινε δεκτή με ενθουσιασμό: “Οι περισσότεροι Πακιστανοί εδώ στο Περιστέρι και γενικότερα, παλεύουν μαζί με την Αριστέρα ενάντια στο μνημόνιο ενάντια στο ρατσισμό. Στο Περιστέρι έχουμε κάνει δύο φορές συνελεύσεις και διαδηλώσεις που έχουν συμμετάσχει πολλοί Πακιστανοί” τόνισε ενώ στο τέλος της ομιλίας του κάλεσε όλους να συμμετέχουν στην κινητοποίηση στα Δικαστήρια της Ευελπίδων την Τετάρτη 31 Οκτωβρίου ενάντια στην στοχοποίηση του, όταν μετά από επίθεση χρυσαυγιτών μέσα στο ίδιο του το σπίτι βρέθηκε κατηγορούμενος χάρη στην ΕΛ.ΑΣ που ο ίδιος κάλεσε για να καταγγείλει την επίθεση.
Το διήμερο έκλεισε με τη συζήτηση “Η Αριστερά, το κίνημα, η προοπτική. "Φιλολαϊκός" καπιταλισμός ή αντικαπιταλιστική ανατροπή;” με ομιλητές τον Αλέκο Αλαβάνο από το Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής, τον Άγγελο Χάγιο, μέλος ΠΣΕ ΑΝΤΑΡΣΥΑ, τον Χάρη Σμυρνιώτη, μέλος ΔΣ ΙΓΜΕ, τον Πάνο Γκαργκάνα, μέλος ΠΣΕ ΑΝΤΑΡΣΥΑ και τον Παναγιώτη Σωτήρη, μέλος ΚΣΕ ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
“Με αφορμή τις εφεδρείες και τις απολύσεις στο Δημόσιο, έχει γίνει ένα Συντονιστικό. Υπάρχουν δύο σωματεία του ΠΑΜΕ, δύο τρία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, το ΙΓΜΕ και καμιά σαρανταριά πασοκοδεξιά που δεν μπορούν να βρουν κάλυμμα πουθενά. Δεν έχει κάνει θαύματα, έχει αναδείξει το ζήτημα των απολύσεων και έχει πετύχει ό, τι κινητοποίηση πέτυχε ακυρώνοντας σε ένα βαθμό στην πράξη την εφαρμογή των εφεδρειών. Ο συντονισμός στη δράση ξεκινάει από το συγκεκριμένο” μετέφερε την εμπειρία της οργάνωσης από τα κάτω ο Χάρης Σμυρνιώτης.
Διλήμματα
“Οπως σε όλες τις κρίσεις που προηγήθηκαν από μεγάλες επαναστάσεις ή αντεπαναστάσεις, ο κόσμος έχει απλά διλήμματα, 'θα τελειώσει ο πόλεμος;' το 1917, 'θα έχω δουλειά;' όσον αφορά στο σήμερα” τόνισε ο Αλέκος Αλαβάνος στην ομιλία του προσθέτοντας ότι πάνω στα απλά διλήμματα τίθενται τα μεγάλα ιστορικά διλήμματα. “Το θέμα του ευρώ έχει μια ξεχωριστή σημασία. Και εδώ έρχεται το ζήτημα της προοπτικής. Κατανοεί ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας ότι αν δεν τεθεί το θέμα του ευρώ δεν μπορεί να υπάρξει μια διέξοδος. Αλλα αν τεθεί κλονίζονται τα θεμέλια της οικοδόμησής μας. Εδώ χρειάζεται όχι μόνο κανείς να πάρει θέση, αλλά αυτή η θέση να γίνει κατανοητή στον κόσμο. Γιατί λοιπόν, όταν στις έρευνες, δεν ξέρω πόσο αξιόπιστες είναι, εμφανίζεται ένα σημαντικό ποσοστό κατά του ευρώ, γιατί αυτό δεν έχει πολιτική έκφραση;”
“Το αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα ήταν αυτό που μας έβγαλε στην κοινωνία πριν κάποια χρόνια και έδωσε μια ελπιδοφόρα προοπτική στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, όταν η υπόλοιπη αριστερά μιλούσε όπως μιλούσε και εμείς μπήκαμε στην ουσία” τόνισε ο Αγγελος Χάγιος. “Σήμερα αυτό πρέπει να γίνει τάλιρα με όρους κινήματος. Σήμερα μιλώντας για τους μισθούς, την ανεργία, τις συντάξεις, οι λύσεις δεν είναι σταθεροποίηση της σημερινής κατάστασης. Δεν είναι απλά λύση διαχειριστική, που είναι λύση ήττας που θα φέρει μεγαλύτερη καταβαράθρωση. Η λύση σήμερα είναι να πληρώσει το κεφάλαιο, να αυξηθούν οι μισθοί, να υπάρξει μείωση των ωρών εργασίας, αυτές είναι οι αναγκαίες λύσεις. Και με αυτήν την έννοια είναι λύσεις που πλήττουν την κυριαρχία του κεφαλαίου και στο βαθμό που γίνονται υπόθεση του κινήματος μπολιάζεται το κίνημα και αποκτά δυναμική, όχι με καπέλο ένα πρόγραμμα ως προαπαιτούμενο, αλλά μέσα από μια μαχητική διαδικασία ”.
