Το πρώτο, ιδρυτικό, συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, θα γίνει από 10-14 Ιουλίου. Το 2013 είναι μία χρονιά στην οποία όλα τα κόμματα αισθάνθηκαν την ανάγκη να κάνουν συνέδρια. Αρχισε το ΠΑΣΟΚ, τον Μάρτιο, ακολούθησε το ΚΚΕ τον Απρίλιο. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ τον Ιούνιο, η ΝΔ πριν λίγες μέρες και τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ, ενώ η ΔΗΜΑΡ, το ανακοίνωσε για το Φθινόπωρο.
Όλα τα κόμματα θέλουν να εκτιμήσουν τις συνέπειες από τον πολιτικό σεισμό πού προκάλεσαν τα αποτελέσματα των περσινών εκλογών, που έδειξαν την μαζική στροφή προς τα αριστερά, την εγκατάλειψη του ΠΑΣΟΚ από τα εργατικά στρώματα, την είσοδο στο κοινοβούλιο της Χ.Α.
Στο ΣΥΡΙΖΑ στράφηκε, εκλογικά, η προς τα αριστερά μετατόπιση. Ο ΣΥΡΙΖΑ βρέθηκε, από το όριο της κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης, στο 27% και στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ανάμεσα στις εκλογές του Μαΐου και του Ιουνίου 2012, ο ΣΥΡΙΖΑ ανέβηκε 10 μονάδες, κυρίως λόγω της άρνησής του, να συμμετάσχει σε κυβέρνηση με τα μνημονιακά κόμματα ΝΔ και ΠΑΣΟΚ.
Κυρίαρχη άποψη
Όταν εξαγγέλθηκε το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, τον Απρίλιο, η κυρίαρχη άποψη στην ρεφορμιστική αριστερά, ήταν ότι το εργατικό κίνημα είναι σε υποχώρηση, ότι κυριαρχεί η απογοήτευση, ο κόσμος «δεν τραβάει» κλπ και κατά συνέπεια η λύση και το ξεμπλοκάρισμα μπορεί να έρθει μόνο με εκλογές. Εκεί μπορούν οι εργαζόμενοι να ελπίζουν και όχι σε απεργίες, αφού η κυβέρνηση τους επιστρατεύει και δεν υπάρχουν «οι όροι και οι προϋποθέσεις» να νικήσουν.
Όμως, πάνω στο κύμα των απεργιών του Μετρό, των ναυτεργατών, της Μανωλάδας, των καθηγητών, ήρθε η ΕΡΤ και η κατάληψή της σε λειτουργία από τους ίδιους τους εργαζόμενους και τα άλλαξε όλα. Σκόρπισε την κυβέρνηση, έσπασε το δεκανίκι της ΔΗΜΑΡ, έδειξε πως πέφτουν κυβερνήσεις χωρίς εκλογές, απέδειξε, τι είναι εργατική πολιτική και τι αποτελέσματα μπορεί να έχει.
Ο Σαμαράς στο συνέδριο της ΝΔ, έβαλε τις προτεραιότητες και ονομάτισε τους εχθρούς της, αδύναμης αλλά αδίστακτης, δικομματικής κυβέρνησης: Οσοι κάνουν καταλήψεις δημοσίων κτιρίων, η καλύτερη φωτογραφία για την ΕΡΤ. Όσοι υποκινούν και οργανώνουν απεργίες, οι «άοπλοι εισβολείς» της χώρας δηλ οι μετανάστες, η αριστερά που διαμαρτύρεται. Όρισε τα μέτωπα: απολύσεις, κλείσιμο σχολείων, νοσοκομείων, ιδιωτικοποιήσεις, ρατσισμός.
Αυτά είναι και τα ερωτήματα που απασχολούν τους συνέδρους και τον κόσμο που προσβλέπει στο ΣΥΡΙΖΑ: πώς απαντάμε στις απολύσεις, με καταλήψεις, όπως η ΕΡΤ ή περιμένοντας τις εκλογές, πώς απαντάμε στο κλείσιμο νοσοκομείων και δομών υγείας, με συντονισμό, απεργία, κατάληψη ή αναμονή ως τις εκλογές; Και ερωτήματα πιο συνολικά: Τι σημαίνει αριστερά στην κυβέρνηση; Ποιος ελέγχει την αστυνομία, το στρατό, τη δικαστική εξουσία; Πώς θα βρεθούν λεφτά αν δεν σταματήσουμε να πληρώνουμε το χρέος; Σταματά η δημοκρατία στην πύλη του εργοστασίου, και αν όχι, ποιος και πώς το ελέγχει, η επιθεώρηση εργασίας ή οι εργατικές επιτροπές;
Ήδη η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ έχει απαντήσει σε όλα τα παραπάνω ερωτήματα, με μετατόπιση δεξιότερα ακόμα και από τις προεκλογικές θέσεις του 2012:
«Δεν θα προβεί σε μονομερείς ενέργειες», απέναντι στους δανειστές, (συνέντευξη Τσίπρα στη Ελευθεροτυπία της Κυριακής, 7/7/13). Θα επαναδιαπραγματευτεί την δανειακή σύμβαση (στην ίδια συνέντευξη). Με αναγνώριση της μεταρρυθμιστικής πλευράς της Καραμανλικής οκταετίας (ομιλία στο Ιδρυμα Καραμανλή).
Ο Τσίπρας την προσυνεδριακή περίοδο έχει περιοδεύσει σε όλη τη χώρα, μιλώντας σε ανοιχτές συγκεντρώσεις με κεντρικό σύνθημα «ανένδοτος» για τη δημοκρατία. Ο «ανένδοτος» απευθύνεται στο ακροατήριο που έχει τους συνειρμούς του στον παπανδρεϊσμό του Κέντρου, και η «δημοκρατία», ως κεντρικό αίτημα, παρακάμπτει την απάντηση στα πραγματικά ζητήματα των μαζικών απολύσεων δημοσίων υπαλλήλων, της απάντησης εδώ και τώρα στο κλείσιμο νοσοκομείων και σχολείων, ενώ οι μετανάστες δεν ψηφίζουν.
Η γρήγορη προσαρμογή και η δεξιά μετατόπιση της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ, οδηγεί σε μέτρα περιορισμού των αριστερών φωνών στο εσωτερικό του. Στις συνιστώσες επιβάλλεται το ταπεινωτικό μέτρο της αυτοδιάλυσης. Επιδιώκεται να μην επιτρέπεται στις πολιτικές τάσεις να κατεβάζουν χωριστές λίστες. Ο «γραμματέας» να εκλέγεται από το συνέδριο, και να είναι έτσι αυτόνομο κέντρο αποφάσεων, με λυμένα τα χέρια για κάθε δεξιά συμμαχία και κάθε συμβιβασμό.
Στο συνέδριο, με 4000 αντιπροσώπους, δεν υπάρχει χώρος, για ουσιαστική πολιτική συζήτηση, απομένει όμως πολύς για διευθετήσεις και ισορροπίες μεταξύ των παλιών και των νέων ομάδων της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ.
Για τα μέλη και τους συνέδρους του ΣΥΡΙΖΑ υπάρχει η ανοιχτή πρόσκληση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ σε κοινή δράση, σε όλα τα μέτωπα της περιόδου, χωρίς «όρους και προϋποθέσεις», στους Δημους και τα νοσοκομεία, στα σχολεία καί το αντιφασιστικό-αντιρατσιστικό κίνημα.
Τάκης Ζώτος, δικηγόρος