Εργατικό κίνημα

Την περασμένη εβδομάδα δόθηκε στη δημοσιότητα το προκαταρκτικό πόρισμα της επιτροπής για το χρέος, ή της «Επιτροπής Αλήθειας», όπως λέγεται. Αντίθετα με τις προσδοκίες δεν περιείχε σχεδόν καθόλου στοιχεία, αλλά σχεδόν μόνο πολιτικά επιχειρήματα. 

 

Γεγονός είναι ότι το πόρισμα της επιτροπής, στην οποία προεδρεύει η Ζωή Κωσταντοπούλου, χαρακτηρίζει το χρέος «παράνομο, απεχθές και μη βιώσιμο», δηλαδή του αποδίδει δύο νομικούς και έναν οικονομικό χαρακτηρισμό. Στο ίδιο μήκος κύματος κινούνται και τα περισσότερα από τα επιχειρήματα στα 9 κεφάλαια του πορίσματος. Υπάρχουν σημεία της επιχειρηματολογίας που ενώ έχουν τεράστιο πολιτικό ενδιαφέρον υποβαθμίζονται σε τεχνικότητες. Για παράδειγμα, σε κάποιο σημείο γίνεται αναφορά σε μια κίνηση «στήριξης» από την ΕΚΤ προς την Ελλάδα, όπου η πρώτη είχε αγοράσει κοψοχρονιά ελληνικά ομόλογα από τη δευτερογενή αγορά και τώρα απαιτεί να πληρωθεί την αξία στο ακέραιο. Η επιχειρηματολογία της επιτροπής στο πόρισμα σε σχέση με αυτή την πρακτική μοιάζει να ζητά απλά κάποια έκπτωση στην πληρωμή, αντί να κάνει το περιστατικό αυτό σημαία για να καταγγείλει το ρόλο των ευρωπαίων τραπεζιτών. 

 

Πολλές φορές, καλόπιστα αγωνιστές της αριστεράς έβλεπαν με ελπίδες τις εργασίες της επιτροπής αυτής. Συνήθως με το σκεπτικό ότι τα στοιχεία και το πόρισμα με το «κύρος» ενός θεσμού όπως η βουλή θα βοηθούσε να απονομιμοποιηθεί το χρέος στις συνειδήσεις του κόσμου. Δύο αυταπάτες στο ίδιο επιχείρημα δηλαδή. Αρχικά, όσον αφορά το κύρος της επιτροπής, εκτός από την άρνηση Στουρνάρα να δώσει τα στοιχεία για μνημονιακά δάνεια και την άρνηση Παυλόπουλου να παραστεί, ο ίδιος ο Τσίπρας με τη συμφωνία πρακτικά αναγνώρισε το χρέος και τις θυσίες που απαιτούνται για να πληρωθεί. Όσον αφορά την προσπάθεια απονομιμοποίησης του χρέους στις συνειδήσεις του κόσμου είναι σίγουρο ότι το σύνθημα «δεν χρωστάμε – δεν πουλάμε – δεν πληρώνουμε» παλαιότερων κινητοποιήσεων και οι αποφάσεις συνδικάτων και ομοσπονδιών για διαγραφή του χρέους είναι πολύ πιο προωθητικές από 100 πορίσματα επιτροπών. Για να είμαστε ακριβείς, επιχειρήματα όπως αυτό ότι το ΔΝΤ παραβιάζει το καταστατικό του, στο οποίο λέει ότι «υποχρεούται να έχει ως σκοπό την ευημερία των λαών» μάλλον κακό κάνουν παρά καλό.

 

Δεν μας ενδιαφέρει αν το χρέος είναι «νόμιμο» ή «παράνομο», μιας και οι νόμοι δεν φτιάχνονται με βάση τις ανάγκες των ανθρώπων, ούτε αν είναι «ηθικό», ούτε καν αν είναι «βιώσιμο». Μάλλον το αντίθετο, αν το χρέος μοιάζει με ένα αδηφάγο τέρας που απαιτεί ανθρωποθυσίες, περίπου σαν το Μινώταυρο που θα έλεγε και ο Γιάνης, δεν μας ενδιαφέρει η βιωσιμότητά του αλλά το πώς θα το σκοτώσουμε!