Πάνος Γκαργκάνας: Θα πληρώσουμε 100 δις για τόκους;
Τρία χρόνια τώρα έχουν υπάρξει κρίσιμες ανατροπές που έριξαν τις κυβερνήσεις Καραμανλή, ΓΑΠ, και Παπαδήμου. Φτάνουμε ξανά στο πιο κρίσιμο 15νθήμερο, για να δώσουμε ένα συντριπτικό χτύπημα και στην κυβέρνηση Σαμαρά, να πετύχουμε την πιο κρίσιμη ανατροπή απ' όσες προηγήθηκαν.
Το να μιλήσουμε για την προοπτική της αριστεράς δεν είναι κάτι το μακρινό, δεν είναι το οραματικό σκέλος του προγράμματός μας, καθορίζει το τι θα κάνουμε τις επόμενες μέρες. Και αντίστροφα, τα άμεσα καθήκοντα του κινήματος επηρεάζουν μέχρι πού μπορεί να είναι ο ορίζοντας μας. Για να απαντήσουμε σε αυτά τα ζητήματα πρέπει να έχουμε καλά μετρημένους τους συσχετισμούς.
Αρχίζοντας από την αντίπαλη πλευρά, διαπιστώνουμε ότι η κρίση του καπιταλισμού είναι παγκόσμια, δεν είναι ένα άλλοθι για να μας περάσουν μια ατζέντα που ήταν προκατασκευασμένη, είναι μια κρίση που συγκλονίζει το σύστημα και απλώνεται στο πολιτικό, ιδεολογικό επίπεδο και δημιουργεί τεράστια προβλήματα στην άλλη όχθη. Ούτε είναι απλά μια κρίση ανταγωνιστικότητας που θα πετάξουν τα βαρίδια και θα πάει η οικονομία πάνω. Είναι μια κρίση που αφορά τις αιχμές του καπιταλισμού, η Ιρλανδία ο “κέλτικος τίγρης” του προηγούμενου διαστήματος ήταν το πρώτο θύμα αυτής της κρίσης. Στην Ελλάδα δεν χρεοκόπησαν τα «υπανάπτυκτα» τμήματα του ελληνικού καπιταλισμού, αλλά οι τράπεζες.
Πρέπει να βλέπουμε τα αδιέξοδα του αντίπαλου στρατόπεδου. Βγήκε το ΔΝΤ και ομολόγησε ότι η πολιτική των μνημονίων και της λιτότητας επιδεινώνει την ύφεση και δημιουργεί ένα φαύλο κύκλο που δεν είναι δυνατόν να αποπληρωθεί το δημόσιο και ιδιωτικό χρέος που έχει φορτωθεί το σύστημα από τις φούσκες της προηγούμενης περιόδου. Ανακάλυψε το ΔΝΤ τον “πολλαπλασιαστή του Κέυνς” που είχε εξοβελίσει στο πυρ το εξώτερον. Είναι σαν να σηκωθεί από τον τάφο του ο Χριστόδουλος και να πει έκανα λάθος για την ορθοδοξία, η Ελλάδα πρέπει να είναι πολυπολιτισμική.
