«Η ώρα της ανατροπής!» έφτασε. Με αυτόν τον τίτλο κυκλοφορεί το νέο τεύχος του περιοδικού Σοσιαλισμός από τα Κάτω (Νο 104) για τον Μάη-Ιούνη, ενώ το πρωτοσέλιδο έχει φωτογραφία από την μάχη των μεταναστών εργατών στο εργοστάσιο της «Γενικής Ανακύκλωσης».
Τα πρώτα τέσσερα άρθρα είναι αφιερωμένα στην τριπλή εκλογική μάχη του Μάη. Η Μαρία Στύλλου στο άρθρο της «Μετά τις εκλογές: Τα σενάρια και η πραγματικότητα» εξηγεί ότι η κυρίαρχη τάξη έχει μεγάλες δυσκολίες να αποκτήσει ξανά τον έλεγχο. Τονίζει ότι ο δικομματισμός που έχει καταρρεύσει δεν έχει εύκολες επιλογές για να στηθεί ξανά στα πόδια του, με οποιαδήποτε εκδοχή. Θυμίζει ότι οι οικονομικές και οι πολιτικές μάχες που έχει δώσει η εργατική τάξη έχουν βαθιές ρίζες ειδικά στην τελευταία 15ετία, ενώ επισημαίνει ότι η αντικαπιταλιστική αριστερά έχει τη δυνατότητα να μην αφήσει την δυναμική που υπάρχει να χαθεί με πισωγυρίσματα και αυταπάτες.
Ο Πάνος Γκαργκάνας εξηγεί στο δικό του κείμενο με τίτλο «Τα όρια μιας στρατηγικής» ότι η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι κάτι καινούργιο, αλλά επαναλαμβάνει ότι η έξοδος από την κρίση θα έρθει με την κατάκτηση της κυβέρνησης από την αριστερά. Ήδη, όμως, τα κείμενα των στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ εξηγούν ότι δεν μπορούν να υπάρχουν «μονομερείς ενέργειες», αλλά σταδιακή «ανακούφιση» όταν θα έρθει η «ανάπτυξη». Αυτή η στρατηγική δοκιμάστηκε στο παρελθόν και έφερε συντριπτικές ήττες για την εργατική τάξη, με κορυφαίο ίσως το παράδειγμα της Γαλλίας του Λαϊκού Μετώπου το 1936. Για αυτό η αριστερά χρειάζεται να μην ξαναπέσει στα ίδια λάθη του κοινοβουλευτικού δρόμου για την αλλαγή της κοινωνίας.
Μία από τις βασικές μάχες του εργατικού κινήματος πριν, αλλά και μετά τις εκλογές είναι η σύγκρουση με τις δεκάδες χιλιάδες απολύσεις. Ο Τάσος Αναστασιάδης στο κείμενό του με τίτλο «Να γυρίσουν πίσω οι απολυμένοι» εξηγεί γιατί αυτό είναι το πιο κρίσιμο αίτημα του εργατικού κινήματος. Αρχικά, επιχειρηματολογεί απέναντι στην κυβερνητική προπαγάνδα ότι αυτές οι απολύσεις ούτε δίκαιες είναι, ούτε θα εξοικονομήσουν χρήματα, ούτε θα καλυτερεύσουν τις δημόσιες υπηρεσίες. Στη συνέχεια απαντάει στο ερώτημα αν το εργατικό κίνημα μπορεί να επιβάλλει αυτό το αίτημα θυμίζοντας τις μεγάλες μάχες που έχουν δοθεί το τελευταίο διάστημα. Οι οποίες πρέπει να συνεχιστούν χωρίς να υπάρχει αναμονή για μια κοινοβουλευτική αλλαγή.
«Να τσακίσουμε τους ναζί στο δρόμο και στις κάλπες» είναι ο τίτλος του άρθρου του Γιώργου Πίττα. Ξεκινάει από τον σπουδαίο ρόλο που έπαιξαν οι πετυχημένες αντιφασιστικές κινητοποιήσεις στις 22 Μάρτη στην Ελλάδα και διεθνώς, ενώ γυρνάει σε όλες τις πολιτικές και οργανωτικές μάχες που έδωσε το αντιφασιστικό κίνημα για να μην επιτρέψει στους νεοναζί να αξιοποιήσουν τα εκλογικά τους ποσοστά. Στις φοβερές διαδηλώσεις μετά την δολοφονία του Φύσσα, στην παρουσία του αντιφασιστικού κινήματος ως πολιτική αγωγή στις δίκες των ταγμάτων εφόδου, στην σύγκρουση με το ρατσισμό και τέλος τονίζει ότι η καμπάνια «Κάθε ψήφος στη Χρυσή Αυγή είναι ένα μαχαίρι στα χέρια των ναζί» είναι η απαραίτητη συνέχεια.
