Κείμενο “κοινής πρότασης για τη συμπόρευση δυνάμεων και αγωνιστών σε έναν άλλο δρόμο διεξόδου απο την κρίση” που υπογράφουν αγωνιστές της Αριστεράς, ανάμεσά τους, στελέχη της ΑΡΑΝ και της ΑΡΑΣ (οργανώσεις που συμμετέχουν στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ), του “Σχέδιο Β”, του νέου κόμματος του Αλαβάνου και της Κομμουνιστικής Οργάνωσης Ανασύνταξη, κυκλοφόρησε πριν από δύο περίπου βδομάδες.
Στο φύλλο της Τρίτης 30 Απριλίου η Αυγή κάλυψε το γεγονός με ένα ρεπορτάζ υπό τον τίτλο “Συμπόρευση Αλαβάνου με την...μισή ΑΝΤΑΡΣΥΑ”. Με ανάλογο ύφος, στις 19 Απρίλη (αλλά σαφώς μικρότερο ρεπορτάζ), είχε καλύψει τη συνέντευξη τύπου της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για την παρουσίαση των Θέσεών της ενόψει της 2ης Συνδιάσκεψης: “Ούτε ΣΥΡΙΖΑ ούτε ΚΚΕ: ΑΝΤΑΡΣΥΑ με, πιθανόν, Σχέδιο Β...”.
Αν σήμερα, οι τίτλοι και τα ρεπορτάζ της Αυγής θέλουν σώνει και καλά να βλέπουν την ΑΝΤΑΡΣΥΑ “μισή”, είναι γιατί μεγαλώνει η ανασφάλεια που δημιουργεί η δεξιά στροφή της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ. Ανασφάλεια που εντείνουν τα γκάλοπ που δείχνουν τα ποσοστά του “όχι στο ευρώ” να ξεπερνάνε κατά πολύ αυτά του ΣΥΡΙΖΑ. Η δεξιά στροφή της ηγεσίας κάνει την βάση του να κοιτάζει, να ακούει, να αφουγκράζεται και να ανοίγει το διάλογο στα αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά αντί να μπει σε αυτό το διάλογο και να δώσει έστω και μια πολιτική απάντηση, με αφορμή για παράδειγμα τις Θέσεις που πρόσφατα κυκλοφόρησε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, η Αυγή προτιμάει «πονηρούς» τίτλους.
Μετωπική δράση
Η συζήτηση είναι ανοιχτή και δημόσια στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Μπροστά στη 2η Συνδιάσκεψη έχει ανοίξει ένας ουσιαστικός ζωντανός διάλογος για μια σειρά ζητήματα και το ζήτημα της μετωπικής δράσης είναι ένα από αυτά.
Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχει επιδιώξει τη μετωπική δράση με όλα τα κομμάτια της αριστεράς και έχει παίξει αδιαμφισβήτητο πρωταγωνιστικό ρόλο σε μικρούς και μεγάλους αγώνες, στο σωματείο, στην απεργία, στη γειτονιά, ενάντια στα μνημόνια, τις κυβερνήσεις, τα κλεισίματα και τις ιδιωτικοποιήσεις, τον ρατσισμό και τον φασισμό. Ακόμα και στις περιπτώσεις όπου οι ηγεσίες του ΚΚΕ και του ΣΥΡΙΖΑ επέλεξαν ξεχωριστές δικές τους κινητοποιήσεις ή επέλεξαν να μην κάνουν καθόλου, οι δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ήταν εκεί για να παίξουν το δικό τους προωθητικό ενωτικό ρόλο. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ βρίσκεται επίσης σε πολιτικό διάλογο με όλη την Αριστερά και χαιρετίζει κάθε βήμα που γίνεται σε σωστή κατεύθυνση, όπως η στροφή του Αλέκου Αλαβάνου προς τα αριστερά.
Αλλά δεν μπορεί να συγχέει κανείς το αντικαπιταλιστικό μεταβατικό πρόγραμμα πάλης -ένα πρόγραμμα για την εργατική τάξη που στοχεύει στη ρήξη και στην ανατροπή του καπιταλισμού- με προτάσεις διαχείρισης από μια αριστερή κυβέρνηση. Ούτε μπορεί κανείς να υποβαθμίζει το οργανωμένο δίκτυο των αγωνιστών της ΑΝΤΑΡΣΥΑ – και την μάχιμη καθημερινή παρουσία του μέσα στους εργασιακούς χώρους, τις γειτονιές και τους χώρους εκπαίδευσης – στο επίπεδο ενός «χώρου» που εκτείνεται λίγο στον ΣΥΡΙΖΑ, λίγο στο ΚΚΕ και λίγο στο νέο κόμμα του Αλαβάνου.
Η ιδέα ότι οι αγώνες έκαναν ό,τι μπορούσαν να κάνουν και τώρα χρειάζεται να υπάρξει μια αριστερή κυβέρνηση που θα αποτελεί την “πολιτική τους ολοκλήρωση” και θα κάνει τη δουλειά, μπορεί να έχει σήμερα σαν βασικό εκφραστή το ΣΥΡΙΖΑ, αλλά διαπερνά πολλά τμήματα της Αριστεράς με εξαίρεση την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Είναι επίσης πολύ παλιά. Και το 1981 ακούγαμε ότι «ο αγώνας τώρα δικαιώνεται». Και ξέρουμε πού οδήγησε.