Για να ξεφύγουμε από την κρίση έχουμε ανάγκη ριζικές ανατροπές, μέτρα διεξόδου από την κρίση τα οποία έχουν χαρακτήρα αντικαπιταλιστικό. Τι σημαίνει αυτό; Το πρόγραμμα της τρόικας για να γίνει βιώσιμο το ελληνικό χρέος λέει ότι από τώρα μέχρι το 2020 θα πρέπει να δώσει το ελληνικό κράτος 100 δις μόνο σε τόκους. Το 25% του προϋπολογισμού πρέπει να πηγαίνει μόνο για τόκους. Δεν μπορεί να υπάρξει ανακούφιση στην εργατική τάξη στην Ελλάδα, αν δεν βάλουμε χέρι σε αυτά τα 100 δις ευρώ, αν δεν υπάρχει το πρωταρχικό αίτημα για στάση πληρωμών καταρχήν για τους τόκους και στη συνέχεια για τα τοκοχρεολύσια δεμένο με τη διαγραφή του χρέους. Αυτό είναι αφετηριακό. Αλλιώς καταλήγει κανείς σε τοποθετήσεις τύπου Σταθάκη, να σταθεροποιήσουμε τους μισθούς εδώ που τους έφεραν τα μνημόνια. Αν μια Αριστερά είναι για τη σταθεροποίηση της φτώχειας, εμείς δεν είμαστε με αυτήν την Αριστερά, είμαστε με την ανατροπή της κατάστασης. Να πάρουμε τα 100 δις και να τα διαθέσουμε για μισθούς, συντάξεις, αυξήσεις.
Η διαγραφή του χρέους δεν μπορεί να γίνει χωρίς αντιπαράθεση με την ΕΕ, το ευρώ και την ευρωζώνη. Όποιος υπόσχεται ότι συναινετικά με την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα μπορεί να φτιάξει ένα οικονομικό πρόγραμμα που θα βελτιώνει πτυχές αυτής της κατάστασης, υπόσχεται κάτι που δεν θα γίνει ποτέ πραγματικότητα. Η διαγραφή του χρέους πάει πακέτο με τη ρήξη με το ευρώ και την ΕΕ.
Ρήξη με την ΕΕ είναι απαραίτητη και για μια σειρά άλλα ζητήματα. Να δώσω ένα παράδειγμα: Η Φρόντεξ είναι ένα εγκληματικός οργανισμός της ΕΕ υπεύθυνος για εκατοντάδες ζωές που χάνονται στα νερά του Αιγαίου. Δεν μπορεί να μην είναι ξεκάθαρη η Αριστερά ότι πρέπει να διώξουμε αυτό τον μηχανισμό που σημαίνει θάνατο για τους πρόσφυγες από την Λιβύη ή τη Συρία, για τους Αφγανούς και τους ιρακινούς που έτρεχαν να σωθούν από τις βόμβες.
Εργατική τάξη
Μπορούμε να τα κάνουμε όλα αυτά; Εδώ χρειάζεται να αποφύγουμε την υποτίμηση των δυνατοτήτων της εργατικής τάξης και του κινήματος. Τίποτα δεν με στενοχωρεί όσο το να ακούω συνδικαλιστές να μετράνε τις πληγές της εργατικής τάξης. Ναι, 1,5 εκατομμύριο άνεργοι είναι τεράστια πληγή. Αν το κριτήριο ήταν αυτό, μετά τον τραγικό χειμώνα του 1941-42 οι εργάτες δεν θα πλαισίωναν ποτέ το εργατικό ΕΑΜ που ήταν η κολώνα της αντίστασης. Μιλάμε για σαρωτικά ποσοστά όχι ανεργίας, αλλά νεκρών από την πείνα της κατοχής. Σηκώθηκε το κίνημα; Φυσικά και σηκώθηκε και έκανε μεγαλειώδεις αγώνες. Να έχουμε στο μυαλό μας πάντα τη δυναμική της τάξης.
Προχωράμε με βήματα. Δεν είναι μόνο ότι ρίξαμε κυβερνήσεις, είναι το πόσο άλλαξε το επίπεδο των ιδεών. Το ζήτημα του εργατικού ελέγχου έπαψε να είναι μια αφηρημένη φράση στο αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και έγινε πρακτική από προχωρημένα κομμάτια του κινήματος – ο Αλτερ, η Χαλυβουργία, το Νοσοκομείο στο Κιλκίς, η Ελευθεροτυπία. Μπορεί να μην άντεξαν, αλλά ήταν τα πρώτα χελιδόνια και θα έρθουν πολύ περισσότερα.
