Τέσσερα χρόνια συμπληρώνονται φέτος από τις 15 Φλεβάρη του 2003, την ημέρα που εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον πλανήτη ξεσηκώθηκαν ενάντια στον βρώμικο πόλεμο του Μπους στο Ιράκ. 

Για πρώτη φορά στην ιστορία οργανώθηκαν διαδηλώσεις σε 70 χώρες και 700 πόλεις. Σε κάθε ήπειρο του πλανήτη εκατομμύρια άνθρωποι ξεσηκώθηκαν για να σταματήσουν τον επικείμενο τότε πόλεμο του Μπους στο Ιράκ. Ηταν η μία μοναδική ημέρα στην ιστορία του παγκόσμιου κινήματος. Ηταν ημέρα διεθνιστικής ενότητας και αντιπολεμικού συντονισμού.  Από τη Μ. Ανατολή μέχρι τη Λατινική Αμερική και από τη Νέα Ζηλανδία μέχρι την Αυστραλία, τις ίδιες τις ΗΠΑ και την Ευρώπη,  ένα σύνθημα ακούγονταν από τα χείλη όλου του κόσμου σε όλες τις γλώσσες: «κάτω τα χέρια απ’ το Ιράκ».

 Στη Ν. Υόρκη 500.000 άνθρωποι πλημμύρισαν τους δρόμους. Το πλήθος βάδισε χιλιόμετρα μέχρι να φτάσει στη συγκέντρωση και να ενωθεί σε ένα τεράστιο αντιπολεμικό ποτάμι. Είχαν οργανωθεί 71 προσυγκεντρώσεις, όλες παράνομες αφού δεν είχαν επίσημη άδεια, αλλά η αστυνομία δεν τόλμησε να τις διαλύσει. 

 Στην Ευρώπη οι διαδηλώσεις ξεπέρασαν κάθε προσδοκία. Τα μεγαλύτερα αντιπολεμικά συλλαλητήρια έγιναν στις χώρες που οι κυβερνήσεις τους στήριζαν τον πόλεμο του Μπους. Στη Βρετανία το πλήθος των 2 εκατομμυρίων ανθρώπων που διαδήλωσε στο Χάιντ Πάρκ συγκρίνονταν μόνο με το συλλαλητήριο του 1945 για το τέλος του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου.  Στην Ισπανία έγιναν οι μεγαλύτερες διαδηλώσεις στην ιστορία της χώρας. Πάνω από  4 εκατομμύρια συμμετείχαν σε 350 πορείες που έγιναν σε όλη τη χώρα. Στη Ρώμη διαδήλωσαν 1 εκατομμύριο άνθρωποι. Στη Γερμανία 500.000  πλημμύρισαν τους δρόμους του Βερολίνου.  

 Στην Αθήνα το πανελλαδικό αντιπολεμικό συλλαλητήριο που έγινε στο Σύνταγμα ξεπέρασε κάθε προηγούμενο. 200.000 κόσμος από όλες τις γειτονιές της Αθήνας και του Πειραιά και όλες τις πόλεις της Ελλάδας πλημμύρισε τους δρόμους από την Ομόνοια μέχρι το Φιξ. Δεκάδες συνδικάτα, Δήμοι, σχολεία, σχολές, μετανάστες, έδωσαν μαζικό παρόν στο μεγάλο ραντεβού. Διαδηλωτές με τρένα πούλμαν και καράβια ταξίδεψαν από την προηγούμενη μέρα για να φτάσουν στο πανελλαδικό ραντεβού στο Σύνταγμα. Από τη Θεσσαλονίκη, τα Γιάννενα, την Πάτρα, τα Χανιά, το Ηράκλειο, το Ρέθυμνο, τις Κυκλάδες, την Καλαμάτα με οργανωμένα μπλοκ με τα πανώ τους και από αμέτρητα άλλα σημεία.   

Οι ομιλητές ξεσήκωσαν ακόμα μεγαλύτερο ενθουσιασμό. Ο Μίκης Θεοδωράκης είπε: «Το Πεντάγωνο σφάζει τον ένα λαό μετά τον άλλο. Μπροστά σ’ αυτή την προοπτική θα γονατίσουμε μπροστά στον Μπους; ΄Η θα φωνάξουμε ΟΧΙ στον πόλεμο, ΝΑΙ στην αντίσταση;». Ο Χρ. Πολυζογώπουλος πρόεδρος της ΓΣΕΕ κάλεσε την κυβέρνηση του Σημίτη να να συνταχθεί με την θέληση του κόσμου και να μην συμμετάσχει στην εκστρατεία του Μπους. Οταν ο Στέφανος Ληναίος ανανακοίνωσε ότι το πλήθος των διαδηλωτών στο Σύνταγμα και στους γύρω δρόμους ξεπέρασε τις 200.000 ο ενθουσιασμός και η συγκίνηση χτύπησε κόκκινο.   

