Το Ολοκαύτωμα ήταν το μεγαλύτερο έγκλημα στην ιστορία. Συνέβη μάλιστα την εποχή του απόγειου της «προόδου», στον 20ο αιώνα και ήταν αποτέλεσμα της νοσηρής φυλετικής ιδεολογίας των ναζί. Το Ολοκαύτωμα είναι υπενθύμιση για το που μπορεί να φθάσει η επί αιώνες καλλιέργεια μίσους (αντισημιτισμός) προς συγκεκριμένη πληθυσμιακή ομάδα όπως οι Εβραίοι, αλλά και το μέχρι που μπορεί να οδηγήσει η ανοχή σε ρατσιστικά, φυλετικά και ξενοφοβικά κηρύγματα. Η τραγική ιστορία του Ολοκαυτώματος μας έδειξε το πόσο μικρή είναι η απόσταση από το «στρατόπεδο φιλοξενίας» μέχρι το «Άουσβιτς».

 

Ως ιστορικό γεγονός το Ολοκαύτωμα υπόκεινται σε έρευνα, επιστημονική ακόμη και πολιτική αντιπαράθεση. Ο ρόλος των εβραϊκών συμβουλίων, των Κάπο, των συμμάχων που φαίνεται να γνώριζαν την ύπαρξη των στρατοπέδων, ο ρόλος της αντίστασης αλλά και των καθεστώτων που συνεργάζονταν με τους ναζί, η μακραίωνη ιστορία του αντισημιτισμού κλπ, εξακολουθούν να αποτελούν πτυχές της ιστορικής έρευνας, με αντιπαραθέσεις και σκληρές αμφισβητήσεις.

 

Η άρνηση ωστόσο του Ολοκαυτώματος, φαινόμενο που έχει αρχίσει ήδη από τα τέλη του ’60, είναι βασική πτυχή της επανεμφάνισης του νεοναζισμού με το μανδύα αρχικά δήθεν της ιστορικής έρευνας. Είναι θεμελιώδης προσπάθεια να υποβαθμιστεί για να δικαιολογήσει εκ των υστέρων τις φρικαλεότητες των ναζί και των ρατσιστικών ιδεολογιών. Να εμφανιστεί ως αποτέλεσμα ενός ιδιότυπου «ιδεολογικού» πολέμου και όχι μιας συστηματικής εξόντωσης. Είναι γνωστή η ναζιστική καλυμμένη ή η ανοικτή προπαγάνδα ότι το Ολοκαύτωμα δεν ήταν παρά έργο των ίδιων των Εβραίων, των «σιωνιστών» που ελέγχουν τον κόσμο, «συνομωσία» για τη δημιουργία του κράτους του Ισραήλ και άλλα φαιδρά που στόχο έχουν να εξιλεώσουν στα μάτια αφελών(;) τα εγκλήματα των ναζί.

 

Πρόσφατα ελληνικό δικαστήριο αθώωσε τον ναζιστή Κώστα Πλεύρη για το λιβελογράφημά του «Εβραίοι όλη η Αλήθεια», όχι στη βάση έστω της ελευθερίας του λόγου, αλλά στη βάση ότι το χυδαίο λιβελογράφημα αποτελεί «ιστορική μελέτη»(!).

Η ίδια λογική που υποβάθμιζε από πλευράς πολλών αριστερών και γενικότερα προοδευτικών παλιότερα τον κίνδυνο της Χρυσής Αυγής, στο όνομα της δημοκρατίας, του πολυκομματισμού και της ελευθερίας του λόγου, επιχειρεί τώρα να επιστρατεύσει τον κίνδυνο να συρθεί ως αρνητής του Ολοκαυτώματος ο οποιοσδήποτε ερευνητής που ενδεχομένως σταθεί επικριτικά σε πτυχές της μεγάλης αυτής τραγωδίας.

 

Όσο για την εξίσωση του Ολοκαυτώματος με άλλες γενοκτονίες. Χωρίς κανείς να υποτιμά τις σφαγές και διώξεις που υπέστησαν άλλοι λαοί -η εξόντωση των Αρμενίων λέγεται για παράδειγμα ότι ενέπνευσε τον Χίτλερ- έχουν να κάνουν περισσότερο με τις συγκρούσεις που προκάλεσε η γέννηση των εθνικισμών στα τέλη του 19ου - αρχές 20ου αιώνα, παρά με μία συγκροτημένη και βιομηχανοποιημένη ως προς την εκτέλεσή της γενοκτονία, όπως ήταν το Ολοκαύτωμα.

 

Αρκεί ένα αντιρατσιστικό νομοσχέδιο, το οποίο επιχειρεί μάλιστα να κλείσει το μάτι στην ακροδεξιά και τους ψηφοφόρους της Χρυσής Αυγής, να εξουδετερώσει τον ρατσισμό στην οποιαδήποτε εκδοχή του; Όχι βέβαια. Για την καταπολέμηση του ρατσισμού χρειάζονται πολύ περισσότερα από ένα νομοσχέδιο. Χρειάζεται η υιοθέτηση μιας διαφορετικής αντίληψης για τον άνθρωπο, χρειάζεται το ξερίζωμα των αιτιών που γεννούν από τις πιο «απλές» προκαταλήψεις μέχρι τα ανοικτά κηρύγματα μίσους, χρειάζεται να αποτραπεί με κάθε μέσο οι αρνητές του Ολοκαυτώματος, οι ναζί της ΧΑ και οι πιο «λάιτ» ρατσιστές να βρίσκουν πάτημα για να διαχέουν στην κοινωνία το δηλητήριό τους. Και κυρίως να εγκληματούν με την ανοχή της αστυνομίας κατά ανυπεράσπιστων μεταναστών, ατόμων με διαφορετικό σεξουαλικό προσανατολισμό ή οποιουδήποτε δεν ταιριάζει στις προδιαγραφές της νοσηρής τους φαντασίας.