Οταν ο Καραμανλής προγραμμάτιζε το συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας πριν από καιρό, σίγουρα δεν υπολόγιζε ότι το προεκλογικό σκηνικό θα διαμορφωνόταν έτσι όπως φαίνεται σήμερα: μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα. Εκλογές το φθινόπωρο με την Πάρνηθα καμένη και τα σκάνδαλα των ομολόγων στο προσκήνιο ή εκλογές την Ανοιξη με τον κίνδυνο ότι μέσα στο χειμώνα δίπλα στους φοιτητές θα ξεσπάει και η οργή όλων των άλλων πικραμένων ;
Τα σημερινά κυβερνητικά διλήμματα πάντως, μπορεί να μοιάζουν παιχνιδάκια μπροστά σ’ αυτά που προβλέπεται ότι θα αντιμετωπίσει η επόμενη κυβέρνηση, είτε έρθει πρώτος ο Καραμανλής, είτε ο Παπανδρέου. Η πρόβλεψη αυτή δεν στηρίζεται μόνο, ή κύρια, στην αριθμητική του εκλογικού νόμου που με τις σημερινές δημοσκοπήσεις δίνει ισχνή κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Στηρίζεται περισσότερο στην εικόνα της πόλωσης ανάμεσα στις απαιτήσεις του ελληνικού καπιταλισμού και στις αντιστάσεις του κόσμου που αρνείται να υποκύψει.
Ολο το μίγμα που έφερε την καταστροφή στην Πάρνηθα –ιδιωτικοποιήσεις, περικοπές, κερδοσκοπία- προβλέπεται να χειροτερεύει το επόμενο διάστημα. Οι πιέσεις των καπιταλιστών για λεηλασία σε όλους τους τομείς (στην Παιδεία, στην Υγεία, στο Περιβάλλον, στην Ενημέρωση) μεγάλώνουν αντί να εκτονώνονται .
Το ίδιο ισχύει για τις προοπτικές πολεμικής εμπλοκής στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις στην περιοχή. ΗΠΑ, ΕΕ, Ισραήλ αδημονούν για να ανατρέψουν τις ήττες τους στο Λίβανο, στη Γάζα, στο Ιράκ. Στην Τουρκία, η δική της προεκλογική περίοδος κυριαρχείται από πλειοδοσία υποσχέσεων για επέμβαση ενάντια στους Κούρδους του Βόρειου Ιράκ. Ελλάδα και Κύπρος είναι δύο ορμητήρια για τις Μεγάλες Δυνάμεις και όλα αυτά τα πολεμικά σχέδια τους.
Kίνημα
Αυτός είναι ο καπιταλισμός σήμερα: πόλεμοι, νεοφιλελεύθερες επιθέσεις, οικολογική καταστροφή. Το κίνημα έχει μπροστά του τρομερές μάχες ενάντια σε όλα αυτά και διαγράφεται καθαρά η προοπτική ότι θα φέρει τους διαχειριστές των επιθέσεων σε πιο δύσκολη θέση απ’ όσο βρέθηκε η Γιαννάκου όλο τον περασμένο χρόνο.
Με μία προϋπόθεση: ότι η αριστερά δεν θα επαναλάβει τραγικά λάθη του παρελθόντος που έβγαλαν τους κυβερνώντες από τα αδιέξοδά τους.
Γι αυτό είναι τόσο κρίσιμο σ’΄ αυτή τη φάση να δυναμώσουμε την αντικαπιταλιστική Αριστερά. Την Αριστερά που ανοίγει δρόμους για κινήματα όπως των καταλήψεων. Την Αριστερά που χτίζει το αντιπολεμικό κίνημα χωρίς «ναι μεν αλλά...».
Η πρωτοβουλία που ξεκίνησε στις 9 Ιούνη για την παρέμβαση της Ριζοσπαστικής Αριστεράς στις εκλογές φτάνει σε ένα σημείο καμπής. Μέσα στον ένα και πλέον μήνα που μεσολάβησε κινητοποιήθηκαν πάνω από 3.000 αγωνιστές και αγωνίστριες σε τοπικές συνελεύσεις που δήλωσαν ανοιχτά τον αντικαπιταλιστικό χαρακτήρα τους. Ποτέ στο πρόσφατο παρελθόν τόσοι πολλοί αντικαπιταλιστές δεν μπήκαν συντονισμένα σε κίνηση για να βάλουν στον πολιτικό χάρτη μία νέα Αριστερά. Το Σάββατο 14 Ιούλη θα έχουμε την ευκαιρία να κάνουμε αυτό το βήμα.
Εμπρός να το τολμήσουμε. Το ζητούν οι περιστάσεις. Οχι μόνο η μάχη των εκλογών, αλλά και η κρίση που διαφαίνεται μετά τις εκλογές, όποτε κι αν γίνουν. Χρειαζόμαστε την Αριστερά της νίκης των αγώνων και μπορούμε να την κερδίσουμε.