Μόλις τέλειωσαν οι ομιλίες ένα τεράστιο ποτάμι με σημαίες, πανώ, πικέτες άρχισε να βαδίζει προς την Αμερικάνικη Πρεσβεία. Το μπλοκ του ΠΑΜΕ που είχε συγκεντρωθεί στα Προπύλαια, ακολούθησε, με αποτέλεσμα να γίνει τελικά μία ενιαία πορεία. Ο πρώτος διαδηλωτής ξεκίνησε να βαδίζει γύρω στις 1.30μμ και ο τελευταίος έφτασε στην Αμερικάνικη Πρεσβεία στις 6 το απόγευμα. Σε όλη τη διαδρομή ακούγονταν συνθήματα κατά του πολέμου αλλά και κατά της ελληνικής κυβέρνησης. «Τη Σούδα κλείστε- τα σύνορα ανοίξτε», «Φέρτε τις φρεγάτες πίσω στο λιμάνι εμείς δεν πολεμάμε για το Βαρδινογιάννη», «Μπους δολοφόνος, Σημίτης συνένοχος».     

Ηταν ένα συλλαλητήριο τόσο αντιπολεμικό όσο και αντικυβερνητικό. Η Ελλάδα είχε εκείνο το εξάμηνο την προεδρία της ΕΕ. Τη στιγμή που ακόμα και τα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ δήλωναν ότι τα στοιχεία του Κόλιν Πάουελ δεν πείθουν για την ανάγκη άμεσης επίθεσης στο Ιράκ και τα κράτη μέλη της ΕΕ βρίσκονταν σε κατάσταση διχασμού, ο Γιώργος Παπανδρέου, υπουργός εξωτερικών της κυβέρνησης Σημίτη, επισκέφτηκε στις αρχές του 2003 τις χώρες της Μ. Ανατολής για να μεταφέρει το τελεσίγραφο του Κόλιν Πάουελ, που έλεγε «Ο Σαντάμ πρέπει να συμμορφωθεί αμέσως γιατί αλλιώς τον περιμένουν πολύ άσχημες επιπτώσεις». 

Η 15 Φλεβάρη ήταν η συνέχεια του παγκόσμιου αντικαπιταλιστικού κινήματος και ταυτόχρονα ένας μεγάλος σταθμός στην πορεία του. Η απόφαση για μία παγκόσμια ημέρα δράσης ενάντια στον επικείμενο πόλεμο στο Ιράκ πάρθηκε στο 1ο Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Φόρουμ στη Φλωρεντία το Νοέμβρη του 2002. Το νέο αντικαπιταλιστικό κίνημα του Σιάτλ και της Γένοβας έβαλε σαν κέντρικό ζήτημα στην ατζέντα του την μάχη ενάντια στον πόλεμο. Μετά τη Φλωρεντία άρχισαν να στήνονται σε δεκάδες γειτονιές, εργατικούς χώρους, σχολές και σχολεία, τοπικές πρωτοβουλίες για την οργάνωση της 15 Φλεβάρη. Εγιναν εκδηλώσεις, εξορμήσεις, συζητήσεις με τεράστια επιτυχία. Αυτή η κίνηση του κόσμου από τα κάτω έβαλε την πίεση στα συνδικάτα να στηρίξουν τις 15 Φλεβάρη και δημιούργησε τεράστιο πρόβλημα μέσα στο ΠΑΣΟΚ. 

Συλλαλητήρια

Δύο εβδομάδες πριν το συλλαλητήριο ο Λαλιώτης που ήταν τότε  Γραμματέας του ΠΑΣΟΚ, καλούσε τα μέλη του κόμματος του να συμμετέχουν στο αντιπολεμικό συλλαλητήριο με τη Συμμαχία Σταματήστε τον Πόλεμο. Ο ίδιος ο Λαλιώτης συμμετείχε στο αντιπολεμικό συλλαλητήριο στις 15 φλεβάρη και δήλωσε στα κανάλια «Οχι στον πόλεμο για το πετρέλαιο που προαναγγέλει ο Μπους και τα γεράκια». Ηταν μία κίνηση του Λαλιώτη για να συνδεθεί με την τεράστια αντιπολεμική διάθεση του κόσμου και ταυτόχρονα να παραπλανήσει ότι η στάση της κυβέρνησης απέναντι στον πόλεμο ήταν για  να προωθήσει την «ειρήνη». Ομως αυτό το μήνυμα δεν πέρασε. Ο κόσμος στις 15 Φλεβάρη αντί να συνταχθεί με τη γραμμή του ΠΑΣΟΚ φώναζε το σύνθημα  «Σημίτη-Λαλιώτη ακούστε το καλά εμείς δεν πολεμάμε για τα πετρέλαια». Λίγους μήνες αργότερα ο Σημίτης προχώρησε στην αποπομπή του Λαλιώτη από την ηγεσία του κόμματος και τον αντικατέστησε με τον υπουργό Δημόσιας Τάξης Χρυσοχοϊδη, που είχε αποδείξει στο μεταξύ πόσο πιστός ήταν στη γραμμή του πολέμου και της καταστολής, στέλνοντας τα MAT να χτυπήσουν τους αντιπολεμικούς διαδηλωτές στα συλλαλητήρια που ακολούθησαν.         