Το ζήτημα ότι η εργατική τάξη μπορεί να ελέγξει την παραγωγή, τον πλούτο που παράγεται, μπαίνει στην ημερήσια διάταξη. Και η Αριστερά πρέπει να το έχει σημαία της γιατί αυτή είναι η μόνη γνήσια δύναμη που μπορεί να κάνει πράξη τα εναλλακτικά προγράμματα και οράματα. Το να σπάσουμε με το ευρώ θα φέρει τη δυνατότητα να μπορεί να ελέγχει το νόμισμα η Τράπεζα της Ελλάδας. Αλλά ποιος θα ελέγχει την Τράπεζα της Ελλάδας; Ο Παπαδήμος ή παλιότερα ο Ζολώτας;
Δεν είναι αυτό το όραμά μας. Θα σπάσουμε με το ευρώ και θα είναι μάχη για να πάρει τον έλεγχο η εργατική τάξη, των τραπεζών, των στρατηγικών κλάδων του αγροτικού τομέα, όλης της παραγωγής και να ανοίξει το δρόμο για το σοσιαλισμό. Αυτός είναι ο ορίζοντας και για αυτά είναι η Αριστερά. Είμαστε με την υπόλοιπη αριστερά σε κάθε επιμέρους βήμα, αλλά η ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι αυτή που λέει ναι μπορούμε, ο ορίζοντας στο βάθος είναι κόκκινος και σοσιαλιστικός.
• Βασικά σημεία της εισήγησης του Πάνου Γκαργκάνα
Κώστας Σαρρής: Το ζήτημα είναι ποια τάξη ελέγχει
Μια κοινή συνισταμένη στις απαντήσεις που υπάρχουν για την κρίση είναι ότι θα ξεπεραστεί μόνο αν λύσουμε τα ζητήματα της ελληνικής ανταγωνιστικότητας. Το ακούμε αυτό από τα δεξιά με τα νέα μνημόνια, την εσωτερική υποτίμηση, την αναδιάρθρωση και τη θεωρία ότι αν υπομείνουμε όλα αυτά θα έλθει η “επιτυχία”.
Τα ακούμε όμως και από τα αριστερά. Υπάρχει μια άποψη που λέει όχι στα μνημόνια, αλλά επικαλείται κάποιες συμμαχίες που μπορούν να βάλουν την οικονομία να δουλέψει με ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς έτσι ώστε να υπάρξει ανάταξη της ανταγωνιστικότητας. Υπάρχει επίσης μια άποψη που λέει ότι αν είχαμε δυνατότητα να υποτιμήσουμε το νόμισμα, θα μπορέσουμε να ρεφάρουμε, να μην την κάνουμε την υποτίμηση εσωτερική, να την κάνουμε νομισματική και να ανακτήσουμε την χαμένη ανταγωνιστικότητα με αυτόν τον τρόπο.
Και οι δύο εκδοχές είναι αβάσιμες. Καταρχήν η κρίση δεν είναι κρίση ανταγωνιστικότητας, όποιος το υποστηρίζει θα πρέπει να εξηγήσει γιατί η κρίση χτυπάει πλέον στην καρδιά του ευρώ, χώρες πιο αναπτυγμένες από την Ελλάδα, που έχουν βιομηχανία, όπως η Ισπανία, η Ιταλία, η Γαλλία.
Μαύρες τρύπες
Πολλοί θεωρούν ότι η εναλλακτική λύση απέναντι στη λιτότητα της Μέρκελ βρίσκεται σε λύσεις με τύπωμα χρήματος. Υπάρχουν προτάσεις η ΕΚΤ να ακολουθήσει το δρόμο της FED, το δρόμο του Μπερνάνκε που ξεκίνησε να τυπώνει χρήμα από το 2009, μετά την κατάρρευση της Λήμαν Μπράδερς. Τότε αποφάσισαν να ρίξουν 14 τρις στις τράπεζες για να μην βουλιάξουν και παρασύρουν όλο το σύστημα στον πάτο. Τρία χρόνια μετά δεν έχει λειτουργήσει τίποτε παρά το ότι ο Μπερνάνκε έχει περάσει σε τρίτο γύρο εκτύπωσης δολαρίων για να κλείσει μαύρες τρύπες.
Το πρόβλημα δεν είναι η ανταγωνιστικότητα που χρειάζεται ενέσεις, το πρόβλημα βρίσκεται στην καρδιά του καπιταλισμού. Το ευρώ νοσεί επειδή νοσεί ο καπιταλισμός και όχι επειδή το νόμισμα είναι σε μια “λάθος αρχιτεκτονική”.
