Η απόφαση του Πρόντι να εγκρίνει την επέκταση της βάσης των ΗΠΑ στην Βιτσένζα δείχνει την υποταγή της κυβέρνησής μας στις ΗΠΑ. Την ίδια στιγμή, η παραπέρα στρατιωτικοποίηση ολόκληρων περιοχών, η αύξηση των στρατιωτικών δαπανών και η συνεργασία των ιταλικών επιχειρήσεων με τα νευραλγικά κέντρα του παγκόσμιου πολέμου, επιβεβαιώνει το ρόλο που υποτίθεται πρέπει να διαδραματίζει η Ιταλία στο «πολυπολικό» σκηνικό του διαρκούς πολέμου σε οικονoμικό και πολιτικό επίπεδο. Ο Πρόντι εξαπάτησε τον ιταλικό λαό και τους πολίτες της Βιτσένζα, οι οποίοι ανέμεναν μια πράξη ανεξαρτησίας από τις ΗΠΑ. Με μια ξεδιάντροπη στροφή 180 μοιρών αποδέχτηκε τις εντολές των ΗΠΑ. 

Ομως η απόφασή του δεν είναι μόνο προϊόν της υποταγής: είναι επίσης και μια προσπάθεια να δώσει περισσότερο βάρος στο ρόλο της Ιταλίας σαν μια «μικρο-μέγαλη δύναμη» διευκολύνοντας με αυτό το τρόπο τα συμφέροντα των ιταλικών εταιρειών. Από τις υμνολογίες για το ρόλο του στρατού μας «του έκτου στο κόσμο σε αποστολές στο εξωτερικό» σύμφωνα με τον υπουργό Εξωτερικών Μάσιμο Ντ Αλέμα, στην υπεράσπιση «των ενοποιητικών εθνικών αξιών» στην στρατιωτική παρέλαση της 2 Ιούνη, από την απόσυρση των στρατευμάτων από το Ιράκ για να αυξηθεί η συμμετοχή τους στο Αφγανιστάν, στην ανανέωση του «ηγετικού ρόλου» της Ιταλίας με τη συμμετοχή στην επέμβαση στο Λίβανο με στόχο την διεύρυνση των ιταλικών συμφερόντων σ’ αυτή την περιοχή και σε όλη τη Μέση Ανατολή –από την επέκταση των βάσεων ΗΠΑ/ΝΑΤΟ στην Ιταλία στην αύξηση των στρατιωτικών δαπανών που αποφασίστηκε στο τελευταίο προϋπολογισμό και στην αποδοχή στρατιωτικών αποστολών: ο δρόμος που ακολουθεί η κυβέρνησή μας κινείται στη λογική του διαρκούς πολέμου, και την ίδια στιγμή,  επιθυμεί να αυξήσει τα πλεονεκτήματα και τα κέρδη για τα δικά της οικονομικά και στρατηγικά συμφέροντα. 

Η σχέση ανάμεσα στην επέκταση της βάσης της Βιτσένζα και της επανεβεβαίωσης της συμμετοχής σε πολεμικές επιχειρήσεις με πρώτο το Αφγανιστάν,  βάζει τα θέμελια για κοινές πρωτοβουλίες που θα στηρίζονται από μια μεγάλη λαϊκή ενότητα σε τοπικό επίπεδο, ενάντια στον παγκόσμιο πόλεμο και στις συνέπειές του τοπικά. 

Αυτό αποτελεί ένα κρίσιμο βήμα για το αντιπολεμικό κίνημα της Ιταλίας που χρειάζεται να οργανωθεί υπομονετικά τόσο σε εθνικό όσο και σε τοπικό επίπεδο. Η ανάπτυξη της μαζικής συμμετοχής στην πάλη ενάντια στο διαρκή πόλεμο και των συνεπειών του μπορεί να μεταφέρει σε μεγαλύτερη κλίμακα αυτά που έγιναν στο Σκανζάνο και στην Βαλ ντι Σουσα. Θα μπορούσε να αποτρέψει την επέκταση της στρατιωτικής βάσης και να δημιουργήσει τις συνθήκες που θα οδηγήσουν στην έξοδο της χώρα μας από τον πόλεμο και τις πολιτικές κυριαρχίας είτε είναι «μονομερείς» είτε είναι «πολυμερείς». 

Σε αυτό το πλαίσιο, για μας αποκτά τη μεγαλύτερη σημασία η επιτυχία της πανεθνικής διαδήλωσης της 17 Φλεβάρη που καλούν οι επιτροπές της Βιτσένζα. Θα δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις και θα συμμετέχουμε με την πίστη ότι το αντιπολεμικό κίνημα μπορεί να εμποδίσει την επέκταση της βάσης με ότι μέσο είναι απαραίτητο. Επίσης πρέπει να οδηγήσουμε σε ήττα την εξωτερική πολιτική του Πρόντι και να παλέψυμε για: 1. Την άμεση και χωρίς όρους απόσυρση των ιταλικών στρατευμάτων από το Αφγανιστάν και κάθε άλλο πολεμικό μέτωπο 2. Το κλείσιμο των στρατιωτικών βάσεων των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στη χώρα μας 3. Την δραστική μείωση των στρατιωτικών δαπανών. 

Με βάση αυτούς τους στόχους, θα οργανώσουμε μια πανεθνική διαδήλωση στο πρώτο μισό του Μάρτη στη Ρώμη. Θα είναι μια διαδήλωση που θα ενώσει τις δυνάμεις μας, θα ενοποιήσει ξανά το αντιπολεμικό κίνημα σε μια κοινή προσπάθεια, και θα το καταστήσει ικανό να αντιμετωπίσει τις κοινοβουλευτικές ψηφοφορίες που θα γίνουν το επόμενο διάστημα με θέμα τη χρηματοδότηση των ιταλικών στρατιωτικών αποστολών. 

Συνομοσπονδία COBAS Ιταλία