Μετά τις 15 Φλεβάρη οι Νιού Γιορκ Τάιμς έγραψαν: «Υπάρχουν πλέον δύο υπερδυνάμεις στον πλανήτη: Oι ΗΠΑ και το παγκόσμιο αντιπολεμικό κίνημα». Σήμερα τέσσερα χρόνια μετά οι δύο υπερδυνάμεις μετράνε κέρδη και ζημιές. Η ΗΠΑ μετράνε μία τεράστια ήττα, που οδήγησε στη σφαγή 650.000 ανθρώπων στο Ιράκ και χιλιάδων αμερικανών στρατιωτών και ένα 70% του κόσμου στις ΗΠΑ που δηλώνει ότι πρέπει να σταματήσει άμεσα η κατοχή. Στις πρόσφατες εκλογές για το Κονγκρέσο το Ιράκ ήταν ο νούμερο ένα λόγος για τον οποίο οι αμερικανοί ψηφοφόροι καταψήφισαν τον Μπους. Την ίδια τύχη είχαν και όλοι οι ηγέτες που έτρεξαν να δώσουν χέρι βοηθείας στον Μπους.  Ο ίδιος ο «πλανητάρχης» ομολόγησε την ήττα του αμερικάνικου στρατού να ελέγξει την ιρακινή αντίσταση, στέλνοντας άλλους  21.500 επιπλέον στρατιώτες. 

Τέσσερα χρόνια μετά το παγκόσμιο αντιπολεμικό κίνημα μετρά μόνο κέρδη. Οχι μόνο γιατί επιβεβαιώθηκε πολιτικά αλλά και γιατί όλο και περισσότερος κόσμος συσπειρώνεται στις γραμμές του. Στις 27 Γενάρη το αντιπολεμικό κίνημα βγήκε στους δρόμους  των ΗΠΑ απαιτώντας να τελειώνει η κατοχή. Στο Ναϊρόμπι, δεκάδες χιλιάδες διαδήλωσαν την πρώτη μέρα του Παγκόσμιου Κοινωνικού Φόρουμ, για ένα κόσμο χωρίς φτώχεια και πόλεμο, την ώρα που στην Σομαλία τα αμερικάνικα βομβαρδιστικά σκορπούσαν ξανά το θάνατο. Στην Βρετανία, ετοιμάζονται να πλημμυρίσουν το Λονδίνο στις 24 Φλεβάρη. Σε μια σειρά χώρες σε όλο τον πλανήτη οργανώνονται νέα αντιπολεμικά συλλαλητήρια στην τέταρτη επέτειο της κήρυξης του πολέμου στο Ιράκ, ύστερα και από το κάλεσμα που αποφάσισε και το Παγκόσμιο Κοινωνικό Φόρουμ.

Το αντιπολεμικό κίνημα στην Ελλάδα έχει πολύ περισσότερους λόγους να βγει ξανά στους δρόμους και να δείξει τη δύναμή του από ότι τέσσερα χρόνια πριν.      

Η κυβέρνηση Καραμανλή έχει εξαπολύσει πόλεμο ενάντια στα δημοκρατικά δικαιώματα, με την τρομοϋστερία και τον ρατσισμό. Πρώτα θύματα αυτής της εκστρατείας είναι η Πακιστανική Kοινότητα, τα θύματα των απαγωγών του Βουλγαράκη και της MI6 και ο πρόεδρός της Τζαβέντ Ασλάμ.  Παρά το γεγονός ότι κρίθηκε ομόφωνα αθώος από το Συμβούλιο Εφετών, για πρώτη φορά στα χρονικά μετά την Μεταπολίτευση, η εισαγγελία ζητά να δικαστεί στον Αρειο Πάγο το αίτημα της πακιστανικής χούντας για την απέλασή του.   

Την ίδια στιγμή που το επίσημο πόρισμα του Eυρωπαϊκού Συμβουλίου αποκαλύπτει ότι η Ελλάδα είναι ένας από τους σταθμούς των μυστικών πτήσεων της CIA και που η κυβέρνηση Καραμανλή συγκαλύπτει το σκάνδαλο των υποκλοπών, έχει το θράσος να ζητά νέες κάμερες-χαφιέδες για να παρακολουθούν τις διαδηλώσεις.

Η γενιά της 15 Φλεβάρη και του αντιπολεμικού κινήματος ενάντια στον πόλεμο και την κατοχή στο Ιράκ, είναι η ίδια γενιά που σήμερα έχει συγκλονίσει όλο το εργατικό κίνημα συνεχίζοντας τις καταλήψεις ενάντια στην αναθεώρηση του Αρθρου 16. Το κακό για την κυβέρνηση Καραμανλή και για όλα τα γεράκια του πολέμου είναι ότι αυτή η γενιά έχει συνηθίσει να νικάει.