Στην πέμπτη εβδομάδα κατάληψης του Ραδιομεγάρου και μετάδοσης απεργιακού προγράμματος υπό τον έλεγχό τους, μπαίνουν οι εργαζόμενοι της ΕΡΤ, συνεχίζοντας τον αγώνα τους ενάντια στο κλείσιμο της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης και τις απολύσεις. Η κινητοποίησή τους, που εξακολουθεί να συγκεντρώνει τη συμπαράσταση χιλιάδων εργαζόμενων και νεολαίων καθημερινά, χρειάζεται τώρα να απλωθεί σε όλους τους εργατικούς χώρους και κλάδους που μπαίνουν με τη σειρά τους στο στόχαστρο της κυβέρνησης.
Ηδη αυτή η δυνατότητα ανοίγει στους δήμους, όπου οι εργαζόμενοι ξεσηκώνονται ενάντια στις διαθεσιμότητες-απολύσεις που συμφώνησαν κυβέρνηση με τρόικα το σαββατοκύριακο. Είναι κρίσιμο η συνέχεια να γίνει σε σύνδεση με την ΕΡΤ. Το ίδιο ισχύει για τα σχολεία και τα νοσοκομεία. Η μάχη για να μην περάσουν τα κλεισίματα, οι συγχωνεύσεις και οι απολύσεις στη δημόσια παιδεία και υγεία χρειάζεται να συνδεθεί με τη μάχη της ΕΡΤ.
Απαραίτητος
Ο συντονισμός είναι απαραίτητος για δύο λόγους. Ο πρώτος είναι ότι θα δώσει ακόμα μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση στους εργαζόμενους της ΕΡΤ να αντιμετωπίσουν όλες τις πιέσεις της μακρόχρονης κινητοποίησης που ξεκίνησαν. Η απεργιακή συμπαράσταση είναι το πιο δυνατό όπλο ενάντια στη φυσική κούραση και την απομόνωση, στα οποία ποντάρει ο Καψής ότι θα φέρουν τη λήξη του αγώνα. Το άπλωμα της μάχης θα βοηθήσει τους εργαζόμενους της ΕΡΤ να επιμείνουν μέχρι τη νίκη, βουλώνοντας τα παπαγαλάκια της κυβέρνησης που έχουν κάνει την εμφάνισή τους μέσα στις συνελεύσεις επιχειρηματολογώντας υπέρ ενός συμβιβασμού.
Αντίστοιχα, ο αγώνας της ΕΡΤ θα προσθέσει δυνάμεις στους εργαζόμενους των δήμων και των άλλων κλάδων να κλιμακώσουν. Η απεργία διαρκείας της ΠΟΕ-ΟΤΑ τον περασμένο Νοέμβρη-Δεκέμβρη έκλεισε με την εξήγηση ότι είχε μείνει μόνη. Τώρα, αυτό έχει αλλάξει.
Ο δεύτερος λόγος είναι πολιτικός. Ο τσαμπουκάς με τον οποίο η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου προχωρά τη μνημονιακή της επίθεση από την ΕΡΤ στους άλλους κλάδους, είναι επιφανειακός. Στην πραγματικότητα, η νέα κυβερνητική συμμαχία είναι πιο εύθραυστη από την προηγούμενη με τη συμμετοχή της ΔΗΜΑΡ. Ούτε τον αγώνα στην ΕΡΤ έχει καταφέρει να κλείσει, ούτε τον ξεσηκωμό στους δήμους έχει καταφέρει να αποφύγει, ούτε την απόφαση στα συνέδρια των εκπαιδευτικών για απεργία το Σεπτέμβρη μπόρεσε να σταματήσει. Ενα κοινό απεργιακό μέτωπο στους δήμους, την ΕΡΤ, τα νοσοκομεία και τα σχολεία, μπορεί να της δώσει το τελειωτικό χτύπημα.
Αυτή την προοπτική θέλει να ενισχύσει ο γύρος εκδηλώσεων που ξεκινά η Εργατική Αλληλεγγύη σε όλη τη χώρα με τίτλο “ΕΡΤ, Σχολεία, Δήμοι, Νοσοκομεία, Ολοι μαζί ενάντια σε κλεισίματα, απολύσεις”.
