Εμείς που μέχρι πριν δεν μπορούσαμε να συνεννοηθούμε κατεβήκαμε όλοι μαζί 80 άτομα σε μία στάση εργασίας. Την επόμενη μέρα απεργήσαμε και οι 80. Ήταν η πρώτη φορά που γινόταν απεργία στο χώρο. Την ίδια εβδομάδα ξαναπεργήσαμε. Παράλληλα ήταν στα σκαριά και ένα πρωτοβάθμιο σωματείο χωρίς να ξέρουμε και πολλά από συνδικαλισμό. Περπάτησε το σωματείο, έγινε η σύστασή του, τον απολυμένο συνάδελφο αναγκάστηκαν και τον ξαναπροσέλαβαν με δικαστική απόφαση και τώρα είναι και μέλος του ΔΣ. 

 

Όλη αυτή η εμπειρία μας έκανε να μάθουμε κάποια πράγματα. Άρχισαν οι συνάδελφοι να ξεπερνάνε το φόβο τους. Άρχισαν να συζητάνε, να λένε τη γνώμη τους. Έσπασε η φούσκα ότι δήθεν είμαστε όλοι μία οικογένεια και γενικά όλο το παραμύθι που μας λένε στους χώρους εργασίας, που δεν υφίσταται για κανένα λόγο. Όταν είναι να πάνε για μείωση χτυπάνε τον εργαζόμενο, όταν βγάζουν κέρδη τότε είναι δικά τους. Ειδικά στο χώρο του φαρμάκου κάνουν χρυσές δουλειές χωρίς να μας υπολογίζουν. 

Πριν από πέντε χρόνια όλα αυτά έμοιαζαν πολύ μακρινά. Τότε θυμάμαι είχε έρθει η ομοσπονδία και είχε κλείσει το χώρο εργασίας και υπήρχαν τελείως διαφορετικές αντιδράσεις. Αυτός ο ίδιος κόσμος μετά την ίδρυση του σωματείου μαζί με την Ομοσπονδία και το κλαδικό σωματείο συμμετέχει σε δράσεις και σε άλλες φαρμακαποθήκες. 

 

Τώρα παλεύουμε ενάντια στην προσπάθεια γειτονικής φαρμακαποθήκης να σπάσει το πενθήμερο. Για δύο μήνες κάθε Σάββατο πηγαίναμε έξω από την εταιρεία Λάιον Φάρμα, όπου έχει υπογραφεί επιχειρησιακή σύμβαση στα πλαίσια του μνημονίου. Κλείναμε το χώρο και ξεκινάγαμε να συζητάμε με τους συναδέλφους. Και παρά το γεγονός ότι ο εργοδότης έφερνε ακόμα και την αστυνομία, τώρα έχει αναγκαστεί να δεσμευτεί ότι μέχρι 15 Σεπτέμβρη δεν θα ανοίξει την εταιρεία Σάββατα. 

 

Το συμπέρασμα είναι ότι μετά από ένα χρόνο έχουμε κερδίσει το σεβασμό και δεν μπορούν πια να κάνουν κάτι χωρίς να το κουβεντιάσουν μαζί μας. Ο κόσμος έχει συσπειρωθεί γύρω από το σωματείο. Μπορεί να υπάρχουν πολλές και διαφορετικές απόψεις αλλά πάνω απ\' όλα μπαίνει το σωματείο και η λειτουργία του και αυτό είναι το σπουδαίο. Με τέτοιου είδους πρωτοβουλίες δημιουργείται η ελπίδα ότι μπορούμε να κρατήσουμε τα εργατικά μας δικαιώματα. Αυτό μας δείχνουν και οι εργάτες της Cosco, που ξεκίνησαν ένα αγώνα μέσα σε συνθήκες γαλέρας. Είναι ένα αισιόδοξο μήνυμα που δίνει απάντηση σε αυτό που μας λένε ότι “έτσι είναι τα πράγματα και δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα”. Τελικά τα πράγματα μπορούν να γίνουν και αλλιώς αρκεί να το θέλουμε.