Πορτογαλία
Φέτος, συμπληρώνονται «40 χρόνια από την Επανάσταση των Γαρυφάλλων». Ο Νίκος Λούντος γράφει για την επανάσταση που συγκλόνισε την Πορτογαλία, ανέτρεψε μια αιματοβαμμένη χούντα και αποτελεί σχολείο για τις επιλογές της αριστεράς και σήμερα. Το πραξικόπημα της 25ης Απρίλη του ‘74 από το Κίνημα Ενόπλων Δυνάμεων (MFA) μετατράπηκε σε πραγματική επανάσταση όταν εισέβαλλε στο προσκήνιο η εργατική τάξη. Όμως, τα κόμματα της αριστεράς (το Σοσιαλιστικό και το Κομμουνιστικό) θεωρούσαν ότι μπορούν να κατακτήσουν το κράτος από τα μέσα με αποτέλεσμα να γίνουν το καλύτερο εργαλείο της άρχουσας τάξης να σταματήσει την εργατική τάξη να φτάσει στο τέλος του δρόμου: την εργατική εξουσία.
Ακολουθούν δύο κείμενα σε σχέση με τις εξελίξεις στην Ουκρανία. Ο Λέανδρος Μπόλαρης στο ομώνυμο άρθρο εξηγεί ότι η ανατροπή του Γιανουκόβιτς δεν ήταν ένα φασιστικό πραξικόπημα, ενώ επιχειρηματολογεί γιατί χρειάζεται η αριστερά να συγκρουστεί τόσο με την ΕΕ και τις ΗΠΑ, όσο και με την Ρωσία χωρίς αυταπάτες για κανένα από τα δύο ιμπεριαλιστικά στρατόπεδα.
Στη συνέχεια ο Θανάσης Καμπαγιάννης με το κείμενο του «Ιμπεριαλισμός και αντικαπιταλιστική αριστερά» τονίζει ότι έχουν καταρρεύσει οι θεωρίες που μιλούσαν για το τέλος του ιμπεριαλισμού τόσο από δεξιά όσο και από αριστερά. Θυμίζει τις πολιτικές επιλογές που έκαναν οι επαναστάτες μαρξιστές τόσο στα κείμενα τους όσο και στην πράξη τα τελευταία τριάντα χρόνια για να συγκρουστούν με τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, ενώ επιχειρηματολογεί γιατί χρειάζεται να αντιμετωπίζουμε τον ιμπεριαλισμό «όχι απλά ως μια «υπερδύναμη», αλλά ως ένα σύστημα ανταγωνιζόμενων εθνικών κρατών και κεφαλαίων».
Η μεγάλη φετινή ιστορική επέτειος είναι τα 100 χρόνια από τον Ά Παγκόσμιο Πόλεμο. Ο Σωτήρης Κοντογιάννης απαντάει στο φαινομενικά δυσεπίλυτο πρόβλημα ποιες ήταν οι αιτίες του «Μεγάλου Πολέμου». Αναφέρεται στις περιφερειακές συγκρούσεις που αποτέλεσαν το πρελούδιο του Ά Π.Π., καταρρίπτει τις θεωρίες που υποστήριζαν ότι ο πόλεμος ήταν «ατύχημα» ή «εφιάλτης από το παρελθόν» και δίνει την εικόνα από το πώς κινήθηκαν οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις και των δύο στρατοπέδων.
Ακόμα, στις σελίδες της Βιβλιοκριτικής παρουσιάζονται τα βιβλία «Η επιστροφή της Κοκκινοσκουφίτσας» του Αντώνη Λιάκου, «Η υγεία πάνω από τα κέρδη» των Ντέιβιντ Στάκλερ και Σέντζεϊ Μπάσου και «Τα κοινωνικοπολιτικά μέτωπα στην Τρίτη Κομμουνιστική Διεθνή» του Βασίλη Λιόση». Τέλος, υπάρχει η καθιερωμένη επισκόπηση του περιοδικού Τύπου της αριστεράς των τελευταίων μηνών.