ΕΡΤ, Σχολεία, Δήμοι, Νοσοκομεία ΜΑΖΙ
• Η απάντησή μας χρειάζεται να είναι ο πανεργατικός ξεσηκωμός για να φύγει η κυβέρνηση των απολύσεων, της επίταξης και της φτώχειας που έχει διαλύσει κάθε κοινωνική υπηρεσία και ό,τι έχει μείνει όρθιο θέλει να το κλείσει. Χαρακτηριστικό είναι ότι μετά την επίθεση στην ΕΡΤ, πάει να ρίξει μαύρο και στα σχολεία. Ανακοινώνει μετατάξεις, διαθεσιμότητες, κινητικότητες, δηλαδή απολύσεις, για 2000 εκπαιδευτικούς τώρα και άλλους τόσους από Σεπτέμβρη.
Αυτό, όπως λέει και η ΟΛΜΕ, είναι αιτία πολέμου. Χρειάζεται η απόφαση που πάρθηκε από το συνέδριο της ΟΛΜΕ για απεργιακή κινητοποίηση διαρκείας το Σεπτέμβρη να οργανωθεί ώστε να είναι αποτελεσματική. Δεν υπάρχει άλλη λύση πέρα από ένα παρατεταμένο αγώνα δυναμικό που θα περιλαμβάνει απεργίες, διαδηλώσεις και καταλήψεις. Εναν αγώνα που θα συντονιστούμε με τους υπόλοιπους κλάδους για ν' ανατραπούν τα μνημόνια, οι πολιτικές της ΕΕ και του ΔΝΤ. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι το πρώτο καθήκον των εκπαιδευτικών το Σεπτέμβρη είναι να συγκροτήσουμε τις απεργιακές επιτροπές, να υλοποιήσουμε το πρόγραμμα του συνεδρίου, να συγκροτήσουμε τις συνελεύσεις και τις συσκέψεις με τους γονείς.
Η κυβέρνηση έχει ανακοινώσει τις συγχωνεύσεις, είμαι από ένα σχολείο που συγχωνεύεται, το 30ο-39ο στην Κυψέλη, γυμνάσιο και λύκειο. Αντί η κυβέρνηση να λύσει τα κτιριακά προβλήματα που έχουμε και εκκρεμούν εδώ και 20 χρόνια, έρχεται να τα συγχωνεύσει, ενώ ήδη τα παιδιά δεν χωράνε αντικειμενικά. Αν λάβουμε υπόψη μας και το ότι στην προηγούμενη φάση είχαν συγχωνευτεί κι άλλα σχολεία στο 6ο διαμέρισμα, τότε καταλαβαίνουμε ότι αυτή η επιλογή δεν είναι τυχαία. Χτυπά το κέντρο της Αθήνας για να μην υπάρχει τίποτα από κοινωνική υπηρεσία, ούτε παιδεία, ούτε υγεία, ούτε καθαριότητα.
Ο αγώνας στην ΕΡΤ ήταν μια ευχάριστη έκπληξη. Γιατί μετά την επίταξη και το ξεπούλημα της απεργίας των καθηγητών, το να βγαίνει ένας κλάδος στην κόντρα με τις επιλογές του αυταρχισμού και της βαρβαρότητας, δείχνει ότι η προσπάθεια που κάναμε και ψηφίσαμε στις συνελεύσεις μας ότι πρέπει να πάμε σε απεργία διαρκείας, ήταν σωστή. Μπορεί να μη μας άφησαν, αλλά η φωτιά έπεσε στον κάμπο και τώρα πρέπει να γίνει πυρκαγιά. Οι εκδηλώσεις της Εργατικής Αλληλεγγύης δίνουν αυτό το στίγμα, το πώς ενώνονται οι εργαζόμενοι και συζητούν για να βρουν κοινό απεργιακό βηματισμό, είναι το ζητούμενο της μάχης.
