Η είδηση ήρθε ως κεραυνός εν αιθρία, ιδιαίτερα σε μια μικρή τοπική κοινωνία, που ως τώρα πίστευε ότι εφόσον ο νέος δήμαρχος κατάγεται από το Απέρι, θα φροντίσει για την ανάδειξή του. Ομολογουμένως με μοναδική μαεστρία, το δημοτικό συμβούλιο συνεδρίασε τη Δευτέρα 12/1, για να επιβεβαιώσει μια ειλημμένη, για πολλούς, απόφαση.

 

Λογάριαζαν, όμως, χωρίς τον ξενοδόχο! Όταν το πληροφορήθηκα, έκανα επικοινωνία με όσους γονείς και κατοίκους της τοπικής κοινότητας γνώριζα, προτείνοντάς τους να καλέσουν συνέλευση, η οποία πραγματοποιήθηκε στις 18/2. Εκεί η πίεση των γονέων και των κατοίκων από τη μια, καθώς και οι τοποθετήσεις των καθηγητών του σχολείου από την άλλη, οδήγησαν τον αντιδήμαρχο, Νισύριο, που παρίστατο, να γελοιοποιείται αφενός δίνοντας στους καθηγητές μαθήματα παιδαγωγικής («τα παιδιά μαθαίνουν καλύτερα στα μεγάλα σχολεία») και αφετέρου στην τοπική κοινωνία μαθήματα ρατσισμού («οι μισοί μαθητές στο Απέρι είναι Αλβανοί»). Και τα δύο προκάλεσαν τις αντιδράσεις των καθηγητών και των γονέων. Ειδικά, μάλιστα, όταν γίνονται διαχωρισμοί ντόπιων και μεταναστών μαθητών σε μια κοινωνία που γνωρίζει τι θα πει μετανάστευση ήδη από τη δεκαετία του ’20.

 

Αφού, λοιπόν, δεν εισακούσθηκε κανένα από τα επιχειρήματά του, ο αντιδήμαρχος αποχώρησε, προφασιζόμενος δουλειά και η συνέλευση αποφάσισε να βγάλει κείμενο με τα αιτήματά της και όρισε νέα συνάντηση για την ερχόμενη Τετάρτη.

 

Είναι εντυπωσιακό, πάντως, πώς σε μια περίοδο κρίσης και πολιτικής αστάθειας, ακόμα και κοινωνίες που είναι απομονωμένες γεωγραφικά και γίνονταν, στο παρελθόν, αντικείμενο εκμετάλλευσης από τον κάθε πολιτικάντη, τώρα αντιλαμβάνονται πώς πρέπει να λειτουργήσεις για να σώσεις το σχολείο σου, το κέντρο υγείας σου, την ύπαρξή σου. Στην επόμενη Γ.Σ. η πρόταση από τη δική μας την πλευρά θα είναι να παραστούμε όλοι, καθηγητές, μαθητές, γονείς, τοπική κοινότητα, στο δημοτικό συμβούλιο, για να γνωρίσουμε, επιτέλους, και το δήμαρχο, καθώς δεν μπόρεσε να έρθει, γιατί κάπου έκοβε βασιλόπιτα...(!)

 

Δώρα Κιντή, καθηγήτρια στο Γυμνάσιο Απερίου