Όπως εξηγεί στο γράμμα που έστειλε στην Εργατική Αλληλεγγύη (ολόκληρη στο site της εφημερίδας), “ακόμη και αυτό το οικειοθελώς υιοθετημένο επίπεδο ασφαλείας από την πρώην ΑΤΤΙΚΟ ΜΕΤΡΟ καταστρατηγείται βάναυσα στο βωμό του ανηλεούς ψυχολογικού πολέμου που εχει εξαπολυθεί ενάντια στους εργαζόμενους. Ασκούνται διώξεις εναντίον προσωπικου που αρνείται τη συμμετοχή σε εργασίες ανασφαλείς, είτε λόγω παρακινδυνευμένων διαδικασιών, είτε λόγω ύποπτου εξοπλισμού. Οι εκπτώσεις στα standards ασφαλείας προήλθαν από επιδεινούμενη υποστελέχωση και στοχευμένη εντατικοποίηση, ενώ η γήρανση του ανθρώπινου δυναμικού και η επιβληθείσα υπερεργασία φθείρουν περαιτέρω την ετοιμότητα ανταποκρίσης σε απρόβλεπτα συμβάντα”.

 

Όπως τονίζει ο Ν. Σμπαρούνης υπάρχουν “επιφυλάξεις για την παραλαβή συρμών αμφιβόλου ηλεκτροτεχνικής ασφάλειας με ιστορικό συχνών ηλεκτροπληξιών στους θαλάμους οδήγησης ή ακόμη και τροχαίο υλικό νεοπαραδιδόμενο που προκαλεί σοβαρά συμβάντα λόγω τεκμηριωμένων κατασκευαστικών κακοτεχνιών”. Επίσης υπάρχουν “επιφυλάξεις για την εκτέλεση βαρειών σωματικών εργασιών που επιβάλλονται σαν «καψόνια» παρά την διαθεσιμότητα κατάλληλων μηχανικών μέσων, ενώ “εκτελούνται εργασίες επί τροχιάς με πλημμελή ηλεκτροτεχνική προστασία”.

 

Και παρακάτω συνεχίζει, “η διευθυντική αυθαιρεσία παρακάμπτει ακόμη και τις οδηγίες τεχνικών ασφάλειας και επιβάλλει κυρώσεις στους ίδιους τους θιγόμενους όταν προσπαθούν στοιχειωδώς να αυτοπροστατευθούν ή να προσφύγουν στους θεσμούς που οι αγώνες εκδημοκρατισμού της κοινωνίας είχαν επιβάλλει (συνδικάτα, Επιτροπές Υγιεινής & Ασφάλειας, Επιθεωρήσεις Εργασίας κ.λπ), τους δυσφημεί και τους στοχοποιεί βάναυσα μέσω του πειθαρχικού μητρώου”.