Διεθνή

Τα μεσάνυχτα της 26 προς 27 Μάρτη 2015 πολεμικά αεροπλάνα από δέκα αραβικές και μουσουλμανικές (Πακιστάν) χώρες, υπό την ηγεσία της Σ. Αραβίας εξαπέλυσαν επιδρομές στην Υεμένη με την πρόφαση της αντιμετώπισης της σεχταριστικής Υεμενικής πολιτοφυλακής (τους αντάρτες Χούθι) που πιστεύεται ότι συνδέεται με ένα ξένο κράτος, την Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν. Οι Χούθι έχουν θέσει υπό τον έλεγχό τους σχεδόν όλη την Υεμένη και βρίσκονται στα πρόθυρα της ανατροπής της εκλεγμένης κυβέρνησης υπό τον πρόεδρο Άμπεντ Ράμπο Μανσούρ Χαντί.

 

Αυτή η εκστρατεία έχει αποσπάσει ευρεία υποστήριξη από τις δυτικές ιμπεριαλιστικές κυβερνήσεις και καλωσορίστηκε από τις περισσότερες αραβικές κυβερνήσεις οι οποίες, στη συγκεκριμένη περίπτωση, εμφανίστηκαν ενωμένες στη σύνοδο κορυφής που πραγματοποιήθηκε στο Σαρμ ελ Σέιχ, σε λιγότερο από δυο μέρες από την έναρξη των εχθροπραξιών. 

 

Η σύνοδος αυτή αποφάσισε εκτός από την συνέχιση των επιχειρήσεων μέχρι την συντριβή και τον αφοπλισμό των Χούθι και την επιστροφή του προέδρου Χαντί στην εξουσία, να συγκροτήσει μια κοινή στρατιωτική δύναμη. Ο σκοπός της θα είναι να αντιμετωπίζει ό,τι αυτές οι κυβερνήσεις θεωρούν ως απειλή για το αραβικό έθνος συνολικά, τη διασφάλιση της προστασίας του και, ουσιαστικά, την προστασία των καθεστώτων τους. Βάζουν στην άκρη τις διαφορές τους και δίνουν τα χέρια για να καταπνίξουν τους επαναστατικούς αγώνες στην περιοχή που αποδεικνύονται τόσο ανθεκτικοί ώστε να μπορούν να τους ανατρέψουν. 

 

Η ανάμιξη της Σ. Αραβίας στα εσωτερικά της Υεμένης δεν είναι κάτι καινούργιο. Στη δεκαετία του 1960 χρησιμοποίησε κάθε μέσο, της στρατιωτικής ισχύος της συμπεριλαμβανομένης, για να υπερασπίσει το μοναρχικό καθεστώς από την Υεμενική Επανάσταση που είχε την υποστήριξη του καθεστώτος του Νάσερ της Αιγύπτου. Στη διάρκεια της Αραβικής Άνοιξης το βασίλειο του Σαούντ έπαιξε κρίσιμο ρόλο στην ανάσχεση της υεμενικής εξέγερσης, ασκώντας πίεση, με τη βοήθεια του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου (GCC) για την επιβολή ενός διακανονισμού που είχε ως αποτέλεσμα την απομάκρυνση του προέδρου Αλί Αμπντουλάχ Σαλέχ, αλλά κράτησε ανέπαφο το μηχανισμό του παλιού καθεστώτος. Έτσι στρώθηκε ο δρόμος για τον Σαλέχ να ενώσει τις δυνάμεις του με αυτές των ανταρτών Χούθι ύστερα από μια μακρά περίοδο εχθρότητας, να πάρει τον έλεγχο της πρωτεύουσας Σανάα και στην συνέχεια των περισσότερων επαρχιών της Υεμένης. Ωστόσο, οι Χούθι είναι πλέον σύμμαχοι του ιρανικού καθεστώτος και εκτελούν τα σχέδια των Αγιατολάχ, οι εθνικιστικές φιλοδοξίες των οποίων για μια ευρύτερη αυτοκρατορία είναι χρωματισμένες από την θρησκευτική ιδεολογία και εξοπλισμένες με το όπλο της σεχταριστικής-θρησκευτικής διχόνοιας.

 

 

Ωστόσο, η τρέχουσα σαουδική επίθεση στην Υεμένη έχει μια σαφή διαφορά από προηγούμενες επεμβάσεις. Το Ριάντ επωφελείται από τους ατέλειωτους πολέμους των ΗΠΑ στην περιοχή και τον τρόπο με τον οποίο διεξάγει νέες ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις μετά τον πόλεμο ενάντια στο Ιράκ το 1991. Σχημάτισε μια ευρεία συμμαχία εννιά αραβικών χωρών και μιας μη-αραβικής (Πακιστάν) και κάλεσε άμεσα όλες τις αραβικές κυβερνήσεις, με την εξαίρεση της Συρίας, σε μια σύνοδο κορυφής του Αραβικού Συνδέσμου. Ο απώτερος στόχος της ήταν μάλλον η επίτευξη της ευρύτερης δυνατής κινητοποίησης των ενόπλων δυνάμεων αυτών των χωρών για την πραγματοποίηση χερσαίων επιχειρήσεων μελλοντικά, που αναμένεται ότι θα είναι πολύμηνες λόγω του δύσβατου και ορεινού εδάφους της Υεμένης. 