Πρέπει να γυρίσουμε στον Μάρξ. Είναι μια τεράστια κρίση κερδοφορίας από την οποία δεν μπορούν να ανατάξουν το σύστημά τους. Πάσχουν από την πτώση των σχετικών ποσοστών κέρδους, ότι τα κέρδη τους πέφτουν σε σχέση με τις επενδύσεις που είχαν κάνει το προηγούμενο διάστημα. Η καρδιά της ΕΕ και των ΗΠΑ νοσεί και το βλέπουμε αυτό στον πρόσφατο τύπο, όπου όλες οι μεγάλες πολυεθνικές δηλώνουν πτώση κερδών ακόμη και σε απόλυτα νούμερα από το 2009.
Η κρίση δεν είναι ένα κόλπο. Στην Ελλάδα, οι πιο ανταγωνιστικές εταιρίες ήταν αυτές που κόντεψαν να πτωχεύσουν και έτρεξε το κράτος να τις σώσει και έφτασε το δημόσιο χρέος στα ύψη: τα μπλου τσιπς, οι τράπεζες, ο ανθός του ελληνικού καπιταλισμού από τα Βαλκάνια μέχρι την Ανατολή.
Η απάντηση σε αυτήν την κρίση του καπιταλισμού πρέπει να είναι συμμετρική, δεν μπορεί παρά να είναι ταξική, να είναι η απάντηση των εργατών. Δεν μπορεί να είναι οι εθνικές εσωτερικές συμμαχίες, ούτε οι διεθνείς συμμαχίες γενικά με τις κυβερνήσεις άλλων χωρών, αλλά ταξικά με τους εργάτες που παλεύουν αυτή τη στιγμή σε όλη την Ευρώπη.
Γι' αυτό οι πιο πειστικές απαντήσεις σήμερα είναι οι αντικαπιταλιστικές. Είναι η στήριξη των μαχών της εργατικής τάξης με ένα πρόγραμμα διεξόδου από την κρίση, ένα πρόγραμμα που βγαίνει από τις μάχες του κόσμου: Διαγραφή του χρέους, έξοδος από το ευρώ, κρατικοποίηση των τραπεζών με εργατικό έλεγχο γιατί με αυτόν τον τρόπο μπορούμε να απαντήσουμε στους εκβιασμούς που βάζουν οι από πάνω. Οταν λένε “θα πεινάσετε” το ζήτημα είναι ποιος ελέγχει τις βιομηχανίες τροφίμων. Το ίδιο με τα φάρμακα, το πετρέλαιο, στα νοσοκομεία, στις συγκοινωνίες, στους ΟΤΑ. Ο εργατικός έλεγχος είναι η απάντηση στους εκβιασμούς των κερδοσκόπων.
• Βασικά σημεία της εισήγησης του Κώστα Σαρρή
Κώστας Παπαϊωάννου: Ο Νεοναζισμός δεν συμψηφίζεται με τίποτα
Στη Χρυσή Αυγή και τη σχέση της με την πολιτεία αναφέρθηκε στην εισήγησή του ο Κωστής Παπαϊωάνου από την Ελληνική Ενωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου που τόνισε ανάμεσα σε άλλα:
“Δεν είναι απλώς ακροδεξιά η Χρυσή Αυγή, δεν είναι απλώς φασιστική οργάνωση με την ευρεία έννοια του όρου. Νομίζω ότι η κατάχρηση του καταγγελτικού λόγου για φασιστικές πρακτικές και φασιστικά μορφώματα στη μεταπολιτευτική Ελλάδα μας έχει αφήσει και λίγο στερημένους από εργαλεία ορολογίας για να αντιμετωπίσουμε αυτό το πράγμα. Εχει σημασία να τονίζουμε ότι είναι ένα νεοναζιστικό μόρφωμα με όλα τα χαρακτηριστικά του, ότι δεν έχει όμοιό του σε κοινοβούλιο της Ευρώπης παρεκτός στο ουγγρικό και να κάνει κανείς ιστορικές αναφορές σε όλα αυτά”.
Αίσχος
“Η δεύτερη συζήτηση έχει να κάνει με τη σχέση της πολιτείας με τη Χρυσή Αυγή, έχει να κάνει με το αίσχος της αστυνομίας, γιατί μόνο για αίσχος και όνειδος μπορεί να μιλήσει κανένας. Να μιλήσει για το γεγονός ότι από τα επίσημα υπουργικά χείλη δίνεται ένα σινιάλο ατιμωρησίας - και μετά τα γεγονότα της ΓΑΔΑ προ δεκαπενθημέρου και με τις αστειότητες που ταιριάζουν σε δημοκρατίες ανατολικά του Καυκάσου ή αφρικανικές και λατινοαομερικάνικες δικτατορίες προηγούμενων δεκαετιών, το να μηνύει δηλαδή κανείς διεθνή μέσα ενημέρωσης διότι μιλούν για παραβίαση δικαιωμάτων του ανθρώπου”.