Ντίνα Γκαρανέ, Γ’ ΕΛΜΕ Αθήνας
• Είμαστε στην 27η ημέρα του αγώνα, αν και δεν είμαι και σίγουρη, έχω χάσει πλέον το μέτρημα. Το σίγουρο είναι ότι κρατάμε γερά. Στηριζόμαστε στη συμπαράσταση του κόσμου, στους καλλιτέχνες που έρχονται κάθε βράδυ και τραγουδούν για την ΕΡΤ, στους εργαζόμενους και τη νεολαία που δίνουν καθημερινά το παρών στο πλευρό μας.
Εχουμε και τα σκαμπανεβάσματά μας, άλλες μέρες κουραζόμαστε και πέφτουμε κι άλλες το ηθικό μας ανεβαίνει ξανά. Αλλά είμαστε αποφασισμένοι ότι θα συνεχίσουμε. Μαζευόμαστε συχνά και συζητάμε το πώς θα κρατήσουμε το πρόγραμμα ζωντανό και ενδιαφέρον, το πώς θα γίνουν συνελεύσεις και συντονιστικά με άλλο κόσμο, με σωματεία και φορείς. Είναι σημαντική αυτή τη στιγμή η σύνδεσή μας με τον κόσμο έξω. Οι εκδηλώσεις στις γειτονιές, όπως αυτές της Εργατικής Αλληλεγγύης στις οποίες θα συμμετέχω, χρειάζονται παντού για να μάθει κι άλλος κόσμος τι γίνεται εδώ, να μάθει την αλήθεια για την ΕΡΤ και να μην ακούει τα ιδιωτικά μέσα ενημέρωσης που δε λένε την αλήθεια. Χρειαζόμαστε στήριξη, βοήθεια, συζήτηση.
Νάντια Καρρά, διοικητική υπάλληλος ΕΡΤ
• Για άλλη μια φορά ο καπιταλισμός αποδεικνύει ότι την κρίση του πρέπει να την πληρώσει ο κόσμος της δουλειάς, οι εργάτες και οι εργάτριες. Ομως, αυτή τη στιγμή όλο και περισσότερος κόσμος συνειδητοποιεί ότι πρέπει να βγει στο δρόμο για να διεκδικήσει το δικαίωμά του στη δουλειά, συνειδητοποιεί ότι μόνο ο αγώνας είναι που μπορεί να φέρει λύση στα προβλήματά του.
Ενας αγώνας ταξικός, αδιάκοπος, με κατεύθυνση που λέει ότι εμείς παράγουμε τον πλούτο, εμείς πρέπει και να τον διαχειριστούμε. Είμαστε χιλιάδες, είμαστε αποφασισμένοι. Αυτό που λέμε, ανεξάρτητα από τη συνδικαλιστική ηγεσία, είναι ότι εμείς τώρα ξεκινάμε. Ότι αυτός ο αγώνας θα έχει διάρκεια και σαφή πολιτική κατεύθυνση, ότι δεν πληρώνουμε τη κρίση, δεν κάνουμε πίσω. Όλος ο κόσμος του αγώνα πρέπει να συντονιστεί.
Είναι ξεκάθαρο πια ότι η αποτελεσματικότητα του αγώνα θα κριθεί στο κατά πόσο συνδεδεμένοι θα είναι οι χώροι που παλεύουν μεταξύ τους, για να σπάσουν οι κοινωνικοί αυτοματισμοί και τα διλήμματα που βάζουν τα αφεντικά για να διχάζουν τους εργάτες. Το στοίχημα θα παιχτεί στο συντονισμό και τη διάρκεια, αν καταφέρουν οι εργάτες να συντονιστούν και να κλιμακώσουν στέλνοντας έτσι το μήνυμα στην επιθετική πολιτική του καπιταλισμού ότι εδώ είμαστε, ας αναμετρηθούμε.
