Η Κ. Σταυρούλα, ανέφερε χαρακτηριστικά πως «αυτή η σύγκρουση έχει τις ρίζες της στη δεκαετία του 90, ενώ η παγκόσμια οικονομική κρίση του 2008 είχε καταστροφικές συνέπειες για την Ουκρανία», γεγονός που πέρασε απαρατήρητο από τα ελληνικά ΜΜΕ.
Ο Λ. Μπόλαρης άνοιξε την εισήγησή του αναφερόμενος στην συμπλοκή τριών συγκρούσεων στην περιοχή της Ουκρανίας τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό της. «Αν δεν κατανοήσουμε την ιστορία της Ουκρανίας δεν θα μπορέσουμε να εξηγήσουμε τις εσωτερικές συγκρούσεις της άρχουσας τάξης και την άνοδο του εθνικισμού στην Ουκρανία», είπε και ανέφερε χαρακτηριστικά τα παραδείγματα της καταπίεσης του λαού της Ουκρανίας τόσο από τα τσαρικά καθεστώτα όσο και από το σταλινικό καθεστώς και τον λοιμό της δεκαετίας του 30. «Θέλουμε μια Αριστερά που θα συγκρουστεί ανοιχτά με τον ιμπεριαλισμό, τις επεμβάσεις και την προπαγάνδα τόσο της Δύσης που παριστάνει τον υπερασπιστή των λαών της ανατολικής Ευρώπης,όσο και της Ρωσίας που παριστάνει ότι μάχεται το ‘φασιστικό πραξικόπημα’ στο Κίεβο, ενώ στην πραγματικότητα δεν έχει κανένα πρόβλημα με Ρώσους φασίστες όπως ο Ζιρινόφσκι που βγήκε πρώτος να στηρίξει την προσάρτηση της Κριμαίας».
Στην συζήτηση που άνοιξε εκφράστηκαν διαφορετικές απόψεις, ως προς την ιστορική ανάλυση για την Ουκρανία καθώς και για την σημερινή συγκυρία. Ο Γιάννης Κούτρας απάντησε σε επιχειρήματα που εκφράστηκαν στη συζήτηση και δικαιολογούσαν την ρώσικη επέμβαση στο όνομα του δικαιώματος αυτοδιάθεσης της Κριμαίας. «Το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση δεν είναι απόλυτη αρχή για τους επαναστάτες. Για παράδειγμα, στηρίζουμε χωρίς όρους την αυτοδιάθεση της παλαιστινιακής αντίστασης γιατί συγκρούεται με τον ιμπεριαλισμό και τους σιωνιστές, όμως στην περιπτωση του Κοσόβου το ζήτημα της αυτοδιάθεσης χρησιμοποιήθηκε προσχηματικά από τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό για να βομβαρδίσει την Σερβία. Αν η Αριστερά στηρίξει την 'αυτοδιάθεση' των Ρωσόφωνων της Κριμαίας δικαιώνει τον Πούτιν και την στρατιωτική επέμβαση που προσχηματικά χρησιμοποιεί την αυτοδιάθεση του λαού για λογαριασμό του Ρώσικου ιμπεριαλισμού».
Αλεξάνδρα Σιαφάκα