“Θα μπορούσε κανείς, αυτό που πολλοί στο παρελθόν κατήγγειλαν, ότι δηλαδή η Χρυσή Αυγή ήταν ο μακρύς βραχίονας των κρατικών και διωκτικών μηχανισμών, σήμερα να το αντιστρέψει και να πει ότι οι μηχανισμοί αυτοί είναι μακρύς βραχίονας της Χρυσής Αυγής. Νομίζω ότι αυτό είναι πέραν συζήτησης”.
“Ως Ενωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου συμμετέχουμε σε ένα ενός έτους Δίκτυο καταγραφής περιστατικών ρατσιστικής βίας. Η δική μας η καταγραφή δεν είναι ποσοτική, προκύπτει μετά από αναλυτικές συνεντεύξεις με τα θύματα, οι επιθέσεις είναι πολλές εκατοντάδες, εμείς έχουμε καταγράψει μόνο 90, έχουμε όμως αρκετά ποιοτικά χαρακτηριστικά: Πλέον πιστοποιείται ότι τα θύματα των επιθέσεων δεν είναι μόνο μετανάστες, έχουμε επιθέσεις σε μέλη αριστερών οργανώσεων, σε μέλη μειονοτήτων, σε ρομά, σε λεσβίες και ομοφυλόφιλους. Οι επιθέσεις είναι οργανωμένες, γίνονται από οργανωμένες ομάδες, είτε ομάδες μοτοσυκλετιστών είτε πεζές ομάδες που πολλές φορές έχουν τη συνοδεία σκύλων που εκφοβίζουν. Εχουμε κλιμάκωση στην χρήση όπλων, αλυσίδες, γκλομπς, σπασμένα μπουκάλια και μαχαίρια. Εχει μια σημασία το γεγονός ότι τα θύματα είτε αναγνώρισαν μέλη της ΧΑ επειδή έχουν συμμετοχή στις ναζιστικές εκδηλώσεις της περιοχής είτε φορούσαν τα διακριτικά της οργάνωσης. Και ότι υπάρχει πεδίο που συναντιέται η αστυνομική με τη ρατσιστική βία”.
“Προφανώς ο νεοναζισμός και η ρατσιστική βία δεν συμψηφίζονται με τίποτα και όποιος δεν το βλέπει αυτό ή απολύτως συνειδητά και συντεταγμένα προσπαθεί να χρεώσει τη Χρυσή Αυγή σε ένα αντίπαλο στρατόπεδο, δεν απονομιμοποιεί τον πολιτικό του αντίπαλο, νομιμοποιεί τη Χρυσή Αυγή”.
• Βασικά σημεία της εισήγησης του Κωστή Παπαϊωάννου
Τοπικές εκδηλώσεις ΑΝΤΑΡΣΥΑ
ΕΛΛΗΝΙΚΟ
ΠΕΜΠΤΗ 1/11 ΚΑΠΗ Αργυρούπολης 7μμ Συνέλευση
ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ
ΣΑΒΒΑΤΟ 3/11 Στέκι Αριστερής Κίνησης 7μμ
90 χρόνια από την μικρασιατική καταστροφή. Ο πόλεμος στη Μικρά Ασία, η εργατική τάξη και η αριστερά
Ομιλητές: Κώστας Παλούκης, Θανάσης Καμπαγιάννης
ΠΕΤΡΑΛΩΝΑ - ΘΗΣΕΙΟ - ΚΟΥΚΑΚΙ - ΝΕΟΣ ΚΟΣΜΟΣ
ΚΥΡΙΑΚΗ 11/11 πολιτιστικό κέντρο Άνω Πετραλώνων (Δημοφώντος 164) 6μμ
Από την εξέγερση του Πολυτεχνείου το ’73 στην εξέγερση ενάντια στα μνημόνια και τον καπιταλισμό
ΜΕΝΙΔΙ
ΚΥΡΙΑΚΗ 18/141 Δημαρχείο Μενιδίου 7μμ
Ο φασισμός από το χθες στο σήμερα