 

Ο χερσαίος πόλεμος μπορεί επίσης να οδηγήσει σε εμφύλιες διαμάχες που θα τις τροφοδοτήσει η σεχταριστική διχόνοια κι αυτές με την σειρά τους μπορεί να μεταδοθούν στις γειτονικές χώρες. Κι αυτά σε συνδυασμό με την επιταχυνόμενη κούρσα των εξοπλισμών στην περιοχή από την οποία επωφελούνται κυρίως οι ιμπεριαλιστικές κυβερνήσεις και οι στρατιωτικοί μηχανισμοί τους –που μπορούν να εντείνουν τις συγκρούσεις και την αστάθεια σε αυτή τη περιοχή με τον μεγάλο φυσικό πλούτο που βρίσκεται υπό ιμπεριαλιστικό έλεγχο. 

 

Αξίζει να σημειωθεί ότι οι αποφάσεις της συνόδου δεν περιέχουν καμιά αναφορά στον Παλαιστινιακό λαό παρά τον πρόσφατο Ισραηλινό πόλεμο στην Γάζα με τον τρομερό απολογισμό του σε ζωές και υλικές καταστροφές, και παρά το γεγονός ότι ένα μεγάλο τμήμα αυτού του λαού δεν μπορεί να επιστρέψει στις πατρογονικές εστίες του. Επίσης, ο σιωνιστής εχθρός συνεχίζει τις πολιτικές του εποικισμού στη Δυτική Όχθη και την Ιερουσαλήμ, με σκοπό την ισοπέδωση των σπιτιών και κτιρίων των Παλαιστινίων, την αρπαγή της γης τους, ενώ την ίδια στιγμή συνεχίζεται η πολιτική των διακρίσεων σε βάρος των Παλαιστινίων με δολοφονίες, φυλακίσεις, εκτοπισμούς και περιορισμούς στην κυκλοφορία. Η σύνοδος δεν υιοθέτησε καν τις πιο βασικές θέσεις καταδίκης αυτών των ενεργειών, πολύ περισσότερο δεν απείλησε να προσφύγει στις νόμιμες ενέργειες διεθνώς, που αφορούν την αποτροπή, την ενθάρρυνση πράξεων αντίστασης, και την παροχή των μέσων για την πραγματοποίηση αυτών των πράξεων σε ένα λαό που ζει υπό διαρκή κατοχή, που συνεχίζεται εξαιτίας της προδοσίας και της δειλίας των συνενόχων Αράβων ηγετών. 

 

Αντίθετα, αυτοί οι ηγέτες επέλεξαν να κηρύξουν τον πόλεμο σε μια φτωχή αραβική χώρα. Θα σχηματίσουν μια κοινή στρατιωτική δύναμη για να εμπλακούν στη πληθώρα των πολέμων που έρχονται, εκτός από τον πόλεμο ενάντια στο σιωνιστικό κράτος ή έστω στην ένοπλη απάντηση στην επιθετικότητά του. Οι μόνοι πόλεμοι που ενδιαφέρουν αυτά τα καθεστώτα είναι ενάντια στις τρέχουσες λαϊκές εξεγέρσεις στον αραβικό κόσμο. Περιορίζουν την υποστήριξή τους στον παλαιστινιακό αγώνα στη χρηματοδότηση της Παλαιστινιακής Αρχής στην Δυτική Όχθη. 

 

Οι επαναστατικές μαρξιστικές οργανώσεις που υπογράφουν αυτή τη διακήρυξη καταδικάζουν με τον πιο έντονο τρόπο τις διάφορες επιθετικές ενέργειες που πραγματοποιούν οι πολιτοφυλακές των Χούθι σε συνεργασία με τους στρατιωτικούς που συνεχίζουν να ελέγχονται από τον πρώην τύραννο της Υεμένης τον Αλί Αμπντουλάχ Σαλέχ, και που διαθέτουν την υποστήριξη της Ισλαμικής Δημοκρατίας των μουλάδων του Ιράν. Αυτές οι οργανώσεις καταγγέλλουν επίσης την στρατιωτική επίθεση του βασιλείου της Σαουδικής Αραβίας και των συμμάχων του και απαιτούν άμεση παύση των εχθροπραξιών και απόσυρση όλων των ξένων στρατευμάτων από την Υεμένη. Όλες οι ιμπεριαλιστικές ομάδες που επεμβαίνουν στην Υεμένη, είτε το Ιράν είτε τα διάφορα κράτη του Κόλπου ιδιαίτερα η Σ. Αραβία, πρέπει να υποχρεωθούν στην καταβολή μεγάλων οικονομικών επανορθώσεων για τις μεγάλες απώλειες που έχουν προκαλέσει με τις βάρβαρες επεμβάσεις τους στο λαό της Υεμένης. 

 

Τέλος απαιτούμε ο λαός της Υεμένης με πλήρη ελευθερία και αυτοδιάθεση να αποφασίσει για τη μοίρα του και να εκλέξει την κυβέρνηση που επιθυμεί, χωρίς ανάμιξη ή επιβολή από το εξωτερικό. 

 

• Όχι στις επεμβάσεις ξένων αντιδραστικών καθεστώτων στην Υεμένη, είτε του Ιράν είτε της Σ. Αραβίας και των συμμάχων της

 

• Κάτω η συμμορία των διεφθαρμένων προδοτών που συναντήθηκε στο Σαρμ ελ Σέιχ

 

• Όχι στην ιμπεριαλιστική υποστήριξη της αντιδραστικής στρατιωτικής επέμβασης

 

• Όχι στον εμφύλιο πόλεμο, δικαίωμα στην αυτοδιάθεση για το λαό της Υεμένης

 

• Στηρίζουμε κάθε μορφής βοήθεια στη μαζική επαναστατική διαδικασία της Υεμένης