Με ένα μαζικό συλλαλητήριο την Παρασκευή 5/7, συνέχισαν τις κινητοποιήσεις τους οι εργαζόμενοι της αρτοβιομηχανίας Κατσέλης, η οποία ανακοίνωσε το κλείσιμό της πριν από 15 μέρες.
“Από την περασμένη βδομάδα αγωνιζόμαστε να ανοίξει ξανά το εργοστάσιο. Πως θα ζήσουν τα παιδιά μας; Εχω τρία παιδιά και τώρα έμεινα κι εγώ άνεργη. Τι θα κάνουμε; Να ανοίξει το εργοστάσιο να δουλέψουμε. Δεν ζητάμε κάτι άλλο. Την Κυριακή πήγαμε στην ΕΡΤ. Τους συμπαραστεκόμαστε και μας συμπαραστέκονται κι αυτοί. Όσο είμαστε στα πόδια μας θα αντιστεκόμαστε.” μας λέει η Αθανασία Βλάχου, εργάτρια στον Κατσέλη. “Είμαι 18 χρόνια στην εταιρία. Κάθε Παρασκευή πήγαινα από τις 3 το μεσημέρι κι έφευγα στις 7 το πρωί. Βγάζαμε 100 χιλιάδες ψωμιά 'Χωριάτικο' μόνο σε αυτή τη βάρδια. Και δουλεύαμε και Κυριακή” συμπληρώνει η συνάδελφός της Κανέλλα Γαλανοπούλου.
Η διαδήλωση ξεκίνησε από την πλατεία Βάθη και βάδισε προς τη Βουλή, σταματώντας στο υπουργείο Εργασίας και τα γραφεία του ΣΕΒ. Το σύνθημα “Εργάτες Ενωμένοι Ποτέ Νικημένοι” κυριάρχησε, όταν η πορεία συναντήθηκε με διαδηλωτές της ΠΟΕ ΟΤΑ που επέστρεφαν με πορεία από το υπουργείο Διοικ. Μεταρρύθμισης.
Ο Μιχάλης Καρανικόλας, μέλος Δ.Σ Σωματείου Εργαζομένων Κατσέλης τόνισε ανάμεσα σε άλλα μιλώντας στην Εργατική Αλληλεγγύη:
“Παρότι δεν περιμέναμε το κλείσιμο, οι κινητοποιήσεις ήταν πάρα πολύ άμεσες. Ο κόσμος στην εταιρία έχει πολύ δυνατό το συνδικαλίζεσθαι κι αυτό βοήθησε να δώσουμε άμεσες απαντήσεις. Έχουμε πάει στην ΕΡΤ, έχουμε πραγματοποιήσει πορείες, έχουμε ζητήσει κι έχουμε δεχτεί βοήθεια από πολιτικά κόμματα, κυρίως του αριστερού χώρου.
Αυτό που ζητάμε εμείς είναι να μείνει ανοιχτό το εργοστάσιο. Οι πωλήσεις ήταν σε ανοδική τάση τους τελευταίους μήνες και γι’ αυτό μας κάνει τρομερή εντύπωση αυτός ο ξαφνικός θάνατος, από έναν άνθρωπο που θεωρούμε ότι και λεφτά έχει και θα μπορούσε να βοηθήσει το εργοστάσιο να μην κλείσει. Δεν κατανοούμε γιατί οδηγηθήκαμε σε αυτή την κατάσταση. Δεν υπήρχε καμία ενημέρωση και καμία διαβούλευση με το σωματείο. Αυτό συν το γεγονός ότι υπήρχε ανοδική τάση στις πωλήσεις, δίνει σε μας να καταλάβουμε ότι πίσω από το κλείσιμο κρύβεται κάτι άλλο κι όχι ότι η εταιρία δεν πήγαινε καλά.
Θέλουμε τη βοήθεια και τη συμπαράσταση του κόσμου, πράγμα που είναι πολύ σημαντικό για εμάς. Να μην υπάρξει καμιά μεταβολή τόσο στα εργασιακά μας δικαιώματα αλλά και στον αριθμό των εργαζομένων. Θεωρούμε ότι δεν περισσεύει κανένας. Οι μισθοί μας ούτως ή άλλως δεν ήταν μεγάλοι. Δεν έχουμε κάτι να δώσουμε. Έχουμε δώσει ήδη πολλά για αυτή την εταιρία. Βάλαμε απίστευτη πλάτη. Σαν αντάλλαγμα πληρωνόμαστε το κλείσιμο μιας εταιρίας που εξακολουθούμε να πιστεύουμε ότι είναι υγιής και βιώσιμη. Εμείς εδώ θα είμαστε πάντως. Δεν είμαστε διατεθειμένοι να παραδώσουμε έτσι εύκολα τα όπλα. Δεν είμαστε μονάδες, ούτε αριθμοί. Έχουμε οικογένειες και παιδιά να ταϊσουμε”.