Δημήτρης Καλπίδης, εργαζόμενος στο δήμο Κορυδαλλού
• Στην Πολυκλινική είμαστε αντιμέτωποι με την υλοποίηση ενός σχεδιασμού που προϋπήρχε από το Λοβέρδο. Στόχος τους είναι να κλείσουν το νοσοκομείο. Ήδη, κλείνοντας σιγά σιγά τη στρόφιγγα της χρηματοδότησης, το υπουργείο έχει επιτύχει μεγάλο μέρος της διάλυσης του νοσοκομείου. Με την ενοποίηση με το 3ο ΙΚΑ υποβάθμισαν πάρα πολύ το επίπεδο της παρεχόμενης υπηρεσίας. Μετέφεραν όλο τον κόσμο που χρειαζόταν νοσηλεία στην πολυκλινική, όπως και το προσωπικό του ΙΚΑ, δημιουργώντας εργαζόμενους πολλών ταχυτήτων. Και παράλληλα το έκαναν μειώνοντας τις αποδοχές των εργαζομένων.
Οι νοσηλευτές είναι μόνιμα πια προσωπικό ασφαλείας. Τα ρεπό τους δε βγαίνουν, οι άδειές τους το ίδιο. Δεν έχουν τη δυνατότητα να λείψουν ούτε μια μέρα, δουλεύουν διπλοβάρδιες, χωρίς να παίρνουν ποτέ τα ρεπό που τους αναλογούν. Ανάλογες είναι οι ελλείψεις στους γιατρούς, οι κλινικές λειτουργούν στα όρια. Για παράδειγμα στη χειρουργική, οι ειδικευόμενοι δουλεύουν ως και 80 ώρες τη βδομάδα, κάνουν οχτώ-εννιά εφημερίες το μήνα που έχουν να τις πληρωθούν οχτώ μήνες. Και παρά το γεγονός ότι η -όποια- δικαιοσύνη τούς έχει δικαιώσει, η διοίκηση έκανε όλες τις νομικές ενέργειες που μπορούσε για να παραταθεί η απληρωσιά.
Οι προμήθειες σε υλικό, αυτές που γίνονται μέσα στον προϋπολογισμό τους, είναι πολύ μικρότερες από τις πραγματικές ανάγκες. Και όταν για παράδειγμα, τα αντιδραστήρια τελειώνουν, παραγγέλνονται εξωσυμβατικά με τεράστιο κόστος. Η κυρίαρχη ιδέα είναι ότι δεν υπάρχει ανάγκη να γίνει κάποιος καλά, η ανάγκη είναι να βγουν τα λεφτά. Ομως η υγεία, όπως και η εκπαίδευση είναι δικαιώματα. Η πολυκλινική, λόγω και της γεωγραφικής τοποθεσίας, νοσηλεύει ανθρώπους που σε συνθήκες κρίσης έχουν χάσει την κοινωνική τους ασφάλιση και δεν μπορούν να καλύψουν τα έξοδα νοσηλείας τους. Νοσηλεύει επίσης μετανάστες, άστεγους, χρήστες.
Πέρσι έγινε επίσχεση από τους ειδικευόμενους στην οποία στη συνέχεια συμμετείχαν και οι επιμελητές του ΙΚΑ και διήρκεσε δυόμισι μήνες. Η προσπάθεια από τη μεριά της διοίκησης ήταν ένα κλίμα τρομοκρατίας σταθερά. Ανασύραν δεκάδες διατάξεις για να μας επιστρατεύσουν για να εργαστούμε. Οι νοσηλευτές έχουν κάνει κι αυτοί τρεις κινητοποιήσεις την τελευταία χρονιά με στάσεις εργασίας και παρουσία στο υπουργείο Υγείας. Ενώ έχουν πάντα αρκετά μεγάλη συμμετοχή στις απεργίες των νοσοκομείων. Επίσης την τελευταία βδομάδα κάναμε στάση εργασίας με παρουσία στο υπουργείο και λίγες μέρες μετά πορεία και συναυλία στην Ομόνοια. Είναι ανάγκη να μας στηρίξει ο κόσμος της περιοχής που κάνει χρήση των υπηρεσιών. Πιστεύω ότι χρειάζεται όλοι οι εργαζόμενοι να αντιληφτούν την ανάγκη αντίστασης, να οργανωθούν οι ίδιοι μεταξύ τους και σίγουρα να βρουν ποια είναι τα κοινά τους. Κανένας μόνος του δε θα σταθεί. Ολοι μαζί, κάτι θα γίνει.
Θανάσης Καμμένος, ειδικευόμενος παθολογίας, Πολυκλινική